II SA/Bd 1131/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 września 2014 r., sprecyzowanym - na wezwanie sądu - pismem z dnia 31 października 2014 r., skarżąca K.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr [...] na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości B., gmina C. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 ppsa przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z przytoczonych przepisów wynika, że w przypadku, kiedy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji by wnieść skargę do Sądu, przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku z art. 52 § 1 ppsa. O spełnieniu bowiem tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. Należy również wskazać, że stosownie do art. 53 § 1 ppsa, warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest dochowanie trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, liczonego od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie przedmiot skargi stanowi decyzja organu I instancji, gdyż skarżąca zaskarżyła do Sądu decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na budowę elektrowni wiatrowej nr [...] na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości B., gmina C. Jak wynika z poczynionych powyżej uwag, prawidłowe wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wymagało po pierwsze wyczerpania toku instancyjnego, tj. uprzedniego zaskarżenia w drodze zażalenia do organu II instancji kwestionowanej decyzji Starosty [...], a po drugie następnie dochowania ww. trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi liczonego od dnia doręczenia skarżącej decyzji organ II instancji. W niniejszej sprawie zaś skarżąca, wnosząc przedmiotową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zaskarżyła pierwszo-instancyjną decyzję Starosty [...], a ponadto uczyniła przedmiotem skargi decyzję z dnia [...] września 2014 r., która w dniu wniesienia skargi do Sądu tj. 26 września 2014 r. nie istniała jeszcze w obrocie prawnym. Zaskarżenie do Sądu decyzji organu I instancji zamiast rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji stanowi negatywną przesłankę dopuszczalności skargi (art. 52 § 1 ppsa). Również nie dochowanie ww. terminu do wniesienia skargi czyni wniesioną w sprawie skargę niedopuszczalną. Wobec powyższego, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd przedmiotową skargę jako niedopuszczalną odrzucił.