II SA/Bd 1126/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji [...] w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej oddala skargę. W dniu 15 maja 2012 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w W. wpłynął wniosek E. G. – zwanej dalej skarżącą o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2012 wraz z deklaracją pakietów rolnośrodowiskowych w ramach PROW 2007-2013. We wniosku tym producent rolny ubiegał się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej z tytułu realizacji pakietu rolnictwo ekologiczne, wariant 2.1 uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania) do działek rolnych o łącznej powierzchni 6,21 ha, wariant 2.5 uprawy warzywne (dla których zakończono okres przestawiania) do powierzchni 2,08 ha i wariant 2.9 uprawy sadownicze i jagodowe (dla których zakończono okres przestawiania) do powierzchni 1,46 ha. W dniu 17.09.2012 r. wniosek producenta został poddany kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni metodą foto wykonaną przez wykonawcę zewnętrznego, w wyniku której stwierdzono błędy sankcjonujące dla poszczególnych działek rolnych polegające na zawyżeniu powierzchni deklarowanej (błąd DR13+) w odniesieniu do działek rolnych H, K, na stwierdzeniu uprawy należącej do niższej grupy płatności (błąd DR7) w odniesieniu do działki rolnej F, na stwierdzeniu innej uprawy niż zadeklarowana należącej do tej samej lub wyższej grupy płatności (błąd DR6) w odniesieniu do działki rolnej A i L oraz na zadeklarowaniu działki rolnej o powierzchni mniejszej niż 0,10 ha (błąd DR21) dla działki rolnej I. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w dniu [...] wydał decyzję [...], którą przyznał stronie płatność rolnośrodowiskową na rok 2012 w wysokości 3 291,60 zł, przy kwocie wnioskowanej 10 348,10 zł: * wariant 2.1 - z tytułu stwierdzonego przedeklarowania powierzchni powyżej 20% płatność nie została przyznana; * wariant 2.5 - z tytułu stwierdzonego przedeklarowania powierzchni w wysokości 13.89% płatność została przyznana w pomniejszonej wysokości; * wariant 2.9 - z tytułu stwierdzonego przedeklarowania powierzchni w wysokości 10,61% płatność została przyznana w pomniejszonej wysokości. W odwołaniu od ww decyzji E. G. podniosła, że działka rolna A (wariant 2.1) była obsiana mieszanką zbożową (żyto z wyką + pszenżyto z orkiszem). Ze względu na słabe przezimowanie przedmiotowa mieszanka została wypasiona bydłem. Wbrew zapisom protokołu z czynności kontrolnych na działce rolnej A w roku 2012 nie była uprawiana mieszanka zbożowa jara z motylkowatymi drobnonasiennymi. W odniesieniu do działki rolnej L wskazano, że uprawa marchwi była tylko jedną z upraw. W trakcie kontroli nać marchwi została ścięta z uwagi na zachwaszczenie rzędów. W przypadku działki rolnej K kontrola nie uwzględniła starego sadu. Skarżąca wyjaśniła, że działka rolna N powstała po zauważeniu błędu na mapce. Wcześniej podana była z działką rolną B o powierzchni 2,20 ha - mieszanka wieloletnia traw z motylkowatymi drobnonasiennymi. Przy przepisywaniu popełniony został błąd- brak przypisania kodu 2.1. Powyższy brak nie został wychwycony przez pracowników ARiMR podczas składania wniosku. Autorka odwołania podniosła, iż działki w stosunku, do których stwierdzono błędy wcześniej mieściły się w tolerancji pomiaru oraz że działki rolne N i H zostały źle pomierzone przez inspektorów. Także w przypadku działki rolnej F doszło do błędu w rodzaju stwierdzonej uprawy, gdyż zamiast mieszanki wieloletniej traw z motylkowatymi drobnonasiennymi stwierdzono ugór. W dniu [...] Dyrektor OR ARiMR w T. wydał decyzję Nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na korektę wyników z kontroli na miejscu. W dniu [...] Kierownik BP ARiMR w W. wydał decyzję Nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2012, na podstawie której stronie przyznana została pomoc finansowa w wysokości 9 171,30 zł, przy kwocie wnioskowanej 10 348,10 zł: * wariant 2.1 - do powierzchni 6,15 ha w wysokości 4 858,50 zł; * wariant 2.5 - do powierzchni 2,05 ha w wysokości 2 665,00 zł; * wariant 2.9 - do powierzchni 1,07 ha w wysokości 1 647,80 zł. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podała, że nie zgadza się z powierzchnią stwierdzoną dla działek rolnych G, H i K. Podniosła, że powierzchnia zmierzona dla działki rolnej G wyniosła 0,53 ha, a jednocześnie obwód działki wskazany w protokole jest identyczny z obwodem uzyskanym wg własnych pomiarów, które potwierdziły powierzchnię deklarowaną. Wymiary działki rolnej G wynoszą 27,50 m x 180m x36,60m x176,20m. Również w odniesieniu do działki rolnej H wskazała, że inspektorzy dokonali błędnych pomiarów, gdyż powierzchnia działki wynosi 0,9953 ha, a jej wymiary 56m x176,20m x 60m x 167m. W odniesieniu do działki rolnej K podniosła, że z uwagi na młode drzewka ortofotomapa nie odzwierciedla młodego sadu, przez co być może źle została wyznaczona granica sadu na ortofotomapie. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w T. decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w T. podał, że szczegółowe warunki i tryb przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania ,,Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262 ze zm.) wydanym na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 1 a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.). Organ II instancji wskazał, że weryfikację informacji podanych przez wnioskodawcę przeprowadza się stosownie do przepisów unijnych, w tym między innymi rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. UE.L. z 2009 r. Nr 30, str. 16). Zgodnie z art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 73/2009 państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy. Kontrole administracyjne uzupełnia system kontroli na miejscu w celu zweryfikowania kwalifikowalności do pomocy. Według organu odwoławczego powierzchnia kwalifikowana do płatności dla działek rolnych zadeklarowanych we wniosku została ustalona w oparciu o wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej metodą FOTO, która to polega na pomiarze powierzchni i obwodu działki rolnej na podstawie wektoryzacji ortofotomapy aktualnej dla kampanii 2012 oraz przeprowadzeniu wywiadu terenowego. Kontrola ta wykazała różnicę (zawyżenie powierzchni - błąd DR 13+) pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną dla działek rolnych H, K. W wyniku przeprowadzonych kontroli ustalono, że powierzchnia działki rolnej H wynosi 0,88 ha (różnica wyniosła 0,12 ha), zaś działki rolnej K - 1,17 ha (różnica wyniosła 0,13 ha). Ponadto z postaci skutecznej wniosku wykluczona została działka rolna I z uwagi na to, że jej powierzchnia zadeklarowana nie spełnia warunku minimalnej powierzchni określonej dla działki rolnej, która wynosi 0,10 ha. Stosownie do art. 16 ust. 3 akapit 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25, z 28.01.2012, str. 8), jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru przypisanego do tej grupy upraw. Zgodnie z art. 16 ust. 5 akapit 1 i 2 w/w rozporządzenia, w przypadku, o którym mowa w ust. 3 akapit drugi, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwójną różnicę, którą stwierdzono, jeżeli różnica ta przekracza albo 3 % albo dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Organ II instancji wskazał, iż kontrola na miejscu jest jednym z podstawowych sposobów zweryfikowania podanych we wniosku danych. Zgodnie z art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 123/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1 ze zm.) kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Jak stanowi zaś przepis art. 35 rozporządzenia nr 1122/2009 w przypadku gdy państwo członkowskie wykorzystuje przewidzianą w art. 33 akapit drugi możliwość przeprowadzania kontroli na miejscu metodą teledetekcji, wówczas: wykonuje fotointerpretację obrazów satelitarnych lub zdjęć lotniczych wszystkich działek rolnych kontrolowanego wniosku w celu rozpoznania pokrycia gruntu i pomiaru powierzchni; przeprowadza fizyczne inspekcje terenowe na wszystkich działkach rolnych, których fotointerpretacja nie umożliwia sprawdzenia dokładności deklaracji w sposób zadowalający właściwe organy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, iż dla każdego pomiaru stosowana jest tolerancja pomiaru, która wyliczana jest na podstawie obwodu oraz szerokości strefy buforowej. W przypadku kontroli na miejscu dokonanej metodą teledetekcji szerokość strefy buforowej jest uzależniona od rozmiaru piksela ortofotomapy i w odniesieniu do przedmiotowej sprawy ze względu na to, że zdjęcia zostały wykonane przez satelity wielkość ta jest stała i wynosi 0,8 m. Wyjaśnił także, że zadeklarowane pole powierzchni przyjmuje się we wszystkich przypadkach za powierzchnię stwierdzoną, gdy różnica pomiędzy zmierzonym a zadeklarowanym polem powierzchni mieści się w granicach tolerancji pomiaru- czyli jest mniejsza lub równa tolerancji pomiaru, zaś za powierzchnię stwierdzoną przyjmuje się powierzchnie zmierzoną wtedy, gdy różnica pomiędzy zmierzonym a zadeklarowanym polem powierzchni jest większa niż tolerancja pomiaru. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy organ wskazał, że w przypadku działki rolnej G o powierzchni zadeklarowanej 0,50 ha powierzchnia zmierzona wyniosła 0,53 ha, a więc przy tolerancji wynoszącej 0,03 ha prawidłowo za powierzchnię stwierdzoną przyjęto 0,50 ha. Dodatkowo zauważył, że obwód działki wskazany przez stronę w odwołaniu pokrywa się z obwodem zmierzonym podczas kontroli, co dodatkowo dowodzi, że w pomiarze uwzględniono całą powierzchnię przedmiotowej działki. Wobec powyższego brak było podstaw do przyjęcia dla działki rolnej G powierzchni większej od zadeklarowanej przez stronę we wniosku. Dla graniczącej z działką rolną G działki rolnej H powierzchnia zmierzona wyniosła 0,88 ha, a tym samym za powierzchnię stwierdzoną przyjęto powierzchnię zmierzoną, gdyż przyjęta tolerancja pomiaru (0,04 ha) nie pokrywała stwierdzonej różnicy (0,12 ha). Obwód przedmiotowej działki wyniósł 458 m, natomiast wg pomiarów strony powierzchnia działki wynosi 0,9953 ha, zaś obwód działki 459 m. Organ podkreślił, że wektoryzacja działki rolnej H została przeprowadzona prawidłowo podług wyraźnie widocznych na ortofotomapie granicy uprawy kukurydzy. Dodatkowo prawidłowość pomiaru została zweryfikowana w oparciu o wywiad terenowy w trakcie, którego sporządzony został szkic terenowy, wykonana dokumentacja fotograficzna i przeprowadzona lokalizacja położenia i przebiegu granic działki rolnej H w terenie. Również w przypadku działki rolnej K (sad) powierzchnia kwalifikująca się do płatności zdanie organu została ustalona w sposób prawidłowy. Pomiar działki został przeprowadzony zgodnie z stanem faktycznym na gruncie przy uwzględnieniu granicy sadu młodego i starego. Wbrew zarzutom producenta niewielki rozmiar młodych drzewek nie miał wpływu na interpretację ortofotomapy, gdyż stan zobrazowany na wiosnę 2012 r. wraz z wywiadem terenowym pozwolił w sposób niebudzący wątpliwości ustalić powierzchnię kwalifikowaną do płatności. Powierzchnia zmierzona jak i stwierdzona przedmiotowej działki wyniosła 1,19 ha, jednak z uwagi na kod DR50 (granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku, co w konsekwencji może skutkować redukcją powierzchni działki rolnej ostatecznie powierzchnia kwalifikowana do płatności - zgodnie z zestawieniem powierzchni cząstkowych) -wyniosła 1,17 ha. W opinii organu odwoławczego przepis art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173) wprowadza szereg modyfikacji w zasadach postępowania, wynikających z Kpa. Wyraźne wyłączenie zastosowania art. 81 Kpa (zgodnie z nim okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów) oznacza, że brak możliwości wypowiedzenia się strony na temat poszczególnych dowodów nie wyklucza oparcia na nich ustaleń faktycznych. Nadto art. 21 ustawy stanowi, iż strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W ocenie organu w ciężar wykazania prawidłowości powierzchni deklarowanych we wniosku spoczywał na skarżącej, która wskazać powinna dowody podważające poczynione przez organy ustalenia. Jednakże skarżąca takich dowodów nie przedstawiła ani w odwołaniu, ani w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego. Organ II instancji podkreślił, że dowodom w postaci protokołu z kontroli na miejscu - z racji przeprowadzania kontroli przez podmioty wyspecjalizowane (dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowanymi i technicznymi) i bezstronne - należy przypisać przymiot wiarygodności. W tym kontekście sam zarzut strony dotyczący nieprawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji publicznej, jako opartych na wynikach kontroli na miejscu, nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 76 § 1 Kpa dokument urzędowy, za jaki niewątpliwie należy uznać raport z czynności kontrolnych korzysta z domniemania prawdziwości. Przepisy dopuszczają możliwość przeprowadzenia przeciwdowodu, jednakże skarżąca nie podniosła skutecznie w prowadzonym przez ARiMR postępowaniu, iż wyniki kontroli z dnia 17.09.2012 r. są niezgodne ze stanem faktycznym zaś wyniki prywatnych pomiarów przedstawionych w odwołaniu przez stronę nie zawierają żadnych bliżej określonych danych ani w postaci danych opisowych (dane współrzędne, technika pomiaru), ani też danych graficznych (mapka z pomiaru), wskutek czego nie sposób uznać, że podważają one ustalenia z kontroli na miejscu. Na powyższą decyzję organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca poniosła, że w jej ocenie nie było nieprawidłowości przy podawaniu powierzchni działek z jej strony. Nie zgodziła się z pomiarem działek G, H i K. Podniosła, że powierzchnia zmierzona dla działki rolnej G wyniosła 0,53 ha, a jednocześnie obwód działki wskazany w protokole jest identyczny z obwodem uzyskanym wg własnych pomiarów, które potwierdziły powierzchnię deklarowaną. Wymiary działki rolnej G wynoszą 27,50 m x 180m x36,60m x176,20m. Również w odniesieniu do działki rolnej H wskazała, że inspektorzy dokonali błędnych pomiarów, gdyż powierzchnia działki wynosi 0,9953 ha, a jej wymiary 56m x176,20m x 60m x 167m. W odniesieniu do działki rolnej K podniosła, że z uwagi na młode drzewka ortofotomapa nie odzwierciedla młodego sadu, przez co być może źle została wyznaczona granica sadu na ortofotomapie. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie przytaczając tę sama argumentację co w swej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm, dalej powoływanej jak ppsa), nie uzasadnia uwzględnienia wniesionej w sprawie skargi. Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie kwestii spornej nie stanowiły przepisy prawa, lecz stan faktyczny sprawy. W ocenie organów okoliczności faktyczne zostały w sprawie właściwie ustalone, na podstawie prawidłowo i wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego, tj. dowodów uzyskanych w wyniku przeprowadzenia, odpowiadającej wymogom prawa unijnego i krajowego kontroli administracyjnej wniosku o pomoc przeprowadzonej na miejscu metodą FOTO, a świadczących o prawidłowości poczynionych ustaleń co do powierzchni przedmiotowych działek rolnych producenta rolnego. Zdaniem zaś skarżącej, organy obu instancji dokonały, w oparciu o powyższe dowody, nieprawidłowych ustaleń faktycznych. Jako, że w przedmiotowej sprawie kwestię sporną stanowił stan faktyczny sprawy, należało oceniając prawidłowość podjętych w sprawie rozstrzygnięć rozważyć, czy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwalał organom na poczynienie ustaleń stanowiących podstawę wydanych w sprawie decyzji oraz czy skarżąca przedstawiła w sprawie jakiekolwiek dowody mogące podważyć te ustalenia. Samo oświadczenie rolnika kwestionujące ustalenia organów, nie poparte materiałem dowodowym, jest bowiem w ocenie Sądu niewystarczające do podważenia dowodów przedstawionych przez organy. Wynika to z faktu, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności rolnośrodowiskowych obowiązują, wbrew stanowisku skarżącej, odmienne zasady przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w stosunki do zasad określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. W myśl art. 21 ust. 1 ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy k.p.a, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Takim przepisem jest art. 21 ust. 2 ustawy, który zawiera odmienne od przepisów k.p.a. uregulowania m.in. w odniesieniu do programu rolnośrodowiskowego (art. 5 ust. 1 pkt 14) stanowiąc, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom na ich żądanie niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenia ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Z powyższego wynika, że modyfikacja uregulowań przewidzianych w k.p.a. (art. 7, 77) polega na odejściu od przewidzianej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej oraz rezygnacji z nałożenia na organy ARiMR obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, jak przewiduje art. 77 § 1 k.p.a. Wynikający z art. 77 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego rozumiany jako obowiązek podejmowania niezbędnych kroków przez organ dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przekształcony został i jednocześnie ograniczony wyłącznie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. To na stronę ustawodawca nałożył obowiązek poszukiwania dowodów na potwierdzenie uprawnienia do otrzymania płatności. Nie ma więc organ obowiązku działania z urzędu w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, według zasad wyrażonych w art. 7 i 77 k.p.a. Zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z powyższego wprost wynika, że to na skarżącej spoczywał ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodziła określone skutki prawne. Ze wskazanych zasad rządzących postępowaniem w sprawach o płatności rolnośrodowiskowe jednoznacznie wynika, że to skarżąca, podważając wiarygodność dokonanych w toku kontroli administracyjnej ustaleń, była zobligowana przedstawić na tę okoliczność jakiekolwiek dowody, albowiem to właśnie ona z tej okoliczności wywodziła skutki prawne. Skoro więc skarżąca, wbrew wskazanemu obowiązkowi, nie przedstawiła żadnego dowodu podważającego wiarygodność zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, to tym samym nie było żadnych uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącej w tym zakresie. Tym samym więc wobec faktu, że w sprawie orzekające organy przestawiły wiarygodny materiał dowodowy, w oparciu o który zweryfikowały powierzchnię zadeklarowanych w wniosku strony działek, a skarżąca nie przedstawiła żadnego kontrdowodu, podważającego ustalenia organu, Sąd uznał wniesioną w sprawie skargę za bezpodstawną i nieuzasadnioną. Biorąc zatem pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczność Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł o oddalenia wniesionej w sprawie skargi.