II SA/Bd 1134/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Jacka K. na decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia [...] 2004 r. Nr [..] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarżący Jacek K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Burmistrza C. z [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania i jednocześnie o uchylenia tej decyzji. Skarżący podniósł, że przedmiotowa decyzja obarczona była wadą w postaci braku pouczenia o sposobie i terminie jej zaskarżenia oraz nie została mu skutecznie doręczona. W odpowiedzi na skargę z 8 listopada 2005 r. Burmistrz C. wniósł o jej oddalenie, uznając ją jako w całości bezzasadną. Organ wskazał, że decyzja z [...] 2004 r. została uznana za doręczoną, wobec odmowy jej przyjęcia przez adresata (adnotacja pracownika poczty z 20 października 2004 r.). Podobnie też uznano za chybiony zarzut braku właściwego pouczenia, powołując się na treść znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy decyzji z 15 października 2004 r., która zawiera pouczenie dotyczące zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.D. Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżania, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy), zaś zgodnie z art. 52 § 3, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do sądu wezwać właściwy organ na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym albo zwrócenie się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia uczyniono decyzję organu I instancji. Z analizy akt niniejszej sprawy wynika bowiem, że jej przedmiotem jest próba wzruszenia ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta Ciechocinka w sprawie wymeldowania skarżącego z dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji organu I instancji stanowi negatywną przesłankę dopuszczalności takiej skargi wobec podstawowego ustawowego wymogu z art. 52 § 1 p.p.s.a. obligującego do wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Poparciem dla powyższego stanowiska jest również dotychczasowe orzecznictwo dotyczące rozpatrywanej materii. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 16 stycznia 1997 r. (III ZP 5/96, OSNAPiUS 1997, nr 15, poz. 262), które zachowuje swoją aktualność pod rządem p.p.s.a., zakresem pojęcia "wyczerpanie środków zaskarżenia" (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.) są objęte te sytuacje, w których strona wykorzystała przysługujące jej z przepisu ustawy środki odwoławcze, czyli skutecznie wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji do organu odwoławczego. Decyzja wydana przez organ odwoławczy jest zatem decyzją jest zatem decyzją wydaną po wyczerpaniu środków odwoławczych i może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił