II SA/Bd 1119/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2017 r. sprawy ze skarg K. sp. z o.o., B. SE oraz M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % do 18% alkoholu oddala skargi. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta T., działając na podstawie art. 104 oraz 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej powoływanej jako kpa), art. 1, art. 2, art. 12, art. 14 oraz art. 18 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 487 ze zm.), § 1, § 2, § 3 uchwały Rady Miasta Torunia nr 363/93 z dnia 15 lipca 1993 r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta Torunia, § 1, § 2 i § 3 uchwały nr 365/08 Rady Miasta Torunia z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta Torunia oraz § 1 uchwały nr 188/15 Rady Miasta Torunia z dnia 19 listopada 2015r. w sprawie przyjęcia Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Innych Uzależnień na rok 2016, po rozpatrzeniu wniosków o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, złożonych przez niżej wymienionych przedsiębiorców: 1. E. J. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 2. M. L. – punkt sprzedaży ul [...] ([...]); 3. spółka A. - punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 4. spółka B. – punkt sprzedazy ul. [...] ([...]); 5. spółkaT. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 6. G. S. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 7. spółka K. - punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 8. A. S. – punkt sprzedaży ul [...] ([...]); 9. spółka J. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 10. S. P. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 11. R. U. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 12. S. B. – Punkt sprzedaży ul [...] ([...]); 13. E. D. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 14. M. R. - punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 15. spółka J. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 16. M. R. - punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 17. spółka J. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 18. A. C. - punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 19. M. R. – punkt sprzedaży ul [...] ([...]); 20. spółka J. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 21. M. M. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 22. spółka B. - punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 23. A. K. – punkt sprzedaży – ul. [...] ([...]); 24. spółka S. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 25. S. H. – punkt sprzedaży ul[...] ([...]); 26. A. M. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 27. A. C. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 28. D. P. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); 29. M. K. - punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); orzekł o udzieleniu: M. R. – punkt sprzedaży ul. [...], A. K. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]); spółka S. – punkt sprzedaży ul. [...] ([...]) zezwoleń na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, na okres do dnia [...] r. we wskazanych punktach sprzedaży. Jednocześnie odmówiono pozostałym wymienionym powyżej przedsiębiorcom udzielenia zezwoleń na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż mając na uwadze przywołane w decyzji akty prawne (w tym uchwały Rady Miasta Torunia) oraz fakt, iż ilość zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przewidzianych do rozdysponowania w niniejszym postępowaniu jest mniejsza niż ilość przedsiębiorców ubiegających się o nie, organ I instancji, zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych, przyjął dodatkowe kryteria przy zastosowaniu których dokonał rozstrzygnięcia, a mianowicie: 1. usytuowanie wnioskowanych przez ww. przedsiębiorców punktów, w których zamierzają prowadzić sprzedaż ww. rodzajów napojów alkoholowych w poszczególnych częściach miasta, z uwzględnieniem ilości mieszkańców przypadających na jeden punkt sprzedaży w danej części miasta. 2. odległość od między punktami wnioskowanymi przez przedsiębiorców a punktami, na które już zostały wcześniej udzielone zezwolenia na sprzedaż ww. rodzaju napojów alkoholowych; W treści decyzji dokonano szczegółowej analizy polegającej na odniesieniu ww. dodatkowych kryteriów do punktów sprzedaży wskazanych przez przedsiębiorców ubiegających się o udzielenie zezwolenia na sprzedaż ww. rodzajów napojów alkoholowych. Z przeprowadzonej przez organ I instancji analizy wynika, że największa ilość mieszkańców na jeden punkt sprzedaży przypada w części miasta [...] (2.167 mieszkańców na jeden punkt sprzedaży), a zatem w tej części miasta należy udzielić pierwszego zezwolenia. Po udzieleniu zezwolenia w tej części miasta średnia ta wyniesieni 2.000 mieszkańców na jeden punkt sprzedaży, a zatem w dalszym ciągu w tej części miasta przypada największa ilość mieszkańców na jeden punkt sprzedaży i w związku z tym w tej części miasta należało udzielić drugiego zezwolenia. Prezydent wskazał następnie, że kolejną częścią miasta, w której przypada największa ilość mieszkańców na jeden punkt sprzedaży jest [...] (1.993 mieszkańców na jeden punkt sprzedaży), co uzasadniało udzielenie w tej dzielnicy kolejnego zezwolenia. Organ podniósł w związku z tym, że punkty sprzedaży znajdujące się na [...] wskazali trzej przedsiębiorcy – spółka B. – punkt sprzedaży ul. [...]; A. K. – punkt sprzedaży – ul. [...]; spółka S. – punkt sprzedaży ul. [...]. Mając do dyspozycji dwa zezwolenia w tej części miasta udzielono zezwoleń A. K. i Spółce S. , ponieważ najbliższe istniejące punkty sprzedaży znajdują się w najdalszej odległości w porównaniu z pozostałymi wnioskowanymi punktami sprzedaży w tej części miasta (odpowiednio 251 m i 370 m). Prezydent dodał, że nie udzielono zezwolenia spółka B. ponieważ w porównaniu z ww. przedsiębiorcami, wybrany przez niego punkt sprzedaży znajduje się w mniejszej odległości od innych punktów sprzedaży (110m). Jeśli natomiast chodzi o osiedle [...], wpłynęły dwa wnioski dotyczące punktów sprzedaży tam usytuowanych – wniosek A. C. – punkt sprzedaży ul. [...] i wniosek M. R. – punkt sprzedaży ul. [...]. Prezydent udzielił zezwolenia drugiemu z wyżej wskazanych przedsiębiorców, ponieważ najbliższy istniejący punkt sprzedaży w stosunku do wskazanego przez niego punktu znajduje się w odległości 54 m, zaś punkt sprzedaży wskazany przez A. C. znajduje się w odległości 20 m od innego punktu sprzedaży. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł spółka K. (dalej jako: "spółka K. "), spółka B. (dalej jako: "spółka B. "), M. R. oraz D. P.. W swoich odwołaniach zarówno spółka B. , jak i M. R. – reprezentowani przez tego samego pełnomocnika, wnieśli o uchylenie decyzji w całości oraz wydanie na ich rzecz zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży- spółka B. : w punktach sprzedaży usytuowanych na stacjach paliw przy ul. [...] oraz ul [...], a M. R.: w punktach sprzedaży usytuowanych na stacjach paliw przy ul. [...] i [...]. W przypadku nie uwzględnienia wniosku odwołujący się zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący się zarzucili Prezydentowi naruszenie art. 8 w zw. z art. 104 i 107 kpa - przez nie wskazanie w ogłoszeniu o możliwość ubiegania się o zezwolenie kryteriów, jakie będą stosowane przy wyborze przedsiębiorców. Wskazali także na naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi – poprzez uwzględnienie liczby wszystkich mieszkańców jako kryterium selekcji otrzymanych wniosków nie zaś liczbę jedynie pełnoletnich mieszkańców. W ocenie odwołujących się organ rażącą naruszył też prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu (naruszenie art. 10 § 1 kpa w zw. z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie wzoru i sposobu prowadzenia metryki sprawy (Dz.U. z 2012r., poz. 250). W udostępnionych im aktach brak było bowiem informacji o liczbie mieszkańców Miasta T. , a strona nie mając wiedzy o tym że dane te będą miały kluczowe znaczenie dla załatwienia sprawy nie złożyła wniosku dowodowego – nie zażądała w szczególności ustalenia liczby pełnoletnich mieszkańców T.. Spółka K. , we wniesionym odwołaniu, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 kpa polegające na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie sprawdzenia czy w bliskim sąsiedztwie obiektów, których dotyczą wnioski o wydanie zezwolenia znajdują się obiekty szczególnie chronione (szkoły itd.) oraz czy wnioskodawcy zwrócili się ze stosownym wnioskiem i uzyskali pozytywną opinię od właścicieli, administratorów bądź zarządców tychże obiektów; - art. 8 kpa polegające na prowadzeniu postępowania w sposób podważający zaufanie do organów administracji z powodu braku stabilizacji i pewności obrotu, która jest wywołana przez podejmowanie przez organ decyzji na podstawie zmiennych kryteriów (przy każdym postępowaniu inne kryteria) przesądzających o przyznaniu zezwolenia oraz na braku przewidywalności działania organu; - art. 107 § 3 kpa polegające na niedostatecznym uzasadnieniu decyzji, w szczególności w zakresie: wyjaśnienia dlaczego i na jakiej podstawie organ przyjął właśnie takie dodatkowe kryteria, w oparciu o które udzielił pozwoleń, skoro w poprzednich postępowaniach dotyczących tego samego przedmiotu przyjmował zupełnie inne kryteria dodatkowe; a także w zakresie wyjaśnienia, dlaczego organ przyjął taką, a nie inną kolejność stosowania kryteriów dodatkowych i przypisywaną im wagę, tj. uznał, że decydująca jest ilość mieszkańców przypadających na jeden sklep z alkoholem, a mniejsze znaczenia ma odległość od najbliższego sklepu z alkoholem, w rezultacie udzielono zezwolenia wnioskodawcy, którego punkt sprzedaży znajduje się w odległości 54 m od najbliższego sklepu z alkoholem, a odmówiono skarżącemu, którego supermarket dzieli od najbliższego sklepu z alkoholem prawie pół kilometra (497 m). D. P. w swoim odwołaniu zwróciła uwagę, że w związku ze zmianą siedziby sklepu i przeniesieniem go do lokalu oddalonego o około 30 m od dotychczasowego utraciła koncesję. Organ wydając decyzję nie uwzględnił powyższego, a także wyjątkowego charakteru prowadzonego przez nią sklepu, oferującego oryginalne nalewki zdrowotne oraz wina wykonywane od wieków w klasztorach benedyktyńskich i innych. Zrównano jej sklep ze sklepami spożywczymi, które nie prowadziły wcześniej sprzedaży alkoholu. W ocenie odwołującej się nie oddanie jej koncesji na nową lokalizację sklepu jest krzywdzące i niesprawiedliwe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazało, że podziela stanowisko organu I instancji odnośnie konieczności przyjęcia dodatkowych kryteriów celem rozstrzygnięcia wniosków o udzielenie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, przyjętych kryteriów i kolejności ich zastosowania. Zdaniem Kolegium, zasadnie przy ustalaniu liczby mieszkańców w poszczególnych częściach miasta organ I instancji wziął pod uwagę także osoby niepełnoletnie. Skutki nadużywania alkoholu wpływają bowiem nie tylko na osobę nadużywającą alkoholu, ale także na jej otoczenie – rodzinę, sąsiadów, znajomych. Jeśli więc organ przyjmując określone kryteria, na podstawie których rozstrzygnął w sprawie wniosków o udzielenie zezwoleń na sprzedaż alkoholu, miał na celu ograniczenie alkoholu, to prawidłowo założył, że także osoby niepełnoletnie powinny być "liczone" do liczby ludności danej części miasta. O ile bowiem nie są one potencjalnymi klientami punktów sprzedających napoje alkoholowe to jednak ich dostępność może mieć na nich wpływ. Cel jakim jest ograniczenie dostępności alkoholu dotyczy pośrednio także tych osób, przez ograniczenie dostępności tych napojów dla dorosłych. Kolegium wskazało, że organ I instancji powinien był podać do publicznej wiadomości kryteria, jakimi będzie się kierować przy rozpoznaniu wniosków o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, wymaga bowiem tego przepis art. 9 kpa. Jednakże uchybienie w tym zakresie nie uzasadniało zdaniem SKO uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż nie miało ono wpływu na wynik postępowania. Nie jest bowiem możliwe w tak krótkim czasie przeniesienie punktu sprzedaży napojów alkoholowych. Kolegium uznało też za niezasadne zarzuty dotyczące braków w postępowaniu dowodowym i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Orzeczenia komisji pozytywnie opiniujące planowane punkty sprzedaży znajdują się w aktach postępowania i odwołujący mógł zweryfikować ich istnienie i treść zapoznając się z aktami sprawy. Niepowołanie się na zgody właścicieli budynków, w których miałaby mieć miejsce sprzedaż alkoholu nie uzasadnia, w ocenie SKO, uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji skoro stosowne oświadczenia znajdują się w aktach sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że przyjęte przez Prezydenta kryteria realizującą cel ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Także kolejność ich zastosowania jest jego zdaniem właściwa, gdyż taka właśnie bardziej realizuje cele ustawy limitując liczbę punktów sprzedaży napojów alkoholowych w tych częściach miasta gdzie jest ich więcej w przeliczeniu na liczbę mieszkańców danej części T.. Zdaniem Kolegium zarzuty związane z asortymentem odwołującego nie mogą mieć zastosowania przy ocenie prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, który zobowiązany jest kierować się wytycznymi ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Także długość prowadzenia działalności gospodarczej w danym miejscu czy sytuacja osobista przedsiębiorcy nie uzasadniają potraktowania go w sposób bardziej ulgowy aniżeli innych przedsiębiorców. Za nietrafny SKO uznało również zarzut dotyczący naruszenia przez Prezydenta przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożyli: spółka K. (II SA/Bd 1119/16), spółka B. (II SA/Bd 1159/16) oraz M. R. (II SA/Bd 1164/16). Spółka K. w swoje skardze zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7 i 8 kpa polegające na utrzymaniu w mocy decyzji, mimo że przy jej wydawaniu nastąpiło naruszenia zasad praworządności i została wydana po przeprowadzeniu postępowania w sposób podważający zaufanie do organów administracji z powodu braku ogłoszenia kryteriów, którymi będzie się kierował organ przy przydziale zezwoleń, już w chwili ogłoszenia o naborze wniosków, zamiast tego wnioskodawcy o kryteriach dowiedzieli się dopiero z decyzji; - art. 8 kpa polegające na utrzymaniu w mocy decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania w sposób podważający zaufanie do organów administracji z powodu braku stabilizacji i pewności obrotu, która jest wywołana przez przyjmowanie przez organ na nieznanej podstawie różnych kryteriów decydujących o wydaniu zezwoleń oraz na braku przewidywalności działania organu, gdyż w kolejnych postępowaniach w bezpośrednim następstwie czasowym, dotyczących tego samego przedmiotu organ stosuje coraz to inne kryteria przyznania zezwoleń - art. 107 § 3 kpa polegające na niedostatecznym uzasadnieniu decyzji, w szczególności w zakresie: wyjaśnienia dlaczego i na jakiej podstawie organ przyjął właśnie takie dodatkowe kryteria, w oparciu o które udzielił pozwoleń, skoro w poprzednich postępowaniach dotyczących tego samego przedmiotu przyjmował zupełnie inne kryteria dodatkowe; a także w zakresie wyjaśnienia, dlaczego organ przyjął taką, a nie inną kolejność stosowania kryteriów dodatkowych i przypisywaną im wagę, tj. uznał, że decydująca jest ilość mieszkańców przypadających na jeden sklep z alkoholem, a mniejsze znaczenia ma odległość od najbliższego sklepu z alkoholem, w rezultacie udzielono zezwolenia wnioskodawcy, którego punkt sprzedaży znajduje się w odległości 54 m od najbliższego sklepu z alkoholem, a odmówiono skarżącemu, którego supermarket dzieli od najbliższego sklepu z alkoholem prawie pół kilometra (497 m). Uzasadniając przedstawione zarzuty spółka K. zakwestionowała twierdzenia Kolegium, że upublicznienie kryteriów nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, zwracając uwagę, że wśród wnioskodawców są podmioty, które dysponują wieloma obiektami na terenie miasta i które mogłyby dopasować swój wniosek do ogłoszonych kryteriów, tak aby maksymalnie zwiększyć szanse powodzenia. W ocenie skarżącej spółki przyjęte kryteria przyznania zezwoleń nie służą limitowaniu dostępu do alkoholu, a wręcz przeciwnie – upowszechnianiu dostępności alkoholu poprzez jak najbardziej równomierne rozłożenie punktów, w których będzie dostępny. Spółka zwróciła też uwagę, że w poprzednich postępowaniach organ przyjął inne dodatkowe kryteria – godzin otwarcia punktów sprzedaży i odległości punktu sprzedaży od tzw. obiektów wrażliwych podlegających ochronie. Wskazała, że organ nie wyjaśnił, dlaczego przyjął w niniejszej sprawie takie a nie inne dodatkowe kryteria, ani też określoną kolejności ich stosowania oraz przypisywaną im wagę. Spółka K. wywiodła, że wyliczenie średniej ilości mieszkańców przypadających na punkt sprzedaży alkoholu ma charakter abstrakcyjny i jest związane z cechami danej dzielnicy. W ocenie skarżącej spółki Prezydent dokonał wadliwego wyboru kryterium do udzielania równocześnie kilku zezwoleń, gdyż udzielając dwóch zezwoleń w dzielnicy [...] nie uwzględnił że po udzieleniu pierwszego zezwolenia liczba mieszkańców przypadająca na jeden punkt sprzedaży uległa zmianie. Spółka zwróciła też uwagę, że wybrane kryterium liczby mieszkańców na punkt sprzedaży w poszczególnych dzielnicach jest niemiarodajne, gdyż między poszczególnymi dzielnicami są nieznaczne różnice (13 mieszkańców między dzielnicami [...] i [...]). Na koniec skarżąca spółka wskazała, że jest to jej pierwszy obiekt w T., zwróciła też uwagę na specyfikę tego punktu jeśli chodzi o lokalizację i wielkość. W swoich skargach M. R. i spółka B. , reprezentowane przez tego samego pełnomocnika, zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 77, 104, 107 § 3 i 138 § 1 pkt 1 kpa i wnieśli o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T.. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący zakwestionowali twierdzenia Kolegium o tym, że niewskazanie kryteriów dodatkowych na etapie wszczęcia postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy. W ich ocenie organ odwoławczy wyraził subiektywne przekonanie co do braku możliwości przeniesienia punktu sprzedaży napojów alkoholowych w krótkim czasie, nie poparte żadną argumentacja co uchybia art. 107 § 3 kpa. Jest ono przy tym sprzeczne z doświadczeniem skarżących podmiotów, wskazującym na możliwość przygotowania w odpowiednio krótkim czasie punktu sprzedaży napojów alkoholowych spełniających wszelkie wymogi prawa i zasady handlu. Istnieje bowiem możliwość zawarcia umowy franczyzy czy też partnerstwa z innym przedsiębiorcą, który spełniałby kryteria zakreślone przez organ w ogłoszeniu o naborze wniosków o udzielenie zezwolenia. Skarżący wskazali też podobnie jak w odwołaniu, że organ I instancji stosując dodatkowe kryterium selekcji otrzymanych wniosków winien był uwzględnić jedynie pełnoletnich mieszańców Miasta T., co jest zgodne z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Zakwestionowali przy tym trafność argumentacji organu i instancji zawartej w odpowiedzi na odwołanie, wskazującej na konieczność uwzględnienia również osób, które osiągną pełnoletniość w okresie obowiązywania zezwolenia. Za niespełniające wymogów art. 77, 104 i 107 3 kpa uznali również argumenty SKO dotyczące negatywnego oddziaływania osób nadużywających alkohol na nieletnich. Skarżący ponowili też zarzut zawarty w odwołaniu dotyczący rażącego naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu poprzez udostępnienie akt sprawy nie zawierających informacji o liczbie mieszkańców T.. W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Postanowieniem z dnia 28 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny połączył do wspólnego prowadzenia i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach II SA/Bd 1119/16, II SA/Bd 1159/16 i II SA/Bd 1164/16, wskazując, że sprawy te prowadzone będą pod sygnaturą II SA/Bd 1119/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 zez zm., dalej powoływanej jako ppsa), Sąd stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 18 ust. 1 - ust. 3a w zw. z art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 487 ze zm.). W myśl art. 18 ust. 1 wskazanej ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenie to wydaje się na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy (art. 18 ust. 2 ww. ustawy), oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5 % zawartości alkoholu oraz na piwo; 2) powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) powyżej 18 % zawartości alkoholu (art. 18 ust. 3 ww. ustawy), po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 (art. 18 ust. 3a ww. ustawy). Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jak i w miejscu sprzedaży, oraz zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. W przedmiotowej sprawie liczbę punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży ustaliła Rada Miasta Torunia w dnia 15 lipca 1993 r. podejmując uchwałę Nr 363/93, która w wersji zmienionej uchwałą Nr 196/2015 z dnia 19 listopada 2015 r., określiła dla miasta Torunia do dnia 31 grudnia 2016 r. limit 129 punktów sprzedaży napojów alkoholowych powyżej 4,5% alkoholu. Uchwałą zaś Nr 365/08 podjętą w dniu 24 lipca 2008 r. Rada Miasta Torunia ustaliła obowiązujące zasady usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta Torunia. Zgodnie z ww. uchwałą przedsiębiorcy zamierzający prowadzić sprzedaż napojów alkoholowych, w punktach sprzedaży zlokalizowanych w odległości mniejszej niż 50 m mierzonej najkrótszą dostępną publicznie drogą dojścia, od wejścia do tych punktów sprzedaży do granicy działki: szkół i innych placówek oświatowo-wychowawczych i opiekuńczych; obiektów kultu religijnego; domów studenckich; publicznych zakładów opieki zdrowotnej; izby wytrzeźwień; dworców kolejowych i autobusowych; obiektów sportowych; obiektów wojskowych; prokuratury i wymiaru sprawiedliwości; aresztu śledczego; targowisk i kąpielisk mogą otrzymać zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, po uzyskaniu opinii właścicieli, administratorów lub zarządców tych obiektów, natomiast w przypadku, gdy przedsiębiorca zamierzający prowadzić sprzedaż napojów alkoholowych, nie otrzyma od właściciela, administratora lub zarządcy obiektu wymienionego w § 1 odpowiedzi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wniosku o wydanie opinii, uznaje się, że uzyskał opinię pozytywną - na podstawie kopii wniosku z potwierdzeniem doręczenia oraz pisemnego oświadczenia przedsiębiorcy o braku odpowiedzi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wniosku, pod warunkiem, iż we wniosku zawarto prośbę o udzielenie odpowiedzi w tym terminie. Ponadto ww. uchwała wprowadziła zakaz sprzedaży, podawania, spożywania i wnoszenia napojów alkoholowych na terenie kąpielisk oraz na terenie targowisk, na których jest pobierana opłata targowa. Z przytoczonych powyżej regulacji prawnych wynika, iż każdy przedsiębiorca, spełniający kryteria ustalone ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz ww. uchwałami rada gminy (kryteria podstawowe), ma prawo ubiegania się o wydanie zezwolenia na sprzedaż wymienionych wyżej rodzajów napojów alkoholowych, składając stosowny wniosek w tym zakresie. Wskazane regulacje nie precyzują jednak trybu procedowania w sytuacji, w której o mniejszą ilość zezwoleń na sprzedaż alkoholu związaną z limitowaniem uchwałami rad gmin ilości punktów sprzedaży, ubiega się większa ilość (od ilości punktów sprzedaży) podmiotów. Taka zaś sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż w związku ze zwolnieniem się 3 punktów sprzedaży, w okresie od [...] do [...] r. przeprowadzony został nabór wniosków o uzyskanie zezwolenia na sprzedaży napojów alkoholowych, w wyniku którego wpłynęło 29 wniosków, z których wszystkie uzyskały pozytywną opinię Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w T.. W orzecznictwie sądów administracyjnych zaakceptowany i utrwalony został pogląd, że w takim przypadku jak w niniejszej sprawie, a więc gdy zostanie złożona większa ilość wniosków niż istniejący limit wolnych punktów sprzedaży napojów alkoholowych, organ zezwalający powinien dodatkowo określić jasne, precyzyjne i obiektywne dodatkowe kryteria wyboru (kryteria dodatkowe), które byłby jednakowe dla wszystkich ubiegających się o określone zezowanie i w oparciu o które zostałyby zweryfikowane przez organ zezwalający i organ II instancji wnioski podmiotów ubiegających się o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Tylko bowiem w takiej sytuacji decyzja organu administracyjnego byłaby transparentna, przejrzysta i jasna dla podmiotu ubiegającego się o określone limitowane dobro. Skoro zatem z przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wynika, że zezowanie na sprzedaż napojów alkoholowych właściwy organ wydaje na postawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy, po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z ww. uchwałami rady gminy, to tym samym stwierdzić należy, że organ zezwalający jest uprawniony do przyjęcia dodatkowych kryteriów wyboru z uwagi na złożenie w tym samym czasie większej liczby wniosków (pozytywnie zaopiniowanych przez komisję) niż liczba posiadanych zezwoleń. W takiej sytuacji jednak organ zobowiązany jest dokonać wyboru przedsiębiorcy, któremu udzieli zezowanie w oparciu o przyjęte obiektywne, racjonale i czytelne kryteria wyboru, w ramach poddającej się kontroli procedury wyboru. Niezmiernie istotnym jest aby przyjęte kryteria wyboru służyły celowi ustaw o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jakim jest ograniczenie dostępu alkoholu. Już w samej preambule ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ustawodawca wskazał jej główne założenie stwierdzając, że życie obywateli w trzeźwości jest niezbędnym warunkiem moralnego i materialnego dobra Narodu. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ww. ustawy, założenie to organy jednostek samorządu terytorialnego powinny realizować między innymi poprzez podejmowanie działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania powstawaniu i usuwania następstw nadużywania alkoholu, a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych i zakładów pracy. Zadanie w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej, w szczególności ograniczenie dostępności alkoholu (art. 2 ust. 1 pkt 4). Podkreślić należy, że zarówno organy stanowiące, jak i organy wykonawcze jednostek samorządu terytorialnego, w świetle powyższych norm ogólnych ww. ustawy, nie mają zatem pełnej swobody w realizacji swych ustawowych obowiązków tj. zarówno przy uchwalaniu właściwych aktów prawnych (w tym określenia liczby punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oraz zasad ich usytuowania), jak również podejmowaniu indywidualnych decyzji administracyjnych związanych z udzielaniem zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Organy te we wszystkich swych działaniach winny dążyć do realizacji określonych przepisami ww. ustawy celów, tj. wychowania w trzeźwości i zapobiegania alkoholizmowi, między innymi poprzez ograniczenia dostępności alkoholu i motywowanie obywateli do powstrzymywania się od jego spożywania. Tym celom winny zwłaszcza odpowiadać kreowane przez radę gminy akty prawa miejscowego ustalające liczbę punktów sprzedaży napojów alkoholowych w danej gminie jak również zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. W art. 12 ust. 4 ww. ustawy ustawodawca wprost wskazał, że liczba punktów sprzedaży, o których mowa w ust. 1, oraz usytuowania miejsc sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych powinny być dostosowane do potrzeb ograniczania dostępności alkoholu, określonych w gminnym programie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych. Wskazane ustawowe cele nie mogą zatem pozostać obojętne organom zezwalającym w sytuacji, gdy- tak jak w okolicznościach niniejszej sprawy- o deficytowe dobro ubiega się większa ilość przedsiębiorców. Dlatego też wybór spośród wielu wniosków tego przedsiębiorcy, któremu zostanie udzielone zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych powinien być dokonany na podstawie obiektywnych kryteriów realizujących podstawowe cele ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Określony w ustawie środek służącym tym celom stanowi jak wykazano działanie ukierunkowane na ograniczenie dostępności alkoholu. Podkreślić w tym miejscu należy, ustosunkowując się do zarzutów skargi spółki K. , że przyjęcie określonych kryteriów oraz kolejność ich stosowania należy do zakresu kompetencji właściwego organu zezwalającego, a nie podmiotów zainteresowanych. To zatem w gestii organu jest dokonanie w tym zakresie stosownego wyboru, z uwzględnieniem określonych konkretnych okoliczności faktycznych. Wybór ten powinny determinować cele ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz wymóg równego traktowania wszystkich podmiotów ubiegających się o określone zezwolenie i zastosowania do nich jednakowych, obiektywnych i jasnych kryteriów. Jeżeli te warunki zostaną przez organ spełnione, to nie ma podstaw do zakwestionowania przyjętych przez organ i zastosowanych w określonej kolejności kryteriów wyboru. W niniejszej sprawie z uwagi na mniejszą liczbę punktów sprzedaży do rozdysponowania w stosunku do liczby złożonych wniosków oraz okoliczność uzyskania przez wszystkich wnioskodawców pozytywnej opinię Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w T., organ zezwalający przyjął dodatkowe kryteria wyboru w postaci: 1) usytuowania wnioskowanych przez przedsiębiorców punktów, w których zamierzają prowadzić sprzedaż ww. rodzajów napojów alkoholowych w poszczególnych częściach miasta, z uwzględnieniem ilości mieszkańców przypadających na jeden punkt sprzedaży w danej części miasta; 2) odległości między punktami sprzedaży wnioskowanymi przez przedsiębiorców a punktami, na które już zostały wcześniej udzielone zezwolenia na sprzedaż ww. rodzajów napojów alkoholowych. Organ zastosował wskazane kryteria według podanej kolejności. Uwzględniając dotychczasową ilość punktów sprzedaży ww. rodzajów napojów alkoholowych w poszczególnych częściach miasta oraz ilość mieszkańców przypadających na jeden punkt sprzedaży organ dokonał przeliczenia, na podstawie którego ustalił ilość nowych zezwoleń w poszczególnych częściach miasta kierując się zasadą, że przydzielano kolejne zezwolenia w tych częściach miasta, w których aktualna ilość mieszkańców na jeden punkt sprzedaży była największa. Natomiast w sytuacji, gdy ilość przydzielonych zezwoleń dla poszczególnych części miasta w których wskazano punkt sprzedaży była mniejsza niż ilość złożonych wniosków, zastosowano drugie kryterium, tj. kryterium pomiaru odległości pomiędzy proponowanymi punktami sprzedaży napojów alkoholowych a już istniejącymi punktami sprzedaży. Zdaniem Sądu, przyjęte przez organ dodatkowe kryteria uzależniające udzielenie zezwolenia od ilości mieszkańców przypadających na jeden punkt sprzedaży w poszczególnych częściach miasta, a także od odległości planowanego punktu sprzedaży od już istniejących punktów sprzedaży ww. rodzajów napojów alkoholowych pozwoliły na dokonanie rozstrzygnięcia dotyczącego limitowanego dobra w sposób obiektywny, czytelny i możliwy do weryfikacji przez wszystkich zainteresowanych uzyskaniem zezwolenia przedsiębiorców. Kryteria zostały zastosowane wobec wszystkich wnioskodawców i wskazanych przez nich punktów, w których zamierzają prowadzić sprzedaż ww. rodzajów napojów alkoholowych. Organ zezwalający szczegółowo uzasadnił, w której części miasta znajdował się punkt, w którym dany przedsiębiorca (w tym strony skarżące) chciał uzyskać zezwolenie na sprzedaż ww. rodzajów napojów alkoholowych, wskazał ilości udzielonych dotychczas w tej części miasta zezwoleń na sprzedaż ww. rodzajów napojów alkoholowych oraz średnią ilość mieszkańców na jeden punkt sprzedaży w danej części miasta, a także określił odległość dzielącą proponowany punkt sprzedaży danego przedsiębiorcy od najbliższego punktu sprzedaży ww. rodzaju napojów alkoholowych. Przyjęte kryteria dodatkowe zostały zatem zweryfikowane przez organ i zastosowane w sposób jednakowy do wszystkich podmiotów ubiegających się o uzyskanie zezowania na sprzedaż ww. rodzajów napojów alkoholowych. Organ zezwalający uzasadnił zarówno przyczyny udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, jak też odmowę jego udzielenia, w tym m.in. skarżącym. Skarżący czyniąc zarzuty odnośnie przyjętych przez organ I instancji kryteriów dodatkowych nie wykazali, że przyjęte kryteria preferowały inne podmioty, znajdujące się w identycznej sytuacji, gdy chodzi o przyjęte kryterium terytorialnego rozdysponowywania punktów sprzedaży napojów alkoholowych. W szczególności spółka K. w zarzutach skargi nie wykazała, ażeby jakiś inny wnioskodawca mający punkt handlowy usytuowany "terytorialnie" tak, jak punkt skarżącej, otrzymał zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. W tych warunkach należy stwierdzić, że przyjęte kryteria zostały zastosowane w sposób jednakowy, równy, jasny i przejrzysty wobec wszystkich wnioskodawców. Przyjęte kryteria cechował obiektywizm (stanowiły one obiektywne ograniczenia), gdyż trudno przyjąć, że przedsiębiorca może mieć jakiś istotny wpływ na ilość mieszkańców zamieszkujących daną cześć miasta oraz, że jest on zupełnie niezależny w wyborze miejsca, w którym będzie prowadził sprzedaż, zwłaszcza mając na względzie wielkość funkcjonującego punktu sprzedaży zaproponowanego przez skarżącą spółkę K. Ponadto, co niezmiernie istotne, zastosowane w sprawie dodatkowe kryteria stanowią realizacją zadań zarówno tych określonych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jak i tych wynikających z ww. uchwał, mających na celu ograniczenie dostępności do napojów alkoholowych, ponieważ wykluczają one zbytnie nasycenie poszczególnych części miasta punktami sprzedaży ww. rodzajów napojów alkoholowych. Udzielenie zezwoleń w tych częściach miasta, gdzie już obecnie jest duża liczba punktów sprzedaży ww. rodzajów napojów alkoholowych w stosunku do ilości mieszkańców, a w danej części miasta w pobliżu już istniejących punktów sprzedaży, spowodowałoby zbytnią i niewskazaną w świetle przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi dostępność napojów alkoholowych. Jak podkreślono powyżej, realizacji celów ww. ustawy służy ograniczanie dostępności alkoholu, to natomiast zapewnia zastosowanie przyjętych przez organ kryteriów wyboru, gdyż te zapobiegają niepożądanej dużej koncentracji punktów sprzedaży napojów alkoholowych w stosunku do ilości mieszkańców w danej części miasta. Dodać przy tym należy, że wbrew zarzutom skarżących M. R. i spółka B. przyjmując pierwsze z omawianych kryteriów dodatkowych, organ administracji nie miał podstaw do uwzględniania jedynie pełnoletnich mieszkańców miasta. Jak wyżej wskazano ustalając dodatkowe kryteria organ powinien mieć na uwadze szeroko rozumiane ograniczenie dostępności alkoholu nie zaś tylko ograniczenie możliwości nabywania i spożywania alkoholi przez osoby, którym zgodnie z przepisami można sprzedać alkohol. Słusznie podniósł przy tym organ odwoławczy, że konsekwencje dostępu do alkoholu ponoszą nie tylko osoby, które ten alkohol spożywają, ale całe otoczenie, w tym dzieci. Poza tym zwrócić trzeba również uwagę, że nabywanie i spożywanie alkoholu nie ogranicza się, mimo jednoznacznych przepisów, tylko do osób pełnoletnich. Wciąż bowiem istnieje problem spożywania alkoholu przez osoby nieletnie, które mimo istniejącego zakazu sprzedaży alkoholu osobom poniżej 18 roku życia i tak w różny sposób uzyskują dostęp do alkoholu. Stwierdzić należy również, że przyjęcie proponowanego przez skarżących kryterium uzależniającego udzielenie zezwolenia od liczby pełnoletnich mieszkańców byłoby w praktyce niewykonalne, gdyż liczba ta podlega ciągłej zmianie, zaś liczba mieszkańców pozostaje względnie stała. W tych okolicznościach, wobec wskazanych cech zastosowanych w sprawie dodatkowych kryteriów wyboru nie było podstaw do uwzględnienia zrzutów skargi kwestionujących przyjęte przez organ kryteria. Organ miał prawo do przyjęcia dodatkowych kryteriów wyboru z uwagi na złożenie w tym samym czasie większej ilości wniosków niż przewidywany limit wolnych punktów sprzedaży alkoholu, ustalony uchwałą rady miasta. To kompetencją organu zezwalającego, a nie wnioskodawcy jest dokonanie wyboru zarówno samych kryteriów, jak i kolejność ich zastosowania w sprawie, co niewątpliwe determinują określone okoliczności faktyczne danej sprawy. Jeżeli więc organ dokona wyboru jasnych, przejrzystych i obiektywnych kryteriów, które będą realizowały cele ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz zostaną zastosowane w sposób jednakowy wobec wszystkich podmiotów ubiegających się o określone zezwolenie i względem ich wszystkich zweryfikowane przez organ, to tym samym nie ma warunków do skutecznego podważenia przyjętych przez organ kryteriów, zwłaszcza powołując się na hipotetyczne sytuacje faktyczne, nie odnoszące się okoliczności konkretnej sprawy, jak czynił to spółka K. w złożonej skardze. Okoliczność, że organ w ramach danego postępowania dokona wyboru określonych kryteriów nie oznacza jednak, wbrew sugestiom spółki K. , że w każdym postępowaniu toczącym się o udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych danego rodzaju, zawsze wszystkie kryteria musza być jednakowe. Nie można bowiem wykluczyć, że zmieniające się okoliczności, struktura zamieszkania, zmiany organizacyjne itp. nie mogą stanowić podstawy do weryfikacji wniosków w danym czasie na nieco odmiennych kryteriach, o ile będą one zgodne ze wskazanymi założeniami ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, równe, przejrzyste i obiektywne dla wszystkich konkurentów w tym samym postępowaniu. To określone okoliczności faktyczne, determinowane przede wszystkim celami ww. ustawy, mają znaczenie dla dokonania przez organu wyboru określonych kryteriów w ramach danego postępowania, a nie- jak twierdzi skarżąca spółka K. -kwestia stabilizacji i pewności obrotu u przedsiębiorcy, jako że ta objęta jest ryzykiem działalności gospodarczej i nie ma wpływu na realizację założeń i celów ww. ustawy. W kwestii natomiast zarzutu skarżących dotyczącego braku ogłoszenia kryteriów wyboru już w chwili ogłoszenia o naborze wniosków należy podkreślić, że obowiązek ustalenia i ogłoszenia dodatkowych kryteriów oceny wniosków już przy ogłoszeniu danego naboru nie wynika z obowiązujących przepisów prawa. Tym niemniej, zdaniem Sądu, wskazanie takich kryteriów już na etapie ogłoszenia naboru wniosków o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych służy zarówno zachowaniu zasady praworządności (art. 7 kpa), jak też budzi zaufanie do władzy publicznej (art. 8 kpa). Zaniechanie zatem takiego ogłoszenia może być kwalifikowane jako uchybienie wskazanym przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu uchybienie to jednak, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie mogło mieć wpływu na wynik postępowania, w szczególności dla skarżących. Trudno bowiem przyjąć, uwzględniając lokalne warunki, że dany przedsiębiorca w tak krótkim czasie będzie w stanie przenieść i zorganizować punkt sprzedaży jakim jest duży supermarket czy duża stacja benzynowa do części miast, w której miałby szanse w świetle przyjętych kryteriów otrzymać wnioskowane zezwolenie. Nie sposób też założyć zupełnej niezależności przedsiębiorcy w wyborze miejsca, w którym będzie prowadził sprzedaż (musiałby być np. właścicielem większości nieruchomości w mieście, co zapewniłoby mu względną swobodę wyboru miejsca, ewentualnie miałby nieograniczone możliwości wynajęcia czy wydzierżawienia nieruchomości przy założeniu, że w żadnym przypadku nie spotkałby się z odmową właściciela nieruchomości). Obiektywne ograniczenia związane ze zorganizowaniem punktu sprzedaży w tak krótkim czasie nie pozwalają uznać, że braku ogłoszenia kryteriów wyboru już w chwili ogłoszenia o naborze wniosków mógł mieć wpływu na ostateczny wynik kontrolowanego postępowania. Przyjmując zaś nawet, wskazywaną przez stronę skarżącą – M. R. i spółka B. , hipotetyczną możliwość zawarcia w tak krótkim czasie umowy franczyzy czy tez partnerstwa z innym przedsiębiorcą, spełniającym kryteria dodatkowe stwierdzić należy, że i tak nie można by uznać, że uchybienie, w zakresie wskazania w ogłoszeniu o naborze wniosków wszystkich kryteriów branych pod uwagę przy ocenie zgłaszanych wniosków, mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nawet bowiem, gdyby zostały uchylone decyzje organów obu instancji i organ I instancji poinformowałby strony o kryteriach dodatkowych, nie zmieni to wiążącej organ I instancji okoliczności, że upłynął już terminu na złożenie wniosków, a tym samym w obecnym postępowaniu nie mogą być rozpatrywane wnioski innych podmiotów i dotyczące innych punktów niż wskazane w kwestionowanych decyzjach. Odnosząc się natomiast do zarzutu M. R. i spółka B. wskazujących na naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez udostępnienie akt sprawy nie zawierających informacji o liczbie mieszkańców Miasta T. mającej znaczenie dla wydanych rozstrzygnięć (tj. przyjęciu kryterium opartego o liczbę wszystkich mieszkańców poszczególnych dzielnic i nieograniczeniu się tylko do pełnoletnich mieszkańców), wskazać należy, że w ocenie Sądu ewentualne uchybienia organu w tym zakresie nie mogą być podstawą do uchylenia kwestionowanych decyzji. Podkreślić należy, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania. W niniejszej zaś sprawie skarżący nie wykazali, by istniał taki związek przyczynowy między brakiem informacji o przyjętej liczbie mieszkańców na potrzeby kryteriów dodatkowych a wynikiem postępowania administracyjnego. W świetle bowiem wcześniejszych wywodów Sądu, potwierdzających prawidłowość przyjętych przez organy kryteriów dodatkowych nie można uznać, że ewentualne złożenie przez skarżących wniosku dowodowego o ustalenie liczby pełnoletnich mieszkańców T. miałoby wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności, Sąd uznając rozstrzygnięcia organów obu instancji za zgodne z wszystkimi regulacjami ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz za nie naruszające przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.