II SA/Bd 1116/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A.W i M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na terenie działki nr [...] położonej w K. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy. W dniu [...] stycznia 2018 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek A. W.-P. oraz M. P. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy . z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości K. Wniosek dotyczył decyzji wydanych w stosunku do czternastu działek, w tym działki nr [...]. Wnioskodawcy podnieśli, że w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości stanowiącej ich własność (działka nr [...]) powstało w wyniku wydanych decyzji osiedle mieszkaniowe, które uniemożliwia rolnicze użytkowanie ich własności. Zdaniem skarżących decyzja o warunkach zabudowy rażąco narusza prawo. W ocenie wnioskodawców ich prawo własności zostało ograniczone, co przesądza o tym, że mają oni interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji ustalających warunki zabudowy dla terenu sąsiedniego, który poprzez swoje zagospodarowanie oddziałuje na ich nieruchomość. Po przeprowadzonym postępowaniu i analizie akt sprawy SKO uznało, że ww. decyzja Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Objęta wnioskiem skarżących o stwierdzenie nieważności decyzja o warunkach zabudowy odpowiada wymogom określonym art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a jej wydanie poprzedzone zostało analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, wyznaczeniem obszaru analizowanego stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. poz. 1588). SKO nie podzieliło stanowiska wnioskodawców, że jednorodzinna zabudowa mieszkaniowa ogranicza możliwości realizacji zabudowy na stanowiącej ich własność działce nr [...] i jej rolnicze użytkowanie. Organ uznał, że przeznaczenie sąsiednich działek pod zabudowę mieszkaniową nie uniemożliwia prowadzenia działalności rolniczej (uprawy roślin), a brak możliwości jej zainwestowania zgodnie z wolą właścicieli wynika z charakteru zamierzenia inwestycyjnego, co było przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną (sprawa [...]). SKO nie podzieliło też zarzutu, co do wiążącej mocy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy oraz o sprzeczności analizowanych decyzji z tym aktem. W związku z powyższym, pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. skarżący wnieśli do SKO o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że decyzja Wójta Gminy w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bez podstawy prawnej i z celowo błędnymi załącznikami do decyzji, które mogą stanowić przesłanki przestępstwa. Skarżący podnieśli ponadto, że nie ma prawnych możliwości, aby decyzją o warunkach zabudowy przeznaczyć teren rolny pod osiedle mieszkaniowe, w bezpośrednim sąsiedztwie tylko gospodarstw rolnych. Podkreślili, że skutkiem wydania przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy była realizacja zabudowy jednorodzinnej na terenie rolnym i tym samym uniemożliwienie użytkowania rolniczego przyległej nieruchomości skarżących. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium uznało, że nie została spełniona przesłanka rażącego naruszenia prawa wyrażona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Podkreśliło również znaczenie trwałości decyzji ostatecznych wyjaśniając, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie jest "kolejną instancją" rozpoznania sprawy. Powołując się na zasadę trwałości decyzji ostatecznych organ podkreślił charakter decyzji ostatecznych. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym negatywną przesłanką do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest fakt, że teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. W omawianej sprawie teren inwestycyjny stanowił grunt rolny klasy IVa. W myśl regulacji ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych zarówno w brzmieniu na dzień wydania decyzji organu I instancji, jak i obecnie obowiązującej, szczególną ochroną objęte są grunty wysokich klas bonitacyjnych, tj. I-III, jedynie takie grunty wymagały i nadal wymagają (z nielicznymi wyjątkami) zgody odpowiedniego ministra. Grunt objęty decyzją o warunkach zabudowy sklasyfikowany został jako rola IVa. Wobec powyższego zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne nie była wymagana. W pkt 4.1. zaskarżonej decyzji Wójt ustalił, że tzw. dobre sąsiedztwo istniało i na tej podstawie możliwe było ustalenie dla nowej zabudowy wymagań w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. SKO nie uznało, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został naruszony w sposób rażący. Kolegium podzieliło wcześniejsze swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla domu jednorodzinnego nie uniemożliwia kontynuowania rolniczego użytkowania nieruchomości wnioskodawców. Na powyższą decyzję skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której zażądali uchylenia w całości decyzji organu I i II instancji. W zarzutach skargi wskazali na: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zw. z art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak zabudowy na sąsiedniej działce, tj. [...], co uniemożliwia określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu (dla działki nr [...] decyzja o warunkach zabudowy została wydana [...].11.2009 r.); 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej jako "K.p.a."), tj. prawidłowego sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego poprzez pominięcie istniejącego sposobu zagospodarowania w obszarze analizowanym, nieprzeprowadzenie wnikliwej analizy funkcji oraz cech zabudowy przedmiotowego terenu skutkujące przyjęciem, że planowane zamierzenie znajduje się w obszarze zabudowy jednorodzinnej; 3. naruszenie podstawowych zasad postępowania, tj. art. 6 K.p.a. (zasady legalności) poprzez nieuwzględnienie interesu faktycznego i prawnego skarżących z zasadami dobrego sąsiedztwa, nieuwzględnienie przez organ II instancji przepisów powszechnie obowiązującego prawa; 4. naruszenie podstawowych zasad postępowania - art. 7 K.p.a., tj. zasady praworządności poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego, prawnego oraz faktycznego skarżących oraz błędne i niepełne ustalenia faktyczne w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji; 5. naruszenie podstawowych zasad postępowania - art. 8 K.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli poprzez nieuwzględnienie interesu faktycznego i prawnego skarżących zgodnie z zasadami dobrego sąsiedztwa, błędne ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego opierające się na niepełnym i niedokładnym ustaleniu stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie interesu społecznego i prawnego skarżących; 6. naruszenie podstawowych zasad postępowania, tj. art. 11 K.p.a., czyli zasady przekonania, poprzez wydanie decyzji z niepełnym i niedokładnym ustaleniem stanu faktycznego w uzasadnieniu. Ponadto skarżący wskazali, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o niekompletny i niewłaściwy materiał dowodowy, w tym nierzetelnie wykonaną analizę obszaru, która powinna zostać przeprowadzona w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czego, zdaniem skarżących, organy nie dopełniły. Zarzucili również, że wprowadzenie zabudowy jednorodzinnej na terenie rolnym, nieuwzględnienie wszystkich stron postępowania przy wydawanych decyzjach, niestosowanie zasady dobrego sąsiedztwa, zakłócenie ładu przestrzennego terenu, ze sporządzeniem niewłaściwych dowodów (analiz, na podstawie których sporządzano decyzje) – doprowadziło do konkretnych strat materialnych poprzez brak możliwości użytkowania przez nich ich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję SKO z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...]11.2009 r., nr [...], którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr [...] w miejscowości K., gm. O. Decyzja o warunkach zabudowy, której stwierdzenia nieważności domagają się w przedmiotowej sprawie skarżący, wydana została w oparciu o przepisy prawa materialnego wyrażone w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z ze zm., dalej powoływana jako u.p.z.p.). Obowiązujące w dacie wydawania decyzji przepisy ww. ustawy nakładały na organ administracji, w tej sprawie Wójta Gminy, obowiązek zachowania wymogów ustawowych obowiązujących przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Należy mieć na uwadze to, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wydawana jest w trybie i na zasadach uregulowanych w cyt. ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Treść tej decyzji musi zawierać wymagane przez przepisy ustawy elementy oraz załączniki. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzedzone jest obligatoryjnym obowiązkiem sporządzenia projektu takiej decyzji przez osobę posiadającą określone w art. 60 ust. 4 u.p.z.p. kwalifikacje. Zgodnie z tym przepisem, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy wymienione zostały w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 ww. ustawy Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). W treści ww. rozporządzenia zawarte zostały wymagania dotyczące ustalania określonych elementów decyzji o warunkach zabudowy, znajdujące umocowanie w art. 61 ust. 7 pkt 1-5 u.p.z.p. W przepisie § 9 rozporządzenia została zawarta norma odnosząca się do treści decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z nim: "1. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. 2. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. 3. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii." Załączniki do decyzji przygotowuje i podpisuje (na etapie sporządzania jako dowodu w sprawie) uprawniony profesjonalista – urbanista, architekt, który już zgodnie z jednoznacznym brzmieniem regulacji ustawowej (art. 50 ust. 4 u.p.z.p.) sporządza projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ustawa wskazuje, że sporządzenie tego projektu powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Oznacza to, że z taką osobą właściwy organ zawiera umowę, którą powierza wykonanie wskazanego zadania, zaś zleceniobiorca (osoba uprawniona) podpisuje, ale nie decyzję, lecz tylko jej projekt wykonany w wyniku powierzenia jej zadania. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami, który został sporządzony przez mgr inż. arch. B. F., członka Izby Architektów [...]. Osoba ta sporządziła i podpisała projekt decyzji o warunkach zabudowy, załącznik nr 2 do projektu decyzji (analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu) oraz załącznik graficzny do analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w skali 1:1000. W aktach sprawy brak jest umowy zawartej pomiędzy ww. osobą a organem na sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Treść projektu decyzji o warunkach zabudowy sporządzona przez osobę uprawnioną w pkt ustaleń od 1 do 5 całkowicie pokrywa się z treścią decyzji Wójta Gminy z [...].11.2009 r. Istotne wątpliwości występują w stosunku do załączników, o których mowa jest w decyzji o warunkach zabudowy, oraz w projekcie tej decyzji. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd z urzędu dostrzegł brak dokumentów, które zawarte zostały w treści decyzji, a nie zostały załączone do akt sprawy. W art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wymienione zostały przepisy, które mają odpowiednie zastosowanie przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5d, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Wskazać w tym miejscu należy, że na podstawie art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Z art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 cyt. ustawy wynika, że decyzja o warunkach zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Określenie linii, o których stanowi ww. przepis, może odbyć się zatem wyłącznie na załączniku graficznym, który musi z decyzją o warunkach zabudowy stanowić całość. W przypadku braku tego załącznika niemożliwe jest dokonanie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, o czym stanowi wyżej przytoczony art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Przeprowadzenie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jest niezbędnym elementem decyzji o warunkach zabudowy. Odstąpienie od tego wymogu skutkuje kwalifikowaną wadą decyzji o warunkach zabudowy, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - rażącym naruszenia prawa. Będąca przedmiotem niniejszej sprawy decyzja o warunkach zabudowy z [...].11.2009 r. wymienia załącznik graficzny nr 1, którego brak jest w aktach sprawy. Sąd zwraca uwagę, że z pkt 2 rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż Wójt Gminy w przedmiotowej sprawie ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, co zostało zapisane jako: "Parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu wynikające z przeprowadzonej analizy (zał. nr 2 do decyzji) w zakresie: a) funkcji, formy zabudowy i zagospodarowania terenu: zabudowa jednorodzinna, budynek mieszkalny jednorodzinny parterowy z poddaszem użytkowym, wolnostojący, b) linii zabudowy: ustala się nieprzekraczalną linię zabudowy dotyczącą głównej bryły budynku z wyłączeniem ryzalitów, balkonów, wykuszy, krużganków, podcieni, garażu, wiatrołapu - jak na załączniku graficznym nr 1 do decyzji, c) szerokość elewacji frontowej: z zachowaniem normatywnych odległości od granic działek sąsiednich, d) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej: wysokość do okapu max. 3,5 m od projektowanego poziomu terenu, e) geometria dachu: dach dwu lub wielospadowy o kącie nachylenia połaci dachowych 20°-45°, wysokość głównej kalenicy max. 9,0 m od projektowanego poziomu terenu, f) wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni wyznaczonego terenu: max. 0,4". Z kolei w pkt 3 rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy dotyczącym linii rozgraniczających teren inwestycji wskazano, że: "Linie rozgraniczające teren inwestycji, oznaczone literami A-D - jak na załączniku graficznym nr 1 do decyzji". Odnosząc się do powyższych fragmentów treści decyzji należy stwierdzić, że w aktach sprawy brak jest załączników, o których mowa w jej pkt 2 i 3. Sąd nie mógł przyjąć, że załączniki nr 1 i nr 2, do których odwołał się organ w decyzji o warunkach zabudowy, stanowią załączniki sporządzone przez osobę uprawnioną do projektu decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ dokumenty załączone do projektu decyzji nie zostały opisane jako załączniki do przedmiotowej decyzji Wójta Gminy z [...].11.2009 r., nr [...]. Poza tym żaden z załączników graficznych do projektu decyzji o warunkach zabudowy nie zawiera oznaczenia literowego A-D z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, do którego odwołuje się decyzja o warunkach zabudowy w pkt 3. W końcowej części decyzji o warunkach zabudowy organ wymienił jako załącznik w pkt 1 "Załącznik graficzny nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy". Tymczasem w aktach sprawy brak jest również i tego dokumentu, który, zgodnie z przepisami prawa, stanowi integralną część decyzji o warunkach zabudowy. Analiza akt sprawy potwierdziła zatem brak załączników powołanych w treści decyzji o warunkach zabudowy (jako załącznik nr 2 oraz załącznik graficzny nr 1). Oznacza to, że Samorządowe Kolegiom Odwoławcze rozpatrując wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji skontrolowało niekompletną decyzję administracyjną, bez załącznika graficznego stanowiącego jej integralną część, co stanowi naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na brak w aktach sprawy załącznika graficznego nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy niemożliwe było przeprowadzenie przez organ wyższej instancji oceny, czy Wójt Gminy na podstawie art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 u.p.z.p. dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz dokonał porównania stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację inwestycji. W tym stanie rzeczy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu organ nie dokonał oceny przesłanki rażącego naruszenia prawa. Nie mógł tego uczynić, ponieważ decyzja, której stwierdzenia nieważności żądają skarżący, była niekompletna. Tym samym stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji, że prawidłowo została przeprowadzona analiza, jest nieprzekonujące i gołosłowne. Z uwagi na stwierdzone uchybienia przedwczesne jest stanowisko organu, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Skład Sądu podziela ustalenie organu, że grunt objęty decyzją o warunkach zabudowy stanowił grunt rolny klasy IVa. Okoliczność ta była bezsporna w sprawie i wynikała z wypisu z rejestru gruntów (k. 4 akt Wójta Gminy). W myśl regulacji ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zarówno w brzmieniu na dzień wydania decyzji organu I instancji (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266), jak i obecnie obowiązującej (Dz. U. z 2017 r. poz.1161), szczególną ochroną objęte są grunty wysokich klas bonitacyjnych, tj. I-III, i jedynie takie grunty wymagały i nadal wymagają (z nielicznymi wyjątkami) zgody odpowiednich ministrów. Skoro grunt objęty decyzją o warunkach zabudowy sklasyfikowany został jako rola IVa, to zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne nie była i nie jest wymagana. Ponownie rozpatrując sprawę organ wystąpi do Wójta Gminy o przesłanie kompletu akt sprawy łącznie z załącznikami, do których odnosi się decyzja o warunkach zabudowy. Po uzupełnieniu materiału dowodowego jeszcze raz SKO rozpatrzy wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy mając na uwadze istotę rażącego naruszenie prawa. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej powoływana jako P.p.s.a.), orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a. z uwzględnieniem uiszczonego przez skarżących wpisu w kwocie 200 zł (§ 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193).