II SA/Bd 1121/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy na rozprawie w dniu 31 stycznia 2007r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem oddala skargę Decyzją z [...] 2006 r., Nr [...]. Prezydenta Miasta B. na podstawie art. 17 ust. 2, art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.) oraz § 15 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881 z późn. zm.), § 7-8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz. U. Nr 30 poz. 903) w związku z art. 104 KPA odmówił przyznania J. D. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Uzasadniając swoją decyzję organ pierwszej instancji stwierdził, iż Jacek D. nie spełnia ustawowych wymogów do przyznania takiego świadczenia, gdyż jego dochód na osobę w rodzinie przekracza kwotę 583 złotych, określoną w art. 17 ust. 2 cytowanej ustawy. Odwołując się od decyzji Prezydenta Miasta B. J. D. podniósł, że przy ustalaniu kryterium dochodowego do dochodu zaliczono zasiłek chorobowy, który otrzymywał po rozwiązaniu umowy o pracę i po wypowiedzeniu. Ponadto opiekuje się niepełnosprawnym synem i znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpoznaniu odwołania J. D. decyzją z [...] 2006 r., Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium uzasadniając swoje stanowisko podzieliło ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji wskazując jednocześnie, że J. D. spełnia przesłankę określoną w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych albowiem dysponuje wymaganym orzeczeniem, o którym mowa w niniejszym artykule. Natomiast z mocy ust. 2 tegoż artykułu świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 583 złotych. Jednakże przesłanki tej, jak podniosło SKO, wnioskodawca nie spełnia. W przedmiotowej sprawie, jak wskazał organ odwoławczy, średni dochód ustalony w związku z art. 3 ust. 1 cytowanej ustawy, wyniósł w gospodarstwie zainteresowanego 23 876,06 złotych, to jest miesięcznie dochód rodziny w przeliczeniu na osobę 663,22 złotych. Powyższe dane wynikają wprost z zaświadczeń Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2006 r. i zaświadczenia ZUS w B. z dnia [...] 2006 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. skarżący przedstawił swoją trudną sytuację materialną, podnosząc jednocześnie, iż sporna kwota 80 zł, o którą przekroczył kryterium dochodowe przypadające na członka rodziny, nie wystarczy nawet na pokrycie częściowych kosztów leczenia jego syna. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi powołując się na tożsame argumenty jak w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jego legalności, stwierdzić należy, iż nie uchybia ona prawu. Podstawę materialno – prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji administracyjnej stanowi art. 5 ust 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z jego brzmieniem zasiłek rodzinny przysługuje rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie uczącej się, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 504 złotych, a w przypadku gdy członkiem rodziny jest dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności 583 złotych. Sposób wyliczenia dochodu precyzuje natomiast art. 3 ust. 1 cytowanej ustawy, na mocy którego za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenia chorobowe, określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się dodatków dla sierot zupełnych, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że za dochód uważa się wszelkie przychody otrzymywane przez wnioskodawcę we wskazanym okresie (w tym również zasiłki chorobowe), poza enumeratywnie wyliczonymi wyjątkami. Z niespornych i niebudzących wątpliwości okoliczności sprawy wynika, że średni dochód w gospodarstwie skarżącego wyniósł 23. 876,06 złotych, co w przeliczeniu na osobę daje kwotę 663,22 złotych. Powyższe dane potwierdzają dokumenty w postaci zaświadczeń Naczelnika Urzędu Skarbowego B. z dnia [...] 2006 r. oraz zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia [...] 2006 r. W rozpatrywanym przypadku nie znajdują również zastosowania postanowienia art. 3 pkt 23 ustawy o świadczeniach rodzinnych zawierającego ustawową definicję dochodu utraconego. Zgodnie bowiem z postanowieniami tego przepisu utrata dochodu oznacza utratę dochodu spowodowaną: - uzyskaniem prawa do urlopu wychowawczego, - utratą prawa do zasiłku dla bezrobotnych lub stypendium w wysokości zasiłku dla bezrobotnych lub stypendium w wysokości zasiłku dla bezrobotnych, - utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, z wyłączeniem pracy wykonywanej na podstawie umowy o dzieło, - utrata zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, a także emerytury lub renty, renty rodzinnej lub renty socjalnej, z wyjątkiem rent przyznanych rolnikom w związku z przekazaniem lub dzierżawą gospodarstwa rolnego, - nieotrzymywaniem części albo całości zasądzonych świadczeń alimentacyjnych, - wyrejestrowaniem pozarolniczej działalności gospodarczej. W katalogu tym nie wymieniono świadczeń pobieranych z ubezpieczenia społecznego w związku z chorobą, a zatem organy administracji dochód uzyskany z tego tytułu zasadnie zaliczyły do dochodu rodziny Jacka D. Z uwagi na zaistniałą okoliczność, iż członkiem rodziny jest dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności w odniesieniu do skarżącego ma zastosowanie podwyższone kryterium dochodowe wynoszące 583 złote. Niemniej jednak także i w tym przypadku, uzyskiwany dochód w przeliczeniu na jedna osobę miesięcznie bezspornie przekracza wskazaną granicę o kwotę 80 złotych, czego skarżący nie kwestionuje. Tym samym należy uznać, iż wnioskodawca nie spełnia warunków przyznania rzeczonego świadczenia. Ponadto podkreślenia wymaga fakt, iż prezentowane w skardze argumenty skarżącego, nie mogą mieć wpływu na ocenę zasadności odmowy przyznania świadczenia – legalności wydanej decyzji, czyli zgodności jej z przepisami ustawy. Jedynym wymaganym kryterium było bowiem osiąganie dochodu poniżej granicy na jaką wskazuje przepis, co stanowiło przesłankę uprawniającą do uzyskania świadczenia, a która w przypadku skarżącego nie została spełniona. W ocenie Sądu, organy orzekające nie miały więc prawnej możliwości wydania innego rozstrzygnięcia niż zaskarżone. Nie można też czynić zarzutu z faktu orzekania na podstawie przepisów prawa bowiem jest to obowiązkiem organów administracji. Nadto, regulacje mające zastosowanie w niniejszej sprawie nie miały charakteru uznaniowego, zatem organ nie miał jakiejkolwiek możliwości dokonania własnej oceny opartej na tzw. uznaniu administracyjnym. Ze względu na powyższe uznając, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszeń zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) oddalił skargę.