II SA/Bd 1151/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Was(spr.) Asesor WSA Ireneusz Fornalik Protokolant Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu II SA/Bd 1151/04 UZASADNIENIE Decyzją Nr [...] z dnia [...] 2004 r. wydaną na podstawie art. 138§1 kpa w związku z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. e oraz art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (DZ.U. 99 poz. 1001) Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania W. S. utrzymał w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] orzekającą o uznaniu wyżej wymienionego z dniem 25 sierpnia 2004 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania mu prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę. Tymczasem w czasie owych 18 miesięcy przypadających na okres od 24 lutego 2003 r. do 24 sierpnia 2004 r. ( 25 sierpnia 2004 r. był dniem rejestracji). W. S., odbywając od 27 listopada 2001 r. do 17 sierpnia 2004 r. karę pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w I., przepracował wprawdzie 548 dni lecz tylko w miesiącach od lutego do sierpnia oraz w listopadzie i grudniu 2003 r., to jest okresie 9 miesięcy, otrzymywał wynagrodzenie w wysokości co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę stanowiące podstawę składek odprowadzanych na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Ustosunkowując się do treści odwołania organ II instancji stwierdził także, że przypadek W. S. nie może być rozpoznawany na gruncie wyjątkowego przepisu art. 71 ust. 3 cyt. ustawy dotyczącego osób bezrobotnych zwolnionych z zakładów karnych i aresztów, którzy w ciągu 30 dni od daty zwolnienia zarejestrowali się w urzędzie pracy, gdyż przed ostatnim pozbawieniem wolności, które miało miejsce od 27 listopada 2001 r. nie pozostawał w stosunku pracy. Zaskarżając decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. S. zarzucił, iż niesłusznie odmówiono mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych bowiem osiągał wynagrodzenie równe połowie najniższego wynagrodzenia, czego dowodem są zaświadczenia z Aresztu Śledczego w I. o wykonywaniu pracy od 1 grudnia 2002 do 14 października 2003 r. na 5/8 etatu i od 15 października 2003 do 17 sierpnia 2004 r. na - etatu, przy czym wynagrodzenie wypłacane od miesiąca września 2003 r. stanowiło tylko połowę faktycznie wypracowanego wynagrodzenia, gdyż resztę zabierał Skarb Państwa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie wywodząc, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie: W myśl art. 71 ust. 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (DZ.U. 99 poz. 1001) prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów śledczych zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust 2, przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła co najmniej 365 dni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę przed pozbawieniem wolności oraz 50 % minimalnego wynagrodzenia za pracę w okresie pozbawienia wolności. Skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. w dniu 25 sierpnia 2004 r. po opuszczeniu 17 sierpnia 2004 r. Aresztu Śledczego w I., a zatem spełnił pierwszy z wymaganych cytowanym przepisem warunków. Jak prawidłowo stwierdziły organy I i II instancji, przebywając w Areszcie Śledczym w I. od 27 listopada 2001 r. i będąc tam zatrudniony jako ślusarz, w okresie 9 miesięcy 2003 r., tj. od lutego do sierpnia i od listopada do grudnia pobierał wynagrodzenie przekraczające połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę wynoszącego w 2003 r. 800 złotych (osiemset złotych), a wypłacane mu kwoty stanowiły podstawę składek naliczanych na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Uważając, że do skarżącego ma zastosowanie art. 71 ust. 1 pkt 2 e ustawy, pominięto w powyższych ustaleniach miesiąc styczeń 2003 r., w którym skarżący zarobił 607,50 złotych (sześćset siedem złotych pięćdziesiąt groszy), uwzględniając - zgodnie z tym przepisem - jego zatrudnienie i wynagrodzenie tylko za okres 180 dni poprzedzających zarejestrowanie przypadających między 24 lutego 2003 r. a 24 sierpnia 2004 r. Z uwagi na to, iż - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji - przed osadzeniem w dniu 27 listopada 2001 r. w Areszcie Śledczym w I. skarżący nie pozostawał w stosunku pracy, zdaniem organu odwoławczego brak było możliwości orzekania w przedmiocie jego uprawnień do zasiłku w oparciu o art. 71 ust. 3 ustawy. Stanowisko to jest nietrafne. Skoro skarżący zarejestrował się w wymaganym terminie w urzędzie pracy, ocenie pod kątem spełnienia pozostałych przesłanek do przyznania mu prawa do zasiłku podlegało 365 dni wykonywanej pracy w czasie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz w trakcie trwania pozbawienia wolności, to jest od 27 maja 2000 r. do 17 sierpnia 2004 r. Jakkolwiek przed osadzeniem w Areszcie Śledczym w I. skarżący istotnie nie pozostawał w wolnościowym stosunku pracy(sam się na to nie powołuje i brak jest na to w aktach administracyjnych innych dowodów), to - jak wynika z wystawionego przez tę jednostkę penitencjarną w dniu 19 lipca 2004 r. zaświadczenia Nr [...] - podczas poprzedniego pobytu w Areszcie, zatrudniony był tam między innymi od 1 marca 2000 r. do 12 października 2000 r. na - etatu, na stanowisku pracownika fizycznego. W art. 71 ust. 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r., poza okresem wykonywania pracy w trakcie ostatniego pozbawienia wolności, mowa jest o okresach wymienionych w art. 71 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 przypadających w ciągu 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności, jak również wynika z niego, że uwzględniane do zasiłku są w ciągu tych 18 miesięcy tylko okresy, w których podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota odpowiadająca wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. W ocenie składu orzekającego, o ile między 27 maja 2000 r. a 12 października 2000 r. były odprowadzane przez Areszt Śledczy w I. na powyższe cele składki od wynagrodzenia skarżącego otrzymywanego w wysokości co najmniej równej minimalnemu wynagrodzeniu, to okres taki jako mogący być zaliczony do wskazanych w art. 71 ust. 2 lit e należało łącznie z zatrudnieniem od stycznia do sierpnia 20003 r. i od listopada do grudnia 2003r. uwzględnić przy rozstrzygnięciu na gruncie art. 71 ust. 3 o prawie skarżącego do zasiłku. Konsekwencją błędnego wykluczenia możliwości rozpatrzenia sprawy W. S. na podstawie powyższego unormowania, było nie poczynienie w toku postępowania administracyjnego pierwszo i drugoinstancyjnego z naruszeniem art. 7 i 77§ 1 kpa. żadnych ustaleń co do wysokości wypłaconego mu między 27 maja a 12 października 2000 r. w Areszcie Śledczym w I. wynagrodzenia, co mogło mieć istotny wpływ na treść wydanej decyzji. Z powyższych względów uznając nadto, iż uzyskanie niezbędnych dokumentów w powyższym zakresie nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, Sąd na podstawie 145§ 1 pkt 1 "a", i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi (DZ.U. 153 poz. 1270) orzekł jedynie o uchyleniu zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Sąd nie podzielił wyrażonego w skardze poglądu, iż przy udzielaniu prawa do zasiłku organ zatrudnienia winien wziąć pod uwagę wysokość całego wypracowanego przez niego wynagrodzenia, to jest również część wynagrodzenia nie podlegającą wypłacie. Składki na ubezpieczenie i na Fundusz Pracy były odprowadzane bowiem od otrzymywanych przez skarżącego kwot, a zatem tylko okresy odprowadzania wymienionych składek od tych kwot i to równych co najmniej minimalnemu wynagrodzeniu, mogły rzutować na przyznanie skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.