II SA/Bd 1157/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2007 r. przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy Wandy Kłosowskiej sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę II SA/Bd 1157/06 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. 2006r. Nr 139, poz. 993) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia [...] 2006r. Nr [...] o wymeldowaniu K. Z. z miejsca pobytu stałego z lokalu w budynku nr [..] w miejscowości Ostrowo gmina M. Powyższe rozstrzygniecie zapadło w oparciu o następujące ustalenia. Organ I instancji na wniosek Agencji Nieruchomości Rolnych Gospodarstwa Zasobu Skarbu Państwa w Administrowaniu w L., wszczął postępowanie o wymeldowanie K. Z. Jako jego podstawę wskazał protokół wykonania eksmisji przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w N. orzeczonej wyrokiem tego Sądu z dnia [...] 2002r. w sprawie [...], zgodnie z którym została ona przeprowadzona w dniu 8 czerwca 2006. Przyjęto zatem, że z tym dniem K. Z. przestał formalnie zajmować lokal. Burmistrz Miasta i Gminy M. powołując się na treść art. 15 ust. 2 wskazanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, uznał iż spełnione zostały przesłanki stanowiące podstawę do jego wymeldowania z miejsca pobytu stałego, co zyskało odzwierciedlenie w wydanej decyzji. Od niniejszego rozstrzygnięcia K. Z. złożył odwołanie. Podniósł, iż decyzja ta była niesłuszna. Organ nie wziął bowiem pod uwagę faktu, że odwołujący złożył zażalenie na tytuł wykonawczy stanowiący podstawę działania Komornika i w przypadku korzystnego dla niego jego rozpoznania, będzie on mógł ponownie zamieszkać w lokalu, który zajmował. K. Z. wysunął również zarzut dotyczący wszczęcia postępowania o wymeldowanie na wniosek Agencji Nieruchomości Rolnych Gospodarstwa Zasobu Skarbu Państwa w Administrowaniu w L., mimo, iż od czynności komorniczych nie upłynął wymagany przepisem dwumiesięczny termin. Podkreślił, że nie z własnej woli opuścił zajmowany lokal, a zasadność działania komornika, w wyniku którego, bez zapewnienia odpowiedniego lokalu socjalnego, pozbawiony został możliwości mieszkania, jest " kwestią otwartą". Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewoda [...] jako bezsporny uznał fakt opuszczenia przez K. Z. zamieszkiwanego lokalu w dniu 8 czerwca 2006r., które oparte zostało na mocy prawomocnego wyroku Sądu i jako takie wywiera skutki prawne wobec wszystkich. Stwierdził, iż w sprawach ewidencyjno - adresowych organy do spraw ewidencji ludności działają w zakresie przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 2 niniejszej ustawy wymeldowaniu na wniosek lub z urzędu podlega osoba, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się wynikającego z art. 15 ust. 1. Zatem, zdaniem Wojewody [...] w niniejszym przypadku spełnione zostały przesłanki uprawniające do wymeldowania. Wskazał on również, że przewidziany w tej regulacji tryb normowania stosunków w zakresie wynikającego z ustawy obowiązku meldunkowego wprowadzony został w celu porządkowania nie odpowiadających rzeczywistości stanów faktycznych w zakresie ewidencji ludności. Organ odwoławczy powołując się na treść art. 10 ust. 1 wskazanej ustawy podkreśli, że rejestracja pobytu jest czynnością materialno - techniczną o charakterze porządkowym, odzwierciedlającym aktualny pobyt osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem. Zatem, w sytuacji gdy odwołujący pod omawianym adresem nie zamieszkuje, to dalsze utrzymywanie fikcji meldunkowej poprzez odmowę wymeldowania strony godziłoby w rejestracyjno - porządkowy charakter przepisów ustawy o ewidencji ludności. Ponadto, wyjaśnił, iż tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy, a w jego gestii jest jedynie rozpatrzenie sprawy w oparciu o przepisy wskazanej ustawy o ewidencji ludności. Na powyższe rozstrzygnięcie K. Z. złożył skargę do Sądu. Podniósł, iż organ odwoławczy uchylił się od rozpoznania zarzutu zawartego w odwołaniu, że wszczęcie postępowania było przedwczesne. Zdaniem skarżącego mogło ono nastąpić dopiero po upływie dwóch miesięcy od opuszczenia przez niego lokalu, a nie jak to miało miejsce w dwa tygodnie od podjęcia czynności komorniczych. Ponownie powtórzył, iż opuścił mieszkanie wbrew swojej woli, które do dnia dzisiejszego uważa za swoje centrum życiowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż kompetencją Sądu jest wyłącznie ocena czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Sąd nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jego legalności, stwierdzić należy, iż nie uchybia ona prawu. Z niespornych okoliczności sprawy ustalonych w toku postępowania wynika, iż skarżący opuścił zajmowany lokal w dniu 8 czerwca 2006r. z powodu eksmisji przeprowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w N. Burmistrz Miasta i Gminy M. na skutek wniosku Agencji Nieruchomości Rolnych Gospodarstwa Zasobu Skarbu Państwa w Administrowaniu w L. z dnia [...] 2006r., wszczął postępowanie o jego wymeldowanie. Podstawę materialno - prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji administracyjnej stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. 2006r. Nr 139, poz. 993). Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Z literalnego brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika więc, że to na osobie opuszczającej lokal, w tym przypadku na skarżącym ciążył obowiązek wymeldowania się najpóźniej w dniu opuszczenia lokalu czyli winien on to uczynić już w dniu 8 czerwca 2006r. K. Z. tego obowiązku nie spełnił, a zatem organ pierwszoinstancyjny dokonał jego wymeldowania w oparciu o regulacje zawartą w art. 15 ust. 2 wskazanej ustawy. Przewiduje ona, iż organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zatem postępowanie zmierzające do wymeldowania skarżącego Burmistrz Miasta i Gminy M. mógł wszcząć już w dniu [...] 2006r. Tymczasem jak wynika z akt sprawy nastąpiło to na skutek wniosku Agencji Nieruchomości Rolnych Gospodarstwa Zasobu Skarbu Państwa w Administrowaniu w L. z dnia [...] 2006r. Wobec powyższego rozumienia przytoczonych wyżej przepisów należy stwierdzić, iż pogląd skarżącego co do przedwczesnego wszczęcia przedmiotowego postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Bezzasadnie bowiem utożsamił on dwumiesięczny termin o którym mowa w art. 15 ust. 1 z okresem jaki winien upłynąć od momentu opuszczenia lokalu do możliwości wszczęcia postępowania w przedmiocie wymeldowania. W ocenie Sądu organ odwoławczy właściwie określił również charakter regulacji mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Istotnie bowiem tryb regulowania stosunków w zakresie obowiązku meldunkowego wprowadzony został w celu porządkowania nie odpowiadających rzeczywistości stanów faktycznych w zakresie ewidencji ludności. Rejestracja pobytu bezspornie w myśl przepisów wskazanej ustawy jest czynnością materialno - techniczną o charakterze porządkowym, mającą na celu odzwierciedlenie aktualnego pobytu osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem. Skoro skarżący nie zamieszkuje już we wskazanym lokalu to dalsze utrzymywanie fikcji meldunkowej poprzez odmowę jego wymeldowania, w rzeczywistości byłoby sprzeczne z rejestracyjno - porządkowym charakterem przepisów ustawy o ewidencji ludności. Nadto, K. Z. opuścił lokal na skutek zgodnych z prawem czynności egzekucyjnych przeprowadzonych przez organy egzekucyjne, a zatem nie może to stanowić zarzutu co do braku dobrowolności zwolnienia mieszkania. Tym samym argumenty skarżącego podnoszone w tym również zakresie także nie zasługują na uwzględnienie. Ze względu na powyższe uznając, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszeń zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) oddalił skargę.