II SA/Bd 1140/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005 roku, nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu nie podjęcia lub rezygnacji z zatrudnienia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta I. z dnia [...] 2005 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. L. F. wniosła skargę do tut. Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., Nr [...] z dnia [...]2005 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta I. Nr [...] z [...] 2005 r. - w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodjęcia lub rezygnacji z zatrudnienia, w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Organ uznał, iż nie zachodzą przesłanki do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm. ) z uwagi na to, że 27 - letnia córka skarżącej, nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ wskazał, iż przez znaczny stopień niepełnosprawności należy rozumieć sytuację, o której mówi art. 3 pkt 2 oraz art. 6 b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.)o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych ). Zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami, aby daną osobę uznać za niepełnosprawną w takim zakresie muszą wystąpić łącznie dodatkowe wskazania, związane z koniecznością stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz musi występować konieczność stałego współdziałania w procesie leczenia, edukacji i rehabilitacji. Organ podniósł, iż zgodnie z orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] 2004 r. Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w I., córka skarżącej jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Na potwierdzenie swego stanowiska organ wskazał art. 3 pkt 16 cyt. ustawy zgodnie z którym "za członka rodziny można uznać dziecko, które ukończyło 25 lat, jeżeli legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności, a rodzinie w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne". Skarżąca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem. W skardze zarzuciła organom nieprawidłową interpretację prawa , gdyż jej zdaniem żądane świadczenie przysługuje, bez względu na wiek córki i stwierdzony u niej stopień niepełnosprawności. Dodatkowo podniosła, iż jest wdową i sama wychowuje dwoje dzieci, w tym chorą córkę, co przy stanie finansów niepełnej rodziny jest bardzo trudne. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, a w uzasadnieniu podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podczas rozprawy, w dniu 18 stycznia 2006 r. skarżąca, przedstawiła orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w I., z dnia [...] 2005 r. uchylające poprzednie orzeczenie z dnia [...] 2004 r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności córki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Sąd administracyjny zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozstrzygając niniejszą sprawę wziął pod uwagę przede wszystkim okoliczność wydania w dniu 24 listopada 2005 r. nowego orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności , uchylającego poprzednie orzeczenie z dnia 3 czerwca 2004r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, które było podstawą do odmowy przyznania świadczenia. Na miejsce uchylonego orzeczenia weszło nowe, na podstawie którego A. F., ze względu na pogarszający się stan zdrowia, została uznana za osobę o znacznym stopniu niepełnosprawności. Poprzednie orzeczenie zatem zostało wycofane z obiegu prawnego. Zatem wydanie nowego orzeczenia spowodowało, iż powstała sytuacja, w której zachodzą podstawy do wznowienia postępowania, zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Przepis ten mówi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli "decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione". Wobec zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd postanowił, jak w sentencji.