II SA/Bd 1155/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Wichrowski sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lutego 2022 r. sprawy ze skargi E. D., A. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenie zamiaru przystąpienia do robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Starosta W., po rozpatrzeniu wniosku skarżących E. i A. D. z dnia [...] grudnia 2020 r. w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie wolnostojącego budynku gospodarczego (o wymiarach 5 x 7 m i powierzchni zabudowy 35 m2) z przeznaczaniem do przechowywania narzędzi, na działce o nr ew. [...], obręb [...] [...], gmina [...], wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych objętych przedmiotowym wnioskiem. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że po sprawdzeniu dokumentów przedłożonych wraz z wnioskiem, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. na skarżących nałożono obowiązek uzupełnienia w terminie 30 dni brakujących dokumentów i usunięcia nieprawidłowości – tj. wykazania jakiemu budynkowi ma służyć przedmiotowy budynek, określony jako gospodarczy (pkt 1); wyjaśnienia zaświadczenia z Urzędu Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. na jakim symbolu w miejscowym planie zagospodarowanie przestrzennego przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2003 r. (dalej jako "mpzp") znajduje się działka objęta wnioskiem (pkt 2); dostosowania zamierzenia budowlanego zgodnie z założeniami mpzp, ze wskazaniem na przepis § 6 ust. 2 pkt 11 mpzp (pkt 3 i 4); zaprojektowania zamierzenia budowlanego zgodnie z rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego w części województwa [...] oraz Prawem ochrony przyrody (pkt 5). W odpowiedzi, pismem z dnia [...] lutego 2021 r. skarżący przedstawili wyjaśnienia dotyczące złożonego wniosku, uzupełniając – jak wskazał organ - jedynie pkt 5 postanowienia z dnia [...] grudnia 2020 r. Ponadto, jak zaznaczył Starosta, zgodnie z ustaleniami obowiązującego mpzp i załącznika graficznego działka objęta wnioskiem znajduje się na obszarze terenów dolesień a więc bez prawa zabudowy. Alternatywne funkcje terenów, jak podkreślił Starosta, muszą być bowiem określone w sposób jednoznaczny z chwilą wejścia mpzp w życie i nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której dopiero na etapie wykonywania mpzp okaże się, jaka w rzeczywistości funkcja będzie mogła być realizowana na danym terenie. Powołując się zatem na art. 30 ust. 5c (przywołany w podstawie prawnej sentencji decyzji) oraz – jak wskazał organ - przede wszystkim na art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (t.j. Dz.U. 2020 r.poz. 1333 ze zm., dalej jako "pb") Starosta wniósł sprzeciw wobec wnioskowanych robót budowlanych. Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie, domagając się jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy. W uzasadnieniu odwołania wskazali, że wniesiony przez nich wniosek w pierwotnym kształcie nie zawierał braków formalno-prawnych, a przerzucenie na nich obowiązku wyjaśniania okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (w tym wyjaśnienia zaświadczenia z Urzędu Gminy [...]) stanowi naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa). Zaznaczyli ponadto, że – wbrew twierdzeniu organu – uzupełnili wszystkie zobowiązania, na które wskazano w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2020 r., wyjaśniając m.in. że cel jakiemu ma służyć planowany budynek to – jak wskazano we wniosku - budynek gospodarczy, że tego rodzaju budynek może stanowić samodzielny budynek na działce, a także że zamierzony budynek gospodarczy ma pełnić funkcję magazynową związaną z działalnością wodno-rybacką (dla przechowywania sprzętu wodnego i rybackiego, w tym łodzi służących turystyce wodnej i gospodarce rybackiej). Stwierdzili, że planowane zamierzenie budowlane jest zgodne z mpzp, podnosząc że w części opisowej mpzp nie zawarto zakazu zabudowy lub wyłączenia spod zabudowy terenów planowanych dolesień (działka nr [...] na rysunku planu oznaczona została jako obszar dolesień) oraz że obszar, na którym znajduje się działka nr [...] nie jest obszarem, o którym mowa w § 6 ust. 2 pkt 11 mpzp. Ponadto zarzucili organowi naruszenie art. 81a § 1 i art. 8 kpa oraz nieodniesienie się do wszystkich okoliczności sprawy w uzasadnieniu wydanej decyzji. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy, wskazując że działka nr [...] stanowi zgodnie z ewidencją gruntów i budynków tereny rolne, a więc może być wykorzystywana rolniczo, stwierdził że usytuowanie budynku gospodarczego na działce nr [...] stałoby w rażącej i oczywistej sprzeczności z ustaleniami mpzp, który w zasadach ogólnych ustala przeznaczenie zgodne z dotychczasowym użytkowaniem z zaleceniem dolesień na obszarach użytkowanych rolniczo (§ 6 ust. 1 pkt 3 mpzp) i wprowadza zakaz nowej zabudowy (§ 6 ust. 2 pkt 11 mpzp). Podkreślił ponadto, że zgodnie z zawartą w § 3 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.) definicją "budynku gospodarczego" – ma on służyć mieszkańcom budynku, natomiast działka nr [...] jest niezabudowana. Wobec tego budynek gospodarczy nie może być użytkowany zgodnie z jego funkcją. Zasadne było więc, jak podkreślił organ, zobowiązanie skarżących do wykazania jakiemu budynkowi ma służyć budynek gospodarczy. Wojewoda podzielił natomiast zarzut w zakresie nieuprawnionego nałożenia na skarżących obowiązku złożenia wyjaśnień dotyczących treści zaświadczenia z Urząd Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. i za nieprawidłowe uznał oparcie decyzji I instancyjnej na art. 30 ust. 5c pb, stwierdzając jednak, że powołanie podstawy prawnej z art. 30 ust. 5c pb nie uzasadnia uchylenia decyzji organu I instancji, skoro istnieje podstawa prawna upoważniająca do wniesienia sprzeciwu, a organ I instancji odwołał się w uzasadnieniu decyzji do art. 30 ust. 6 pkt 2 pb i wskazał, że mając na uwadze zwłaszcza ten przepis wniósł przedmiotowy sprzeciw. Powyższą decyzję skarżący zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji i zarzucając: 1) naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a pb poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że budowa wolnostojącego budynku gospodarczego jest możliwa tylko wtedy, gdy działka, na której ma być usytuowany jest zabudowana, a budynek ten ma pełnić funkcję towarzyszącą istniejącej zabudowie, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu winna prowadzić do wniosku, że brak jest podstaw do zawężania pojęcia budynku gospodarczego jedynie do budynków gospodarczych towarzyszących istniejącej zabudowie; 2) błędną wykładnię ustaleń mpzp w odniesieniu do objętej wnioskiem działki, w szczególności § 6 ust. 1 pkt 3 mpzp poprzez uznanie, że ustalenie przeznaczenia zgodnego z dotychczasowym użytkowaniem obszaru położonego w pasie pomiędzy W. a drogą krajową, z zaleceniem dolesień na obszarach użytkowanych rolniczo, wyłącza prawo zabudowy na działce skarżących znajdującej się na tym obszarze, podczas gdy z treści zapisów mpzp nie wynika ograniczenie zabudowy nieruchomości znajdujących się na tym obszarze, w tym także działki nr [...]; 3) błędną wykładnię § 6 ust. 2 pkt 11 mpzp i uznanie, że treść ww. zapisu odnosi się do drogi krajowej nr [...] (trasa [...]), podczas gdy ustalenia mpzp zawarte w tym przepisie odnoszą się do przejścia pieszo-rowerowego z zakazem wprowadzania samochodów, o którym mowa w § 6 ust. 2 pkt 10 mpzp; 4) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że działka nr [...] znajduje się w obszarze określonym w § 6 ust. 2 pkt 11 mpzp, podczas gdy przejście pieszo-rowerowe, o którym mowa w § 6 ust. 2 pkt 10 mpzp nie zostało na działce skarżących wyznaczone ani kontynuowane; 5) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w przypadku jej oczywistej wadliwości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa), Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja, pomimo częściowo błędnej argumentacji, odpowiada prawu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w art. 28 pb ustanowiona została zasada, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które to przepisy określają wyjątki od tej reguły, normując szczegółowo przypadki, w których realizacja robót budowlanych zwolniona jest z obowiązku uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, ale też i szczegółowo określają, jakie spośród nich roboty wymagają uprzedniego zgłoszenia. Takimi robotami budowlanym, których wykonanie nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz realizowane jest na podstawie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, jest - zgodnie art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a pb - budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 30 pb, stanowi skierowane do organu oświadczenie inwestora o zamiarze przystąpienia do realizacji określonej inwestycji budowlanej. W wyniku dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych organ administracji architektoniczno-budowlanej prowadzi postępowanie uproszczone, w ramach którego sprawdza, czy objęte zgłoszeniem budowa lub roboty budowlane faktycznie podlegają procedurze zgłoszenia zgodnie z art. 29 pb, czy zgłoszenie jest kompletne oraz czy nie mają miejsca inne okoliczności wymienione w art. 30 ust. 5g, art. 30 ust. 6 i art. 30 ust. 7 pb, wykluczające zgłoszenie jako prawną formę powiadomienia organu pozwalającą na rozpoczęcie robót budowlanych. Przewidzianym prawem instrumentem pozwalającym organom państwa ingerować w zamiary inwestycyjne objęte zgłoszeniem jest sprzeciw, który organ może wnieść w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia (z wyłączeniem sytuacji określonej w art. 30 ust. 5g w zw. z ust. 5f pb). Zgłaszany jest on w formie decyzji administracyjnej. Sprzeciw oznacza brak zgody na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej inwestycji budowlanej. Przesłanki do wniesienia sprzeciwu zostały wyraźnie określone przez ustawodawcę w art. 30 ust. 5c, art. 30 ust. 5g, art. 30 ust. 6 i art. 30 ust. 7 pb. Niewątpliwie inwestor celem skutecznego dokonania zgłoszenia zamiaru realizacji inwestycji zobowiązany jest do dokonania kompletnego zgłoszenia. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia z uwagi na jego niekompletność właściwy organ, w trybie art. 30 ust. 5c pb, nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5 pb, a więc terminu 21 dni na wniesienie sprzeciwu (art. 30 ust. 5d pb). Ustawową podstawą wniesienia sprzeciwu jest również przewidziana w art. 30 ust. 6 pkt 2 pb sytuacja, gdy budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zaskarżonej decyzji Wojewoda [...], jako podstawę prawną wniesienia sprzeciwu, wskazał na przesłankę z art. 30 ust. 6 pkt 2 pb, tj. sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na podstawę z art. 30 ust. 6 pkt 2 pb wskazał również w uzasadnieniu sprzeciwu organ I instancji. Ten ostatni ponadto powołał się na podstawą wniesienia sprzeciwu określoną w art. 30 ust. 5c pb, tj. nieuzupełnienie zgłoszenia przez skarżących, co zostało prawidłowo zakwestionowane prze organ II instancji, gdyż w sprawie nie wystąpiły warunki uprawniające do zastosowania art. 30 ust. 5c pb, a skarżący w wyznaczonym terminie odpowiedzieli na zobowiązanie organu określone w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2020 r. W związku z tym, iż w zaskarżonej decyzji Wojewoda [...], orzekając ponownie o przedmiocie sprawy w jej całokształcie, stwierdził, iż podstawę prawną wniesienia sprzeciwu stanowi wyłącznie art. 30 ust. 6 pkt 2 pb, należało w sprawie skontrolować prawidłowość stanowiska, wyrażonego także przez organ I instancji, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie skarżący zgłosili zamiar budowy budynku gospodarczego na działce nr [...], obręb [...] [...], gmina [...], a więc na terenie objętym obszarem dla którego obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla wybranego obszaru obejmującego sołectwa lub części następujących sołectw: [...] W., [...] [...], S. [...], S. [...]. Działka inwestycyjna, znajduje się na terenie, dla którego nie został określony w mpzp symbol, natomiast z rysunku planu, stanowiącego załącznik do mpzp, wynika że działka inwestycyjna znajduje się pomiędzy W. a drogą krajową, pomiędzy terenem lasów oznaczanym symbolem LS i terenem usług kultury – kościół o symbolu UK, a terenem łąk i pastwisk oznaczonym symbolem ZZ. Na rysunku planu określono, że teren na którym usytuowana jest przedmiotowa działka, stanowi teren dolesień. W części tekstowej mpzp, w ramach przepisów ogólnych dla obszaru objętego planem, w § 6 ust. 1 pkt 3 określono zaś, że "dla obszaru położonego w pasie pomiędzy W. a drogą krajową z jednej strony, od zachodnich granic opracowania do restauracji "[...]" ustala się przeznaczenie zgodne z dotychczasowym użytkowaniem dla poszczególnych terenów, z uwagi na granicę zalewową, dużymi obszarami kompleksów leśnych z zaleceniem dolesiań na obszarach użytkowanych rolniczo". Przedmiot zgłoszenia stanowi budynek gospodarczy o wymiarach 5 x 7 m, który w zgłoszeniu określony został, jako budynek gospodarczy przeznaczony do przechowywania narzędzi, natomiast w piśmie skarżących z dnia [...] lutego 2021 r. i odwołaniu sprecyzowano, że przedmiotowy budynek pełnić ma funkcję magazynową dla sprzętu wodnego i rybackiego, w tym łodzi mających służyć turystyce wodnej i gospodarce rybackiej. Bezspornym w sprawie jest, że działka inwestycyjna nr [...] oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków symbolem "R", czyli stanowi tereny rolnicze. Rację ma więc Wojewoda, że zgodnie z treścią przytoczonego § 6 ust. 1 pkt 3 mpzp - określającego przeznaczenie obszaru, na którym usytuowana jest działka nr [...] -przedmiotowa działka w świetle ustaleń mpzp może być wykorzystywana i użytkowana rolniczo, oraz że z uwagi na usytuowanie jej w pasie zalewowym zaleca się jej dolesienie. W sprawie należało więc ocenić czy realizacja budynku objętego zgłoszeniem jest zgodna z przeznaczeniem ustalonym w § 6 ust. 1 pkt 3 mpzp dla obszaru, na którym usytuowana jest działka nr [...]. Wymaga to m.in. rozstrzygnięcia czy planowane zamierzenie odpowiada dotychczasowemu użytkowaniu działki, które co podkreślali sami skarżący (powołując się na zapisy ewidencji gruntów i budynków) stanowi użytkowanie rolnicze, w związku z tym, iż działka nr [...] stanowi grunt rolny, oznaczony w ewidencji gruntów i budynków symbolem "R". Skoro mpzp ustala przeznaczanie dla obszaru obejmującego przedmiotową działkę zgodne z dotychczasowym użytkowaniem, to oznacza to, że tylko taki charakter użytkowania gruntu odpowiada wymogom mpzp. Zauważyć należy, że budowa na gruntach rolnych może dotyczyć obiektów służących rolniczemu sposobowi użytkowania gruntów rolnych. Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1161 ze zm.) stanowi, że ochrona gruntów rolnych polega na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne (art. 3 ust. 1 pkt 1). W myśl art. 2 ust. 1 tej ustawy gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są m.in. grunty: określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne (pkt 1), pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu (pkt 2), pod budynkami i urządzeniami służącymi bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny, stosownie do przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych (pkt 4). Realizacja wskazanych obiektów, a więc obiektów służących produkcji rolniczej nie zmienia statusu i przeznaczenia gruntów rolnych. Natomiast wybudowanie na gruncie rolnym obiektów niestanowiących infrastruktury rolnej stanowi faktyczną zmianę przeznaczenia gruntu i oznacza korzystanie z nich w celach nierolniczych. W takiej sytuacji mamy do czynienia z innym niż rolniczym sposobem użytkowania gruntów rolnych. Z powyższego wynika, że na gruntach rolnych budowa obiektów budowalnych jest dopuszczalna, gdy wiąże się z wykorzystaniem terenu zgodnie z jego przeznaczaniem. W mpzp ustalono dla obszaru obejmującego działkę nr [...] przeznaczanie zgodne z dotychczasowym użytkowaniem, a więc w sprawie z użytkowaniem rolniczym. Jak podkreślono skarżący określili, że przedmiot zgłaszania stanowi budowa budynku gospodarczego, wskazując że obiekt ma służyć przechowywaniu narzędzi, a następnie sprecyzowali, że przechowywany ma w nim być sprzęt wodny i rybacki, w tym łodzie mających służyć turystyce wodnej i rybołówstwu, załączając kserokopię karty wędkarskiej i patentu sternika motorowego inwestora A. D.. Wynika z tego, że zamierzenie dotyczy budynku gospodarczego, a nie rolniczego budynku gospodarczego. Zauważyć przy tym należy, że budowa parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m2 związanego z produkcją rolną i uzupełniającego zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej nie wymaga ani decyzji o pozwoleniu na budowę ani zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 pb. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżący zamierzali zrealizować na gruncie rolnym budynek gospodarczy o przeznaczaniu niezwiązanym z produkcją rolną, z rolniczym użytkowaniem terenu, lecz służącym działalność turystycznej i "wędkarskiej". To natomiast pozostaje w sprzeczności z ustaleniami mpzp zawartymi w § 6 ust. 1 pkt 3, w ramach których ustalono przeznaczenie dla obszaru obejmującego działkę skarżących zgodne z dotychczasowym użytkowaniem, a więc z użytkowaniem rolniczym, którego zamierzony obiekt nie realizuje. W tej sytuacji wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 pb, tj. ze względu na sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami mpzp odpowiada prawu. Jednocześnie Sąd nie podzielił stanowiska Wojewody [...], że na terenie inwestycyjnym obowiązuje zakaz zabudowy, o którym mowa w § 6 ust. 2 pkt 11 mpzp, gdyż przepis ten nie dotyczy terenu objętego inwestycją. Przepis § 6 ust. 2 pkt 11 mpzp odwołuje się w swej treści do zapisu § 6 ust. 2 pkt 10 mpzp, w którym to mowa jest o wyznaczonej drodze (i jej planowanej kontynuacji) "wokół" dużych zbiorników wodnych, co w sposób oczywisty nie może dotyczyć rzeki W.. Teren inwestycji, położony pomiędzy W. a drogą krajową, tak jak i teren sąsiedniej działki, na której usytuowany jest kościół, nie może być więc uznany za plaże trawiaste, na które wskazano § 6 ust. 2 pkt 11 mpzp. Zakaz zabudowy przedmiotowej działki nie może być również wywodzony wyłącznie z zawartego w § 6 ust. 1 pkt 3 mpzp zapisu dotyczącego zalecenia dolesień obszarów użytkowych rolniczo. Zalecenie bowiem stanowi jedynie stan pożądany, korzystny, a nie nakazany. Choć na rysunku planu, obszar obejmujący działkę inwestycyjną określony został jako tereny dolesień, to jednak w części tekstowej mpzp mowa jest jedynie o "zaleceniu" dolesień, a wobec niespójności unormowań planu w tym zakresie, nie można niejednoznacznych zapisów planu interpretować w sposób, którego rezultatem będzie ustalenie takiego przeznaczenia terenu, z którym wiąże się większa ingerencja w prawo własności nieruchomości, zwłaszcza w sytuacji braku wyraźnego określenia zakazu zabudowy w części tekstowej mpzp dla obszaru obejmującego działkę inwestycyjną. Należy też wskazać, że zgłoszenie - wbrew stanowisku organów – nie obejmuje jedynie budynków gospodarczych towarzyszących istniejącej zabudowie na danym terenie, gdyż taki wymóg nie wynika z art. 29 ust. 1 pkt 14 pb. W tym stanie rzeczy, pomimo iż zaskarżona decyzja, tak jak i decyzja organu I instancji, oparte zostały na częściowo błędnej argumentacji, a decyzja organu I instancji także na częściowo błędnej podstawie prawnej, Sąd uznał, że wniesioną skargę należało w sprawie oddalić, gdyż w sprawie – jak wykazano - wystąpiła podstawa wniesienia sprzeciwu z art. 30 ust. 6 pkt 2 pb w postaci sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami mpzp, gdyż zamierzenie inwestycyjne nie odpowiada dotychczasowemu użytkowaniu terenu, i jako takie jest niezgodne z w § 6 ust. 1 pkt 3 mpzp. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi. Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.