II SA/Bd 1149/05

Dnia 28 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski asesor WSA Anna Klotz ( spr) Protokolant: Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2005r. [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania oddala skargę II SA/Bd 1149/05 UZASADNIENIE A. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Bydgoszczy skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2005r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Wyżej wymienione postanowienie zostało wydane na podstawie art.64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] 2005r. nr [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie anteny radiowej [...] na istniejącej wieży na , na terenie działki nr [...] przy ul. D. we W. Skarżąca oraz inni mieszkańcy ul. D. we W. złożyli podanie z dnia 13 lipca zatytułowane " protest" w którym wyrażone zostało niezadowolenie odnośnie planowanej inwestycji. Z pośród osób , które podpisały się pod powyższym podaniem, tylko skarżąca podała adres dla doręczeń. Pismem z dnia 23 sierpnia 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego we W. wezwało skarżącą w terminie 7 do usunięcia braków formalnych podania , które zostało uznane przez organ jako odwołanie, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania ( art. 64 § 2 Kpa). Organ wezwał o uzupełnienie podania o wskazanie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu wynikającego z art. 28 Kpa ze wskazaniem normy prawnej, z której będzie wynikał określony interes prawny dla skarżącej, gdyż odwołanie powinno spełniać wymogi wynikające z art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz 717).Organ powyższe uzasadnił tym, że odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Organ podkreślił również, że podanie należy uzupełnić o adresy osób, które podpisały " protest". Wezwanie zostało doręczone w dniu 23 sierpnia 2005r. Zdaniem skarżącej zwrotne potwierdzenie odbioru podpisał jej mąż. W dniu 2 września 2005r., a wiec 2 dni po terminie . W skutek uchybieniu terminowi zakreślonemu w wezwaniu przez organ, Samorządowe Kolegium Odwoławczego we W. wydało zaskarżone postanowienie. W skardze do Sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Uważa, że zachowała termin na usunięcie braków formalnych podania. Wezwanie organu zawarte w piśmie z dnia 23 sierpnia 2005r. odebrał jej mąż , podczas jej nieobecności w domu z powodu wyjazdu. Mąż nie poinformował jej o dacie odbioru pisma. Po powrocie otrzymała wezwanie organu i od tej daty w terminie 7 dni uzupełniła braki, formalne odwołania , o które wzywał organ. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wraz argumentacja zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153 , poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem , jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 z późn. zm)- dalej P.p.s.a. Sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy. Oceniając stan faktyczny i prawny w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Podanie skarżącej zatytułowane jako " protest" wyrażało niezadowolenie z planowanej inwestycji celu publicznego, dla której została wydana decyzji. Podanie wniesione przez skarżącą nie przekroczyło czternastodniowego terminu na wniesienie odwołania. Zatem należy z całą stanowczością przyjąć, że było ono odwołaniem. Za takim stanowiskiem przemawia zarówno doktryna jak i orzecznictwo sądów. Pierwszy etap postępowania odwoławczego przed organem odwoławczym to etap badania formalnego, nazywany również postępowaniem wstępnym. Czynności w nim podejmowane zmierzają do ustalenia zaistnienia przesłanek formalnych dopuszczalności odwołania. Kwestię formy odwołania reguluje art. 63 k.p.a. Posługując się ogólnym pojęciem podania (jest nim także odwołanie), przepis § 1 ustanawia zasadę ograniczonego formalizmu co do formy, dopuszczając jego wnoszenie pisemnie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, poczty elektronicznej, a także ustnie do protokołu. Ustalenie treści odwołania musi nastąpić w oparciu o przepisy art. 63 § 2 i § 3 oraz art. 128 k.p.a. Zasada ograniczonego formalizmu wymaga, aby odwołanie zawierało co najmniej: wskazanie osoby, od której pochodzi, wskazanie jej adresu, żądanie oraz podpis wnoszącego, a w razie ustnego wniesienia do protokołu - także podpis pracownika, który go sporządził. Braki w zakresie wskazanych elementów wymagają usunięcia. Podstawą czynności zmierzających do usunięcia braków co do treści odwołania jest przepis art. 64 k.p.a. Konsekwencją ich nieusunięcia jest pozostawienie odwołania bez rozpoznania. Następuje to w formie czynności techniczno-procesowej, o podjęciu której - na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. - organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego odwołanie. Przepis art. 63 § 1 k.p.a. nie pozostawia wątpliwości, że odwołanie jest postacią podania, a zatem kwestia pozostawienia odwołania bez rozpoznania podlega wyłącznej regulacji art. 64 k.p.a. Nieistnienie wymogu uzasadniania odwołania wskazuje, że jedyny element decydujący o zakwalifikowaniu określonej czynności procesowej jako wniesienia odwołania stanowi niezadowolenie z decyzji organu I instancji. W rozpoznawanej sprawie podkreślenia wymaga to, że odwołanie skarżącej zostało wniesione od decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego . W tej sytuacji przepis art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) jest przepisem szczególnym , który ustala inne wymogi co do treści odwołania. Wprowadza je m.in. przepis art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca uchybiła terminowi usunięcia braków formalnych. Sama potwierdza tą okoliczność w w skardze, że korespondencję odebrał jej mąż , a ona w tym czasie była nieobecna. Zgodnie z art.43 Kpa w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Doręczenie przewidziane w tym przepisie jest skuteczne, jeżeli spełnione są następujące przesłanki: a) adresat jest nieobecny w mieszkaniu w czasie doręczania pisma, b) pismo zostało przyjęte za pokwitowaniem przez dorosłego domownika, c) osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi. Przez nieobecność adresata należy rozumieć nieobecność czasową niezwiązaną ze zmianą miejsca zamieszkania lub pobytu. Doręczenie wywołuje skutek prawny, jeżeli jest dokonane za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika. Podmiot doręczający musi zatem wręczyć pismo dorosłemu domownikowi. W postanowieniu SN z dnia 13 listopada 1996 r., III RN 27/96, OSNAPiUS 1997, nr 11, poz. 187, trafnie przyjęto, że: "Status «domowników» adresata pisma (art. 43 k.p.a.) mają zamieszkujący z nim w jednym mieszkaniu lub domu jego dorośli krewni i powinowaci, niezależnie od tego, czy równocześnie prowadzą z nim wspólne gospodarstwo domowe. Okoliczność, że osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem, nie oddała pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia. W wyroku NSA z dnia 12 lutego 1997 r., I SA/Łd 163/96, niepublikowany, trafnie przyjęto, że: "Okoliczność, iż dorosły domownik nie doręczył w stosownym czasie przyjętego pisma do rąk adresata, nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania". W świetle powyższego nie ma wpływu na bieg terminu okoliczność , że w czasie nieobecności skarżącej w domu wezwanie organu odebrał jej mąż, a ona sama otrzymała je w terminie późniejszym. Okoliczność powyższa mogła mieć jedynie wpływ na przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych odwołania, jednak skarżąca nie złożyła stosownego wniosku w tym zakresie. Wobec powyższego należy uznać , iż braki zostały uzupełnione po terminie co skutkuje tym samym pozostawieniem bez rozpoznania odwołania w trybie art. 64 § 2 Kpa. Czynności postępowania wstępnego przeprowadzonego przez organ odwoławczy ujawniły brak formalnych przesłanek dopuszczalności odwołania. W takiej sytuacji konieczne było wydanie aktu administracyjnego, kończącego ostatecznie postępowanie w sprawie. Organ przyjął formę postanowienia wydanego na podstawie art. 64 2 Kpa. Rozstrzygnięcie to nie tylko zakończyło zatem etap postępowania wstępnego, lecz jednocześnie całe postępowanie odwoławcze. W ocenie Sądu postanowienie to, należy do kategorii orzeczeń kończących postępowanie odwoławcze , a zatem służy na nie skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W świetle powyższego Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił jako nieuzasadnioną.