II SA/Bd 1134/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 13 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. na orzeczenie [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 100 (sto) złotych, tytułem wpisu uiszczonego od skargi. Pismem z dnia 26 września 2011 r. P. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na orzeczenie [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Skarżący wywodził, że decyzja organu stwierdzająca brak związku przyczynowego pomiędzy niezdolnością do służby wojskowej a faktem 14-letniej służby wojskowej jest niezasadna. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga, nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z linią orzeczniczą utrwaloną przez sądownictwo administracyjne, od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Stanowisko takie zawarte zostało w postanowieniu 7 sędziów Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. (sygn. akt OSA1/00). Jak wynika z przytoczonego wyżej postanowienia NSA, orzeczenia wojskowych komisji lekarskich podzielić można na dwie grupy. Pierwszą z nich stanowią orzeczenia wydawane w związku z ustalaniem stanu zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do konkretnej kategorii zdolności do służby wojskowej, w celu powołania jej, czy też przyjęcia do służby, bądź z niej odwołania. Drugą natomiast grupę orzeczeń stanowią orzeczenia ustalające stan zdrowia danej osoby i jego związek z odbytą służbą wojskowa do celów odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego. Pierwsza grupa orzeczeń, wydawana na podstawie ustaw z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony RP (t. jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 241, poz. 2416 ze zm.) oraz z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 ze zm.) stanowi decyzje administracyjne, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Orzeczenia natomiast ustalające związek schorzenia z odbytą służbą wojskową nie stanowią przedmiotu skargi do sądu administracyjnego, mogą bowiem być poddane kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego i taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe skarga nie może zostać rozpoznana, ponieważ z przedstawionych uprzednio względów akt będący jej przedmiotem nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W związku z tym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 2 powyżej wskazanej ustawy.