II SA/Bd 1121/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na postanowienie [...] Uniwersytetu [...] [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie wznowienia postępowania rekrutacyjnego postanawia 1. na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od [...]Uniwersytetu [...][...] w [...] na rzecz skarżącego K. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] Uniwersytetu [...][...] w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie Prorektora ds. dydaktycznych i jakości kształcenia z dnia [...] lipca 2013 r. o wznowieniu postępowania rekrutacyjnego. K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na powyższe postanowienie [...] Uniwersytetu [...] [...]w [...]. W odpowiedzi na skargę [...]Uniwersytetu [...] [...] w [...] wskazał, że postanowieniem własnym z dnia [...] października 2013 r. uwzględnił skargę w całości i uchylił własne postanowienia z dnia [...]sierpnia 2013 r. oraz z dnia [...] lica 2013 r. Postanowienie [...]Uniwersytetu [...][...] w [...] z dnia [...] października 2013r. jest prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie należało umorzyć. Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Jednocześnie w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie skutecznego cofnięcia skargi (pkt 1), śmierci strony (pkt 2) oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn", w rozumieniu art. 161 § 3 p.p.s.a., ma miejsce wówczas, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja istnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej zostanie pozbawiony bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2011 r., s. 793). Wskazany wyżej przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. umożliwia organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W przepisie tym została zatem dopuszczona przez ustawodawcę możliwość podjęcia przez organ administracji, który wydał akt - następnie zaskarżony do sądu administracyjnego - działania w trybie tzw. autokontroli. Akt podjęty w trybie tego przepisu jest nowym aktem, wydanym w tej samej sprawie i w tym samym postępowaniu administracyjnym. Zastępuje on akt zaskarżony do sądu administracyjnego, w związku z czym przysługuje od niego nowa skarga. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, w której [...] Uniwersytetu [...] [...]w [...], uznając argumentację skarżącego wydał w dniu [...] października 2013 r. postanowienie, na mocy którego uchylił w całości zaskarżone przez K. K. postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r., co świadczy o uwzględnieniu skargi w całości. Nowe postanowienie z dnia [...] października 2013 r. uzyskało przymiot ostateczności. W tej sytuacji brak jest aktualnie przedmiotu zaskarżenia, co powoduje, że orzekanie przez Sąd w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie [...]Uniwersytetu [...] [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie wznowienia postępowania rekrutacyjnego stało się bezprzedmiotowe. W tej sytuacji niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji postanowienia). O kosztach postępowania, na które w niniejszej sprawie złożyły się koszty wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych oraz koszty wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego w kwocie 240 zł oraz koszty uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., stronie skarżącej przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania, przy czym przez koszty podlegające zwrotowi należy rozumieć koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.). Zgodnie zaś z przepisem art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednakże nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Stosownie do treści art. 205 § 3 p.p.s.a., zawierającego delegację do stosowania odrębnych przepisów w zakresie ustalania wysokości przysługujących należności stronie, do określania stawek opłat za czynności adwokatów reprezentujących stronę stosuje się przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Zgodnie z treścią § 2 cytowanego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynieniu się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w cytowanym powyżej przepisie, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3 - 5, przy czym opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W ocenie Sądu nakład pracy adwokata będącego pełnomocnikiem skarżącego K. K. jak i rodzaj oraz stopień zawiłości niniejszej sprawy nie uzasadniają przyznania wynagrodzenia w wysokości wyższej niż stawki minimalne określone w § 18 ust. 1 lit c rozporządzenia. Podkreślić należy bowiem, że udział pełnomocnika w całym postępowaniu ograniczał się do złożenia skargi. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.