II SA/Bd 1123/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję [...] W. I. N. B. w B. z dnia [..] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z ... 2014 r. – Nr ... (PINB ...) na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 83 ust. 1 pkt 2 i 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z zm.) nakazał R. F. doprowadzić budynek gospodarczy przy ul. G. S. ... w W. do stanu poprzedniego, poprzez rozbiórkę balustrady i posadzki z płytek ceramicznych na jego dachu, które wykonano bez pozwolenia na budowę; stwierdzając, że brak możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, ponieważ inwestor (tj. R. F.) nie jest w stanie przedstawić swego prawa do dysponowania nieruchomością na cele inwestycyjne. W odwołaniu od decyzji R. F. zarzuciła: brak podstawy prawnej do jej wydania, bowiem przeprowadzone prace stanowiły remont w rozumieniu prawa budowlanego oraz nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Kujawsko –Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z ... 2014 r. ... na podstawie art. 123 w zw. z 144 i 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i 81 ust. 1 pkt 2 i 83 ust. 2 ww. ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy ww. decyzję z ... 2014 r. Wg tego organu przeprowadzone prace nie były remontem w rozumieniu Prawa budowlanego i wymagały pozwolenia budowlanego, a skarżąca nie dysponowała prawem do nieruchomości na cele budowlane. W skardze R. F. podtrzymała swoje stanowisko, iż był to remont a nie roboty budowlane, zarzucając także brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz skierowanie decyzji do osoby nie będącej inwestorem oraz naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoje stanowisko i odwołując się do uzasadnienia swojej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływanej dalej jako "Ppsa" uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do przepisów art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy a w szczególności z znajdującego się w nich protokołu kontroli nr ... r. wynika, że w dniu ... 2013 r. inspektorzy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W. dokonali kontroli robót budowlanych wykonanych na budynku gospodarczym zlokalizowanym przy budynku mieszkalnym przy ul. G. S. ... w W., stwierdzając, że ów budynek gospodarczy jest użytkowany przez skarżącą R. F. i jej rodzinę. W toku kontroli ustalono, że w roku 2008 na dachu ww. budynku gospodarczego wykonano posadzkę z płytek ceramicznych i balustrady oraz że dach budynku gospodarczego wykorzystywany jest jako taras do którego dostęp możliwy jest poprzez schody oparte na schodach zewnętrznych prowadzących do mieszkania skarżącej. Z protokołu tego wynika także, że "... taras został wykony przez Panią R. F. we własnym zakresie..." Z akt sprawy wynika także, że skarżąca nie posiadała na wykonanie stwierdzonych prac pozwolenia budowlanego wymaganego przepisami i nie dokonano także zgłoszenia wykonywanych robót budowlanych. Stanowi w ocenie Sądu to niewątpliwie istotne naruszenie przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane prawidłowo przywoływanej w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji (art. 29 i następne). Zasadnie także w zaskarżonej decyzji zwrócono uwagę, że ustawa z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w art. 3 pkt 8 zawiera tzw. legalną (tj. ustawową) definicję terminu remont, stwierdzając, że remont to wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji. W świetle danych zawartych w aktach sprawy nie można więc podzielić stanowiska skarżącej, iż przekształcenie dachu budynku gospodarczego w taras wyłożony płytkami ceramicznymi i otoczony balustradą było tylko i wyłącznie remontem. Z akt wynika także, że pomimo wezwania przez organ pierwszej instancji skarżącej do przedstawienia dokumentów poświadczających jej prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością na określone cele inwestycyjne – skarżąca takich dokumentów nie przedłożyła. To zaś w świetle przywoływanej ustawy Prawo budowlane uniemożliwiało ewentualne przeprowadzenie procesu legalizacji ewidentnej - w świetle prawidłowych i wyczerpujących ustaleń faktycznych oraz przepisów ustawy Prawo budowlane – samowoli budowlanej, mimo iż pierwotne czynność organu pierwszej instancji w tym kierunku zmierzały. Jedną z skutecznych przesłanek takiego działania jest ustalenie właśnie prawa do dysponowania nieruchomością. Stąd też wezwanie o którym wyżej wspomniano. Dokonując ustaleń faktycznych organ nie naruszył przepisów ustawy- Kodeks postępowania administracyjnego, dopuszczając jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Nie naruszył także przepisów prawa materialnego – tj. przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Powyższe stwierdzenie braku naruszenia tak prawa procesowego jak i materialnego odnosi się nie tylko do zaskarżonej decyzji, ale również i do poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek wskazanych w przywołanych wyżej przepisach art. 145 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 151 tej ustawy skargę należało oddalić.