II SA/Bd 1145/18

Dnia 27 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 roku sprawy ze skargi K. B. i S. B. na uchwałę Rady Miasta Golubia-Dobrzynia z dnia 23 maja 2017 r. nr XXXVIII/211/2017 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Rada Miasta Golubia - Dobrzynia w dniu 23 maja 2017 r. podjęła uchwałę Nr XXXVIII/211/2017 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru zlokalizowanego w pobliżu ul. Dworcowej i Brodnickiej w Golubiu – Dobrzyniu (opubl. w Dz. Urz. Woj. Kuj. – Pom. z 2017., poz. 2519). Skarżący - K. B. i S. B., złożyli na powyższą uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności dla części obszaru zlokalizowanego w pobliżu ulicy [...] i [...] w G. w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolami "25MN" i "22KDD" oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Jako właściciele działki nr [...] - położonej w m. G. , dla której, jak też dla działek sąsiednich, przedmiotowy plan miejscowy określa przeznaczenie symbolem "25MN" i "22KDD", zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie: 1. art. 17 pkt 9, 11-13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r.. poz. 1073 ze zm.), dalej zwanej: u.p.z.p., w zakresie w jakim dokonano istotnych zmian w projekcie planu miejscowego w związku ze złożonymi uwagami, a nie ponowiono stosownych czynności proceduralnych, co dotyczyło: 1) pominięcia w planie miejscowym § 8 pkt 2 lit. c, projektu planu, który stanowił o ograniczeniu formy zabudowy do wolnostojącej lub bliźniaczej, co wprost oznacza, że może być realizowana także zabudowa szeregowa; 2) zmiany § 8 ust. 6 pkt lit. c projektu planu, w którym określono intensywność zabudowy na 0,1-0,4, poprzez przyjęcie w planie miejscowym, że wskaźnik ten wynosi od 0,1 do 1,0. 2. art. 17 u.p.z.p. w zakresie: a/ wprowadzenia zmian do projektu planu miejscowego przez organ sporządzający projekt planu miejscowego bez uzasadnienia wynikłego z przepisów prawnych, które to zmiany nie wynikały z uzyskanych opinii i uzgodnień lub uwag złożonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego) b/ braku określenia w projekcie planu miejscowego zasad scalania i podziału nieruchomości, w sytuacji, kiedy - w uchwalonym planie miejscowym te zasady zostały określone, o których to zmianach skarżący nie wiedzieli, co łączy się z naruszeniem ich interesu prawnego. 3. art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie w jakim dokonano zmian w projekcie planu miejscowego w związku ze złożonymi uwagami, a nie ponowiono stosownych czynności proceduralnych, co dotyczyło: a/ zmiany projektu planu miejscowego, w którym określono minimalne powierzchnie projektowanych działek budowlanych, poprzez nieokreślenie w planie miejscowym minimalnej powierzchni działki budowlanej; b/ zmiany projektu planu miejscowego, w którym określono maksymalną powierzchnię zabudowy odnoszoną do działki., poprzez określenie w planie miejscowym maksymalną powierzchnię zabudowy terenu, co narusza interes prawny skarżących, albowiem wprowadzone zmiany do planu miejscowego powoduje, że skarżący mając inny interes faktyczny niż właściciel działek sąsiednich, nie mogli wpłynąć w tym zakresie na ustalenia planu miejscowego, a ponadto zaniechanie ustalenia minimalnej powierzchni działki budowlanej w planie miejscowym umożliwia zrealizowanie na działach sąsiednich zabudowy szeregowej, co nie byłoby możliwe, gdyby nie naruszono ww. przepisów; 4. art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., względem terenu oznaczonego symbolem "25MN", poprzez nieokreślenie przeznaczenia stosownych terenów w sposób jednoznaczny, określonych w § 8 pkt 1 planu miejscowego, który przewiduje tereny: 1) zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, 2) dróg wewnętrznych oraz 3) zieleni urządzonej, co narusza interes prawny skarżących poprzez pozbawienie ich wiedzy w zakresie prowadzonego układu komunikacyjnego, który może być realizowany w sposób dowolny, także bezpośrednio przy granicach ich działek; 5. art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt. 9 lit. a oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U z 2003 r., poz. 1587), zwanego dalej: "rozporządzeniem", poprzez brak określenia układu komunikacyjnego wraz z jego parametrami przy jednoczesnej niemożności jednoznacznego powiązania rysunku planu miejscowego z tekstem planu miejscowego, co wynika z faktu, że § 8 pkt 1 planu miejscowego dla terenu oznaczonego symbolem "25MN" dopuszcza lokalizację dróg wewnętrznych bez określenia parametrów tych ciągów komunikacyjnych oraz bez określenia ich lokalizacji na rysunku planu, co narusza interes prawny skarżących poprzez pozbawienie ich wiedzy w zakresie prowadzonego układu komunikacyjnego, który może być realizowany w sposób dowolny, także bezpośrednio przy granicach ich działek; 6. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia, poprzez brak określenia w planie miejscowym gabarytów projektowanej zabudowy (np. szerokości elewacji frontowej budynku), co umożliwia realizację budowy szeregowej i wpływa na interes prawny skarżących, którzy nie mogli na etapach przewidzianych przez ustawodawcę odnieść się do stosownych ustaleń; 7. art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 lit. c rozporządzenia, w zakresie w jakim nie określono parametrów infrastruktury technicznej, zwłaszcza, że § 8 pkt 10 lit. b planu miejscowego, stanowi o projektowanej infrastrukturze technicznej, w tym m.in. o projektowanej sieci kanalizacji sanitarnej - jednak nie podaje stosownych parametrów co jest sprzeczne z ww. przepisami prawnymi, przez co skarżący zostali pozbawieni elementarnej wiedzy w zakresie ustaleń planu miejscowego; 8. art. 114 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.), zwanej dalej: "p.o.ś.", poprzez niewyznaczenie w planie miejscowym standardów akustycznych dla stosownych terenów poprzez odniesienie się do norm hałasu wskazanych w przepisie art. 113 ust. 2 p.o.ś., zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), przez co skarżący będąc właścicielami działki położonej w stosownym terenie nie mają żadnej wiedzy, co do poziomu hałasu jaki będzie generowała sąsiednia zabudowa; 9. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w związku z § 4 pkt 9 lit c. w zakresie terenów oznaczonych symbolem 25MN, przez to, że przepisem § 8 pkt 8 planu miejscowego, uchybia ww. przepisom prawnym, bowiem liczbę miejsc parkingowych powinnych do zrealizowania odnosi do lokalu mieszkalnego, w sytuacji, kiedy nie wiadomo w jaki sposób zdefiniować pojęcie "lokalu mieszkalnego", co pozbawia skarżących wiedzy na temat liczby miejsc parkingowych i narusza ich interes prawny. 10. art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., w zakresie w jakim nie zawiera on ustaleń zgodnych z przywołanymi przepisami prawnymi, które są niejednoznaczne i odsyłają do pojęć niezdefiniowanych i w tym zakresie plan miejscowy przepisem § 8 pkt 6 lit. d-e dopuszcza możliwość realizacji dachów płaskich, którego pojęcia nie definiuje, przy braku jego definicji legalnej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że naruszony został ich interes prawny - rozumiany jako uchybienie obowiązującym przepisom prawnym w taki sposób że miały one wpływ na ich prawa. ? Podano, że każdorazowo, kiedy organy gminy przekroczyły przyznane im prawa do ingerowania w prawo własności w ramach władztwa planistycznego lub nie dopełniły obowiązku określenia wymogów jakie postawił przed nimi ustawodawca naruszyły interes prawny skarżących. Wywodzono, że każdorazowo, gdy organy gminy prowadząc procedurę planistyczną zaniechały wykonania czynności wynikłych z przepisów ustawy (pominęły etap procedury planistycznej), gdzie to zaniechanie miało wpływ na udział skarżących w procedurze planistycznej. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżących na rzecz organu kosztów postępowania. W jej uzasadnieniu uznając wszystkie zarzuty skargi za nietrafne, odniesiono się do nich kolejno w następujący sposób: Ad 1. Przepisy u.p.z.p. ani przepisy wykonawcze nie przewidują w ramach procedury planistycznej ponownego wyłożenia planu po uwzględnieniu uwag. Żadne przepisy nie nakazują również odrębnego informowania w formie zawiadomień adresowanych do podmiotów, które wnosiły uwagi do planu miejscowego, informacji o sposobie ich rozpatrzenia o nieuwzględnieniu lub uwzględnieniu uwag w części. Rozstrzygnięcie jest podejmowane w chwili uchwalania MPZP w formie uchwały na sesji rady gminy, która jest jawna. Ponowne wyłożenie byłoby konieczne wyłącznie w przypadku wprowadzenia istotnych zmian do projektu planu miejscowego, sprzecznych z wcześniejszymi uzgodnieniami i opiniami uzyskanymi w trybie art. 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p., wprowadzonymi z inicjatywy burmistrza w innym trybie w wyniku uwzględnienia uwag w rozumieniu art. 17 pkt 9 u.p.z.p. Uwagi indywidualne, nieistotne mogą być uwzględniane przez organ wykonawczy bez obowiązku ponawiania procedury planistycznej. Natomiast uwagi istotne, o charakterze ogólnym, które mogą się wiązać z konfliktem interesów poszczególnych podmiotów, wymagają ponowienia w niezbędnym zakresie czynności planistycznych. Powtórzenie czynności ponownego wykładania projektu planu powinno zatem następować tylko w sytuacji daleko, idących zmian projektu, zmieniających jego koncepcję lub prowadzących w zasadzie do sporządzenia projektu planu w nowej postaci (podobnie m.in. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 588/17). Ad 2. Wbrew twierdzeniom skarżących, wprowadzone do planu miejscowego zmiany są konsekwencją uwzględnienia uwag zgłaszanych w trakcie wyłożenia planu. Nawet najmniejsza zmiana wprowadzona do planu miejscowego polegająca np. na zmianie dopuszczalnej powierzchni zabudowy powoduje konieczność przeliczenia, a w konsekwencji zmiany pozostałych parametrów zabudowy, np. przesunięcia linii zabudowy lub zmiany powierzchni biologicznie czynnej. Z art. 17 pkt 9 u.p.z.p., wynika, że treść planu wyłożonego do publicznego wglądu może różnić się od wysłanego do uzgodnień i opinii z uwagi na wprowadzenie wynikających z tych opinii zmian. Opinie i uzgodnienia mogą mieć bowiem charakter warunkowy, w których organy uzgadniające sugerują wprowadzenie określonych zmian do projektu planu miejscowego, np. w zakresie zasad scalania i podziału nieruchomości. Ad 3. Skarżący wskazując, iż Studium określa minimalne powierzchnie projektowanych działek budowlanych, natomiast w zaskarżonym planie miejscowym zrezygnowano z określenia tego parametru, nie zauważają treści przepisu art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p., w który stanowi, iż minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych określa się w planie miejscowym w zależności od potrzeb. Niewątpliwie sformułowanie "w zależności od potrzeb", co nie implikuje w każdym przypadku obligatoryjności umieszczenia w planie miejscowym minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek budowlanych. Wbrew twierdzeniom Skarżących, kryterium oceny zgodności planu miejscowego ze Studium nie stanowi literalna czy wręcz dosłowna tożsamość zapisów obydwu dokumentów, lecz zgodność planu z zawartymi w Studium założeniami polityki przestrzennej. Taka wzajemna relacja obydwu aktów nie wynika tylko z ich zakresów regulacji, lecz także z ich charakteru prawnego. Jakkolwiek obydwa są emanacją władztwa planistycznego gminy to Studium jest aktem planistycznym, natomiast MPZP jest aktem prawa miejscowego o stopniu szczegółowości pozwalającym organom administracji architektoniczno-budowlanej na kontrolę projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Nietrafny zarzut skargi jest konsekwencja pominięcia przez skarżących części graficznej planu miejscowego, a skupieniu się wyłącznie na jego części opisowej. Tymczasem analiza jego części graficznej i Studium wskazuje na ich pełną zgodność. Część graficzna MPZP ma charakter normatywny zaś jej analiza łącznie z częścią opisowa nie pozostawia wątpliwości co ich zgodności z planem miejscowym. Ponadto, w świetle utrwalonej linii orzecznictwa sądów administracyjnych "wymagana zgodność planu ze studium nie może polegać na zgodności dosłownej, gdyż nie wszystkie ustalenia studium mogą być przeniesione do planu miejscowego" (wyrok WSA w Łodzi z dnia 29.01.2016 r., sygn. akt II SA/Łd 939/15). "Zgodność przygotowywania projektu planu miejscowego ze studium nie może polegać na powtarzaniu treści studium, gdyż mijało by się to z celem bytu prawnego tych dwóch różnych jakościowo aktów, z których jeden jest przewidzianym przez ustawę aktem polityki administracyjnej, a drugi aktem normatywnym" (wyrok WSA w Krakowie z dnia 14.01.2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1511/15). W ocenie organu skarżący nie wykazali interesu prawnego w zaskarżeniu planu miejscowego. Nie wywodzą interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały z ograniczenia lub pogorszenia przez plan miejscowy możliwości zabudowy lub korzystania z nieruchomości, której są właścicielami. Nie jest to zresztą możliwe, gdyż przyjęty zaskarżoną uchwałą plan miejscowy znacznie rozszerza możliwość korzystania z działki skarżących, co sami przyznają. Swój interes prawmy błędnie wywodzą z wypływu realizacji inwestycji na działkach sąsiednich, przy czym nie wskazują konkretnych numerów tych działek na warunki korzystania z ich działki. Przy czym skarżący nie podnoszą w skardze, iż miałby to być wpływ negatywny. Z samej obawy skarżących, iż inwestycja zrealizowana w przyszłości na działce sąsiedniej nie świadczy, iż został naruszony ich interes prawny. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniami Skarżących, iż zostali "zaskoczeni" ustaleniami planu i pozbawieni udziału w postępowaniu planistycznym. Procedura planistyczna jest bowiem jawna, Z uwagi na sygnalizowane Burmistrzowi i radnym miejskim wątpliwości mieszkańców dotyczące zgodności planu ze Studium, zwłaszcza obawy o ewentualną dopuszczalność zabudowy wielorodzinnej na terenach 25 MN, jeszcze przed wpływem skargi do organu, Urząd Miasta G. zwrócił się do autora planu urbanisty - Pana Ł. P. o wyjaśnienie tej kwestii, który stwierdził on, że przyjęte parametry w planie miejscowym były zgodne ze Studium, jednakże w celu doprowadzenia do pełnej zgodności należało dokonać korekty, która będzie ustalała ten sam współczynnik intensywności zabudowy na terenach 25 MN i 26 MN/U z uwagi na ich jednakowe przeznaczenie w Studium. Ponadto autor planu zwrócił uwagę, iż ustalenia Studium stanowią o możliwości realizacji zabudowę mieszkaniowej jednorodzinnej. Dowód z dokumentu - Odpowiedź urbanisty Ł. P. z dnia [...].07.2017 r. skierowana do Urzędu Miasta G. - na okoliczność zgodności MPZP ze Studium, bezzasadności zarzutów Skargi, wyczerpującego wyjaśnienia tych kwestii przez organ. Organ podziela w całej rozciągłości i przyjmuje jako własne oraz wnosi o potraktowanie przez Sąd ww. pisma nie tylko jako dowodu z dokumentu, lecz także jako wyjaśnień i stanowiska organu odnośnie skargi. Ad 8. Odwołanie się do istniejących na objętych planem form ochrony przyrody wprowadzonych innymi aktami prawnymi o charakterze powszechnie obowiązującym jest jedynym dopuszczalnym, przy tym najbardziej racjonalnym rozwiązaniem zarówno z punktu widzenia logiki, jak i zastosowanej techniki prawodawczej. Rada Miasta nie jest bowiem uprawniona do zmiany zasad i form ochrony przyrody na obszarze planowania. Poza tym zmiana aktów prawnych wprowadzających te formy ochrony powodowałaby dezaktualizację zapisów planu miejscowego w tym zakresie, a w konsekwencji trudności w zakresie jego wykładni. Taka regulacja byłaby naruszeniem zasad prawidłowej legislacji. Plan miejscowy na obszarze 25 MN nie dopuszcza zabudowy i lokalizacji budynków innych niż jednorodzinne, a regulacja ta ma charakter enumeratywny i zamknięty. Nie można zatem jak czynią to Skarżący w drodze wykładni a contratio i przy jednoczesnym zastosowaniu reguły quae licet non prohibetur dojść do wniosku, że skoro MPZP literalnie nie zakazuje zabudowy wielorodzinnej to na nią zezwala. Ad 9. Wbrew przedstawionemu stanowisku Skarżących w systemie prawa funkcjonuje definicja samodzielnego lokalu mieszkalnego zawarta w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 716 ze zm.), zgodnie z którą "samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych". Zastosowanie przez autora planu techniki redakcyjnej polegającej na wskazaniu minimalnej liczby miejsc parkingowych dla lokalu mieszkalnego, nie zaś do mieszkania, wbrew twierdzeniom skarżących, nie stanowi obejścia wymogów ustawowych ani "zaoszczędzenia terenu na realizację miejsc parkingowych", przeciwnie - taka technika redakcyjna jest bardziej precyzyjna i zgodna z zasadami prawidłowej legislacji niż odniesienie liczby miejsc parkingowych do mieszkania, które to pojęcie faktycznie nie posiada definicji normatywnej. "Lokalny mieszkalny" jest pojęciem węższym i bardziej precyzyjnym niż mieszkanie. Natomiast ze względu na możliwość wydzielenia kilku samodzielnych lokali mieszkalnych z jednego mieszkania zastosowana w planie technika redakcyjna zapobiega wręcz obejściu prawa, np. poprzez uzyskanie pozwolenia na budowę na duży budynek mieszkalnych, a następnie wydzielenie z niego kilku samodzielnych lokali mieszkalnych. Wydzielenie kilku odrębnych lokali mieszkalnych w budynku znajdującym się na terenie 25MN nie jest ponadto możliwe z uwagi na przeznaczenie terenu jako zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ad 4. Nie można zgodzić się z zarzutem, iż wskazanie przeznaczenie w terenie 25MN jest niejednoznaczne. Skarżący bowiem pomijają fakt, iż plan miejscowy wskazuje na przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne z jednoznacznym zdefiniowaniem tych pojęć. W treści planu czytamy bowiem: "§ 3. 1. Ilekroć w uchwale jest mowa o: 3) przeznaczeniu podstawowym - należy przez to rozumieć takie przeznaczenie, które powinno dominować na danym terenie, wyznaczonym liniami rozgraniczającymi; 4) przeznaczeniu dopuszczalnym - należy przez to rozumieć przeznaczenie uzupełniające lub wzbogacające przeznaczenie podstawowe i nie kolidujące z nim;". Jednoznacznie wynika zatem z treści planu, iż podstawowym przeznaczeniem w terenie 25MN jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna a dopuszczalnym zieleń urządzona i drogi wewnętrzne przy czym należy podkreślić, że przeznaczenie dopuszczalne nie koliduje z przeznaczeniem podstawowym. Nie można podzielić zarzutu, że skarżący zostali pozbawieni wiedzy w zakresie prowadzonego układu komunikacyjnego. Jako właściciele działek będą bowiem stronami postępowania na etapie pozwoleń na budowę, przy czy pamiętać należy, iż planowany sposób zagospodarowania działek każdego inwestora podlega przepisom powszechnie obowiązującym jakim jest Prawo Budowlane i rozporządzenia wykonawcze w których to określone są ścisłe zasady lokalizacji budynków i elementów zagospodarowania każdej działki budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591; z późn. zm.), dalej, jako: "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarżący, pismem z dnia [...] lipca 2018 r., bezskutecznie wezwali Radę Miasta G. do usunięcia naruszenia prawa, co umożliwia rozpoznanie skargi. Z przepisu art. 101 ust. 2 u.s.g., wynika, że przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. W pierwszym rzędzie należało więc rozstrzygnąć, czy przepis ten ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, co wiąże się z okolicznością, że wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 28 marca 2018 r., sygn.. akt II SA/Bd 975/17, oddalono skargę B. B. i B. B. na uchwałę Rady Miasta Golubia-Dobrzynia z dnia 23 maja 2017 r. nr XXXVIII/211/2017 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie tej przedmiotem oceny WSA w Bydgoszczy była więc ta sama uchwała, która została zaskarżona w przedmiotowej sprawie, a ponadto Sąd ten badał ją w zakresie zgodności z prawem jej § 8, a więc przepisu, który jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Dla dopuszczalności skargi na uchwałę w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego konieczne jest więc ustalenie zakresu związania Sądu obecnie rozpoznającego sprawę wcześniejszym wyrokiem dotyczącym tej samej uchwały. Jak bowiem wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w wyroku z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 1883/07 (opubl. [w:] CBOSA): "powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów, a zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego gminy. Konsekwencją tego jest związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa. To oznacza, że jeżeli o legalności aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, to jest naruszenia indywidualnego interesu skarżącego". Mając na uwadze to stanowisko skład Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 28 marca 2018 r., sygn.. akt II SA/Bd 975/17, . rozpoznawał skargę w granicach, w jakich nie była rozpoznawana, co do naruszenia indywidualnego interesu skarżących w niniejszej sprawie i dlatego do rozpoznania sprawy w tych granicach nie ma zastosowania norma art. 101 ust. 2 u.s.g. Trzeba mieć jednak na uwadze, że sąd rozpoznając skargę na dany plan zagospodarowania przestrzennego po raz pierwszy, stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr 153, poz. 1270), dalej: "p.p.s.a.", rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem zaskarżenia jest uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec czego ta uchwała stanowi granicę sprawy (wyrok NSA z dnia 13.12.2006 r., sygn. akt II OSK 1278/06). Konsekwencją więc wcześniejszego rozpoznania przez sąd administracyjny skargi innego podmiotu na tą samą uchwałę, która to skarga została oddalona, jest związanie sądu orzekającego później, legalnością aktu prawa miejscowego w wyżej podanym zakresie. Oznacza to, że jeżeli o legalności określonego aktu prawa miejscowego co do właściwości organów, trybu postępowania, zasad sporządzania planu, jego zgodności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, orzekał już sąd administracyjny (a kontroli takiej dokonuje sąd obligatoryjnie przy rozpoznawaniu pierwszej skargi na akt prawa miejscowego) i skargę oddalił, to sąd orzekający później na skutek skargi innego podmiotu jest związany stanowiskiem sądu poprzednio rozpoznającego skargę. Dla przedmiotowej sprawy ma więc znaczenie, że w wyroku z dnia 28 marca 2018 r., sygn.. akt II SA/Bd 975/17, WSA w Bydgoszczy przesądził dwie istotne kwestie. Po pierwsze, że uchwalony plan miejscowy jest zgodny z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy (art. 15 ust. 1 u.p.z.p.), po wtóre, że plan miejscowy zawiera wszystkie, niezbędne ustalenia wymagane przepisami prawa, w tym wymagane rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., stosownie do przedmiotu regulacji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w jej uzasadnieniu skarżący utożsamili naruszenie ich interesu prawnego z każdorazowym przekroczeniem przez organy uprawnienia w ingerowanie w prawo własności w ramach władztwa planistycznego lub pominięciem etapu procedury planistycznej (brak zawiadomienia o dokonanych zmianach w projekcie planu), co miało wpływ na udział skarżących w procedurze planistycznej. Skarżący nie wyjaśnili przy tym, jakie konkretnie uprawnienia w stosunku do ich działki zostały naruszone. Formułując bardzo ogólne naruszenia prawa przez organ, nie uczynili zadość konieczności wykazania naruszenia ich zindywidualizowanego, interesu, które zostało wymierzone w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których sami korzystają. Skarżący nie wykazali by naruszenie to bezpośrednio wyzuwało ich z przysługujących im praw albo ograniczało ich w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2007 r. sygn. II OSK 1033/07, [w:] CBOSA; wyrok NSA z 14 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 457/16). W kontekście powyższego nie mógł odnieść skutku wytyk skarżących dotyczący trzech pierwszych zarzutów skargi, że nie ponowiono wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu, tym samym uniemożliwiając im wniesienie stosownych uwag. Należy zresztą zgodzić się z organem, że wprowadzone zmiany nie były istotne. Powtórzenie czynności ponownego wykładania projektu planu powinno następować tylko w sytuacji daleko, idących zmian projektu, zmieniających jego koncepcję lub prowadzących w zasadzie do sporządzenia projektu planu w nowej postaci (wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 588/17). Zgodzić należy się również z organem, że skoro zmiany w planie wynikły z uwzględnienia kierowanych do niego uwag, to oczywistym są zmiany niektórych parametrów zabudowy, co związane jest z dokonanymi ich przeliczeniami. Trzeba też zauważyć, że wbrew twierdzeniu skarżących, projekt planu nie stanowi o maksymalnej powierzchni zabudowy działki, lecz terenu, a więc tak samo jak przyjęto to w planie (§ 7 pkt 6 g projektu planu). Ponadto, nie można czynić zarzutu organowi, że nie określił ostatecznie minimalnych powierzchni projektowanych działek budowlanych, skoro z przepisu art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p., wynika w tym zakresie, jego uprawnienie – w zależności od potrzeb – a nie obowiązek. W zarzutach skargi określonych w pkt 4, 5, 7 oraz 8, skarżący wskazali naruszony swój interes prawny w fakcie braku wiedzy o przyjętych regulacjach planistycznych, a w zarzucie 6 powoływali się na niemożność odniesienia się do przyjętych ustaleń. Brak wiedzy, a w konsekwencji niemożność ustosunkowania się do o uchwalonego przepisu, nie stanowi samo w sobie, wykazania naruszenia indywidualnego interesu prawnego i już tylko dlatego zarzuty te nie mogą odnieść skutku. Dodatkowo jednak należy zaznaczyć, że organ przyjmując zakwestionowane w ww. punktach regulacje, nie naruszył prawa. Brzmienie § 8 zaskarżonej uchwały jest następujące: Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 25MN ustala się: 1) przeznaczenie: a) podstawowe: teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, b) dopuszczalne: drogi wewnętrzne, zieleń urządzona. Jak z powyższego wynika, podstawowym przeznaczeniem terenu jest teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a dopuszcza się jedynie przeznaczenie go na drogi wewnętrzne oraz zieleń. W tych warunkach bezzasadny jest zarzut braku wyznaczenia układu komunikacyjnego. Sąd podziela całkowicie zawarte w odpowiedzi na skargę wywody organu w tym zakresie, przyjmując je za swoje. Odnośnie zarzutów zawartych w pkt 5 skargi, które tyczą się braku określenia w planie układu komunikacyjnego wraz ze szczegółowymi jego parametrami, to należy stwierdzić, że zarzut ten jest w istocie powtórzeniem zarzutu 9 skargi, którą oddalił w całości WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 975/17, co wiąże Sąd w niniejszej sprawie. Wobec więc braku wykazania indywidualnie naruszonego interesu prawnego w zakresie tego zarzutu, pozostaje on niezasadny. Odnośnie 6, 7, 8 i 10 zarzutu skargi, to dotyczą one braku określenia gabarytów projektowanej zabudowy (zarzut 6), parametrów infrastruktury technicznej (zarzut 7), standardów akustycznych (zarzut 8) oraz braku definicji dachu płaskiego (zarzut 10). Zarzuty te dotyczą niezbędnych ustaleń i paramentów. Do tychże zalicza się również geometria dachów. Jest to parametr stopnia nachylenia dachów oraz liczba połaci. Nie ulega wątpliwości, że są to parametry kształtowania zabudowy, zaś zasady kształtowania zabudowy, jak wynika z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., określa się w planie miejscowym. Fakt, że określenie geometrii dachów powinno mieć miejsce w planie miejscowym znajduje potwierdzenie w § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587), gdzie o takim parametrze kształtowania zabudowy mówi się wprost (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 115/18). Jak już wskazano, WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 975/17, stwierdził, że: "plan miejscowy zawiera wszystkie, niezbędne ustalenia wymagane przepisami prawa, w tym wymagane rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., stosownie do przedmiotu regulacji". Ocena ta wiąże Sąd w niniejszej sprawie. Ponadto, skoro skarżący nie wykazali naruszenia swego indywidualnego interesu w ramach ww. zarzutów, nie mogą zostać one uwzględnione. Odnośnie natomiast zarzutu 9 skargi, swój naruszony interes prawny skarżący utożsamili z niemożnością zdefiniowania pojęcia "lokalu mieszkalnego". Powołana jednak przez skarżących argumentacja nie wykazuje naruszenia ich interesu prawnego i dlatego też zarzut ten nie może zostać uznany za zasadny. Ponadto należy stwierdzić, że zakwestionowanego, przepisu planu, tj. § 8 pkt 10 lit. a (skarżący wadliwie wskazali jako naruszony przepis § 8 pkt 8), nie można uznać jako wadliwego. Sąd podziela wywody organu zawarte w odpowiedzi na skargę, które wskazują na funkcjonowanie w systemie prawa czytelnej definicji lokalu mieszkalnego (np. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 716 ze zm.). Z powyższych względów, zaszły przesłanki do oddalenia skargi na podst. art. 151 p.p.s.a.