II SA/Bd 1148/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.Ś. na postanowienie [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. [...] Inspektor Transportu Drogowego w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T.Ś. zastępowanego przez pełnomocnika radcę prawnego P.W. stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] nakładającej karę pieniężną w wysokości [...] złotych. W uzasadnieniu organ podkreślił, że skarżący pełnomocnictwem z dnia 23 grudnia 2013 r. upoważnił radcę prawnego do reprezentowania go przed [...] Inspektorem Transportu Drogowego w [...] tymczasem decyzję organu pierwszej instancji przesłano na adres strony z pominięciem wyznaczonego pełnomocnika. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na opisane na wstępie postanowienie wniósł T.Ś., domagając się jego uchylenia oraz wskazując między innymi, że zarówno decyzji organu pierwszej instancji jak i zaskarżonego postanowienia nie doręczono jego pełnomocnikowi. Odpowiadając na skargę [...] Inspektor Transportu Drogowego w [...] wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że zaskarżane postanowienie zostało przesłane na inny adres, niż adres do doręczeń wskazany w odwołaniu przez pełnomocnika strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się, za pośrednictwem organu, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto należy zauważyć, że w myśl art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się pełnomocnikowi, a jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi (strona może wskazać takiego pełnomocnika). Podobnie kwestię doręczeń reguluje przepis art. 67 § 5 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli strona ustanowiła w sprawie pełnomocnika, pisma sądowe doręcza się jej pełnomocnikowi. Zdaniem sądu w sytuacji, gdy strona ustanowiła pełnomocnika, to wówczas doręczenia należy dokonywać wyłącznie pełnomocnikowi. Przepisy dotyczące doręczeń mają charakter obligatoryjny, jeżeli więc strona ustanowiła pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism, to konsekwencje prawne związane z doręczeniem pisma zależą od daty doręczenia pisma pełnomocnikowi strony (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 września 1993 r. III CRN 30/93, OSNC z 1994 r. Nr 7–8, poz. 160, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2013 r. II OSK 3053/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym kontekście trzeba się zgodzić z tezą, że termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego przez stronę, za którą działa pełnomocnik, rozpoczyna więc swój bieg dopiero od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej zostało ono doręczone stronie (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 2000 r. III RN 157/99, OSNP z 2001 r. Nr 3, poz. 61). Uwzględniając powyższe, sąd ustalił, że z treści zaskarżonego postanowienia wynika, iż stronami postępowania administracyjnego był T.Ś. W aktach administracyjnych znajduje się odwołanie T.Ś. od decyzji organu pierwszej instancji, sporządzone i podpisane przez radcę prawnego P.W., do którego dołączono pełnomocnictwo. Treść zaskarżonego postanowienia wskazuje na to, że [...] Inspektora Transportu Drogowego doręczył swoją decyzję stronie postępowania, z pominięciem jej pełnomocnika. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że została ona doręczona skarżącemu w dniu 5 czerwca 2014 r. Ponadto również zaskarżone postanowienie [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie zostało doręczone w sposób prawidłowy ustanowionemu pełnomocnikowi. Wskazać należy że w odwołaniu od decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. wskazano, iż strona reprezentowana jest przez radcę prawnego P.W. oraz jego adres do doręczeń: Kancelaria Radcy Prawnego P.W. ul. T., [...]-[...][...]. Tymczasem postanowienie zostało wysłane na adres pełnomocnika wskazany w nagłówku odwołania ul. Ż., [...]-[...][...]. Natomiast ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że postanowienie zostało odebrane przez skarżącego T.Ś. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zaskarżonej decyzji nie doręczono pełnomocnikowi T.Ś., to jest radcy prawnemu P.W. Okoliczność ta została zresztą przyznana w treści skargi. W ocenie sądu brak w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia przez pełnomocnika skarżącego skutkuje tym, że dla T.Ś. bieg terminu do wniesienia skargi na postanowienie [...] Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. się nie rozpoczął. Jedynie doręczenie postanowienia pełnomocnikowi strony rozpoczęłoby bowiem bieg tego terminu. Doręczenie dokonane pod adresem strony jest bezskuteczne wobec pełnomocnika i nie wywiera skutku procesowego, nawet jeśli pełnomocnik strony zapoznał się z treścią tego pisma. Zapoznanie się z treścią pisma nie rodzi bowiem żadnych skutków, jeżeli samo doręczenie było wadliwe. W związku z powyższym sąd doszedł do przekonania, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona nieskutecznie, a więc jest na obecnym etapie niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wziąwszy pod uwagę powyższe, skarga nie podlegała w ogóle merytorycznemu rozpoznaniu przez sąd. W tym stanie rzeczy zadaniem [...] Inspektora Transportu Drogowego w [...] – po tym jak niniejsze postanowienie sądu stanie się prawomocne – będzie sporządzenie kolejnego egzemplarza postanowienia z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] i doręczenie go pełnomocnikowi T.Ś. na adres przez niego wskazany w treści pism znajdujących się w aktach organu. Dopiero od dnia doręczenia postanowienia pełnomocnikowi, zacznie biec dla R.Ś. termin 30-dniowy do ewentualnego wniesienia skargi na postanowienie [...] Inspektora Transportu Drogowego w [...]. Z uwagi na odrzucenie skargi, Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a. odstąpił od merytorycznego rozpatrywania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym i w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a to z kolei uzasadnia oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. np. postanowienie NSA z dnia 28.03.2012 r., II GZ 101/12, LEX nr 1145541). Z tych względów orzeczono jak w sentencji.