II SA/Bd 1158/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant asystent sędziego J. G. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2019 r. sprawy ze skarg A. A., A. K. i A. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę oddala skargi. Decyzją z dnia [...] marca 2018 r., [...] Prezydent M. T., po rozpatrzeniu wniosku A. A., R. A., A. K., A. K., A. G. i M. G. o wznowienie postępowania administracyjnego, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2017 r., poz. 1257 ze zm.), odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta M. T. z dnia [...] maja 2014r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia P. P. na budowę pawilonu handlowego z częścią biurową i usługową przy ul. Ł. w T. (działki nr [...] z obrębu 73 oraz 351 i 375 z obrębu 66), wobec stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia wynikających z art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a K.p.a. lub art. 145b k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że brak jest podstaw do uznania wnioskodawców za strony postępowania i wyjaśnił, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciel, użytkownicy lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ jednocześnie podkreślił, że inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu i zabudowie działek nr [...] i 244 z obrębu nr [...], odpowiednio przy ul. [...], 7 i 9 w T., przy czym ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, wyżej wymienionych nieruchomości, nie stanowi podnoszona przez wnioskodawców domniemana, przyszła i niepewna - możliwość zwiększenia ruchu samochodów na ulicy [...], a ponadto organizacja ruchu samochodowego nie leży w kompetencji organu administracji architektoniczno – budowlanej; nie była też przedmiotem wydanego pozwolenia na budowę. Odnośnie zarzutu rażącego naruszenia prawa poprzez wydanie pozwolenia na budowę niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego orzekający organ poinformował, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. fakt taki stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji, a organem właściwym do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę wydanego przez Prezydenta M. T. jest organ wyższego stopnia, którym jest Wojewoda K. - P.. Zwrócono też uwagę, że decyzja WAiB.6740.12.[...].71.2014.MSp z dnia [...].05.2014 r. nie obejmuje działki nr [...] przy ul. [...] w T.. Natomiast z posiadanych akt wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego prowadzi postępowanie w sprawie powstałych w trakcie budowy istotnych odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę [...] z dnia [...].05.2014 r. i mimo powyższego, orzekający organ ponownie przeanalizował art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, nie stwierdzając żadnych naruszeń w tym zakresie. W odwołaniu od powyższej decyzji A. A., R. A., A. K., A. K., A. G. i M. G. zarzucili, iż została ona wydana z naruszeniem: . art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania projektu, a w konsekwencji błędne określenie kręgu stron, w tym nie uznanie skarżących za strony tego postępowania; . art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia obszaru oddziaływania projektu, a co za tym idzie stron postępowania; . art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechanie jego kompletnego zgromadzenia, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie w zakresie obszaru oddziaływania obiektu i stron postępowania; W związku z powyższym odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o zmianę decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę poprzez lokalizację zjazdu z parkingu przy pawilonie handlowym w taki sposób, że skierowany on będzie w ulicę G.-R. w miejsce obecnej lokalizacji tj. skierowania w ulicę H. . Ewentualnie, o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżący wskazali, że decyzja Prezydenta M. T. z dnia [...] marca 2018 r. odmawiająca uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta M. T. z dnia [...] maja 2014 r. nie uwzględniła wynikającego z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego - prawidłowego obszaru oddziaływania inwestycji i tym samym określenia kręgu stron postępowania, przez uznanie odwołujących jako strony w decyzji z dnia [...] maja 2014 r. Wojewoda K. - P. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2018 r.,znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżąc decyzję z dnia [...] maja 2014 r., bezpodstawne są żądania odwołujących wynikające z treści odwołania wniesionego w dniu [...] maja 2018 r., by organ odwoławczy rozstrzygnął w przedmiocie "decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę poprzez lokalizację zjazdu z parkingu przy pawilonie handlowym w taki sposób, że skierowany on będzie w ulicę G.-R. [a nie] w miejsce obecnej lokalizacji, tj. skierowania w ulicę [...]". W przedmiotowym postępowaniu Wojewoda nie rozpatruje bowiem odwołania od decyzji z dnia [...] maja 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego, a orzeka o prawidłowym rozstrzygnięciu w decyzji z dnia [...] marca 2018 r., której meritum stanowi odmowa uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 2014 r. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2018 r. Prezydent M. T. orzekł, że "brak jest podstaw do uznania wnioskodawców za strony postępowania". Tym samym organ ocenił, że A. A., R. A., A. K., A. K., A. G. i M. G. zasadnie nie zostali objęci przymiotem stron w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Projekt budowlany obszarem oddziaływania nie objął działek odwołujących, ograniczając się jedynie do działki nr [...] z obrębu nr 73 i działek nr 351 i nr [...] z obrębu nr [...]. Skoro zatem inwestycja nie wprowadziła ograniczeń w zakresie działek nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie nr [...] (przy ul. [...], 7 i 9) należących do odwołujących, to w ocenie Wojewody nie mają oni przymiotu stron postępowania. Podkreślono przy tym, że sami wnioskodawcy wskazali, iż powinni zostać uznani za strony ze względu na potencjalnie wzmożony ruch kołowy występujący na ul. [...], który w ich ocenie ma związek z lokalizacją inwestycji P. P.. Wojewoda zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, iż samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia, a mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakieś potrzeby. W skardze do Sądu A. A., A. K., A. G. zarzuciły wydanie decyzji organu odwoławczego z naruszeniem: . art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania projektu, a w konsekwencji błędne określenie kręgu stron, w tym nie uznanie skarżących za strony tego postępowania; . art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia obszaru oddziaływania projektu, a co za tym idzie stron postępowania; . art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechanie jego kompletnego zgromadzenia, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie w zakresie obszaru oddziaływania obiektu i stron postępowania. Z uwagi na powyższe, skarżące wniosły o uwzględnienie przedmiotowej skargi poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżących - zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów strona skarżąca podniosła, że organ II instancji w sposób nieprawidłowy uznał, iż nie istnieją przepisy prawa materialnego pozwalające zakwalifikować interes skarżących jako interes prawny, a nie wyłącznie interes faktyczny. Tymczasem skarżący konsekwentnie wskazywali fakt posiadania interesu prawnego - uprawniającego ich do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pawilonu handlowego z częścią biurową i usługową przy ulicy Ł. 35-37 w T.. Po pierwsze wskazano, że wyprowadzenie ruchu samochodowego z ogromnego parkingu na małą osiedlową uliczkę będzie powodowało wzrost hałasu, drgań i wibracji. Kwestie te regulują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.). Przepis § 323 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że "budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach". Dodatkowo § 326 ust. 1 stanowi, że "poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych, budynkach zamieszkania zbiorowego i budynkach użyteczności publicznej, z wyłączeniem budynków, dla których jest konieczne spełnienie szczególnych wymagań ochrony przed hałasem, nie może przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach dotyczących ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach, wyznaczonych zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi metody pomiaru poziomu dźwięku A w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach". Powyższe regulacje w ocenie skarżących w sposób nienasuwający najmniejszych wątpliwości, należy uznać za konkretne przepisy prawne wskazujące na ograniczenia przy realizacji przedmiotowej inwestycji, która doprowadzi do radykalnej zmiany sposobu użytkowania ulicy, a co za tym idzie kreują po stronie wnioskodawców uprawnienie do bycia stroną w przedmiotowym postępowaniu. Podkreślono, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostało w sposób jednoznaczny przesądzone, iż przejawami oddziaływania inwestycji są m.in. takie czynniki jak hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, a także zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2016 r., II OSK 1344/14, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 stycznia 2018 r. II SA/Lu 676/17). Zdaniem skarżących nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, że budowa ogromnego parkingu oraz wyprowadzenie z niego ruchu na ulicę osiedlową pozostającą w bliskim sąsiedztwie nieruchomości należących do skarżących, nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu ich nieruchomości, o czym wskazywano w odwołaniu, bowiem oczywistym jest, że duży parking przy obiekcie handlowym z częścią biurową i usługową będzie generował zwiększony ruch samochodowy, a co za tym idzie hałas, wibracje oraz zanieczyszczenie powietrza, a tym samym przedmiotowa inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomości skarżących. Wskazano, że orzecznictwo sądowe w pełni aprobuje możliwość stosowania właściwych regulacji kodeksu cywilnego w odniesieniu do analizy problematyki oceny poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Jak zauważył NSA w wyroku z dnia 28 kwietnia 2006 r., II OSK 794/05, LEX nr 209453, "organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpoznający sprawę o udzielenie pozwolenia na budowę mając na uwadze, iż w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego należy zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, a w tym właściciela sąsiedniej nieruchomości, przy granicy której ma powstać obiekt budowlany (część tego obiektu), powinien więc rozważyć ją w szczególności świetle przepisów art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego [...]". Za trafne w ocenie skarżących należy również uznać podobne rozstrzygnięcie WSA w Białymstoku, który w wyroku z dnia 13 maja 2010 r., II SA/Bk 66/10, LEX nr 674050 zauważył, że "określając stan zgodności z prawem, trzeba mieć na uwadze zadania p.b., określone w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a więc przede wszystkim zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, ale także poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Organy nadzoru budowlanego rozpatrując sprawę dotyczącą likwidowania następstw istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę, zobowiązane są, zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, a w tym właściciela sąsiedniej nieruchomości, dlatego też należy ją rozważyć w świetle przepisów art. 140 i 144 k.c". Tym samym, wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji, w przekonaniu skarżących należy przyjąć, że wskazane powyżej okoliczności stanowią naruszanie uzasadnionych interesów prawnych skarżących - jako, że posiadają wyraźną podstawę normatywną w przepisach szczególnych w odniesieniu do art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane. Z uwagi na powyższe, w ocenie skarżących, nie może ulegać wątpliwości, że organ drugiej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane przyjmując, że skarżąca nie była stroną w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta M. T. z dnia [...] maja 2014 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę pawilonu handlowego z częścią biurową i usługową przy ulicy Ł. 35-37 w T. wydaną P. P.. Naruszenie ww. przepisów miało przy tym istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem odmowa przyznania skarżącym statusu strony, była bezpośrednim powodem odmowy uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2019 r. strona skarżąca ponownie podniosła, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić przy uwzględnieniu funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i jego innych cech charakterystycznych, w tym sposobu dostępu do drogi publicznej oraz lokalizacji zjazdu na tę drogę, a twierdzenie organów I i II instancji, że przedmiotowa inwestycja nie oddziaływuje na nieruchomości skarżących jest kuriozalne i niezgodne z faktami, gdyż wybudowanie centrum handlowego z dużym parkingiem, z którego ruch zostanie skierowany w niewielką osiedlową uliczkę pozostającą w bliskim sąsiedztwie nieruchomości należących do skarżących, bez wątpienia spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z ich nieruchomości. Oczywistym jest, że duży parking przy obiekcie handlowym będzie generował zwiększony ruch samochodowy, a co za tym idzie hałas, wibracje, zanieczyszczenie powietrza, a także tzw. zanieczyszczenie światłem, a tym samym przedmiotowa inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomości skarżących. Podkreślono też, że brak uznania właścicieli sąsiednich nieruchomości za strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, uniemożliwił im jakikolwiek wpływ na sposób zagospodarowania terenu wokół inwestycji (budowa ogrodzenia, nasadzenia drzew, czy krzewów), a przedmiotowa inwestycja, odmiennie od innych tego typu nieruchomości komercyjnych, nie obejmuje jakiejkolwiek ochrony sąsiednich nieruchomości przed oddziaływaniem dużego obiektu handlowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonej decyzji sprowadza się do oceny, czy została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd administracyjny rozpoznając sprawę, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Oznacza to, że Sąd zobowiązany jest z urzędu skontrolować, czy w sprawie doszło do naruszeń przepisów postępowania lub prawa materialnego. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją, uregulowaną w Dziale II "Postępowanie" Rozdział 12 "Wznowienie postępowania" Kodeksu postępowania administracyjnego, która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania należy do postępowań nadzwyczajnych, zmierza bowiem do kontroli prawidłowości ostatecznej decyzji wydanej w trybie zwykłym. Wznowienie postępowania, jako wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 par. 1 k.p.a.), jest możliwe wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że decyzja ostateczna dotknięta jest kwalifikowaną wadą, wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa. Jedną z podstaw wznowienia, jest stan w którym strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ administracji wydaje decyzję w trybie art. 151 § 1 k.p.a., to jest odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli brak jest podstaw do jej uchylenia lub uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 a i b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 2 k.p.a.). Nie uchyla się jednak decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ I instancji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. wznowił postępowanie w sprawie z wniosku skarżących, na podstawie przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Na tym etapie, odmowa wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych może bowiem nastąpić wyłącznie wówczas, gdy osoba żądająca wznowienia nie powołuje się na swój interes prawny, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wobec powyższego, organ przeszedł do kolejnego etapu wznowionego postępowania i zweryfikował istnienie po stronie skarżących interesu prawnego przesądzającego o statusie strony. Na tym etapie postępowania, interes prawny wnoszącego o wznowienie postępowania podlega właściwej analizie materialnoprawnej przez pryzmat przepisów art. 3 pkt 20 p.b. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) w zakresie oddziaływania na nieruchomości skarżących. Analiza ta doprowadziła organy administracji do wniosku, że wskazana przez wnioskodawców podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie zaistniała. Organy doszły bowiem do przekonania, że oddziaływanie planowanej inwestycji nie będzie wykraczać poza granice działek objętych inwestycją i nie będzie miało wpływu na zagospodarowanie nieruchomości skarżących. Zasadnicza kwestia w rozpoznawanej sprawie dotyczy tego, czy skarżącym, przysługuje status strony, który uprawnia do wznowienia postępowania na tej podstawie, że nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu, odmówienie skarżącym przymiotu strony postępowania było prawidłowe. Stronami postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, jak również w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym w tym przedmiocie, są podmioty wymienione w art. 28 ust. 2 p.b., który to przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. Stosownie do art. 28 ust. 2 p.b. stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stąd też organ administracji architektoniczno - budowlanej ustalając zakres podmiotowy postępowania, poza inwestorem ustala właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 p.b. przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Z przepisu tego wynika, że konieczna jest analiza, czy inwestycja będzie oddziaływała na sąsiednią nieruchomość, tak by można było uznać, że właścicielowi działki przysługuje, bądź nie przysługuje interes prawny jako strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, bądź w postępowaniu o wznowienie postępowania w tym przedmiocie. Wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji, będące podstawą określenia interesu prawnego osób trzecich w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy i innych cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu realizowanej inwestycji, z uwzględnieniem treści nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, w tym w przepisach techniczno-budowlanych rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie, czy interes taki jej przysługuje. Interes ten wynikać będzie z przepisów prawa wprowadzających jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, wynikające z jej realizacji w zaprojektowanym kształcie. Oznacza to, że status strony jest niezależny od zgodności projektu z przepisami ustawowymi oraz przepisami aktów wykonawczych. Aby uznać właściciela danej nieruchomości za stronę postępowania w konkretnej sprawie pozwolenia na budowę należy ustalić, czy należąca do niego nieruchomość znajduje się na terenie wyznaczonym na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego w otoczeniu przedmiotowego obiektu budowlanego, przy czym przepisy te wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W kontrolowanej sprawie według Sądu organy przeprowadziły analizę przepisów odrębnych, z której wyciągnęły prawidłowy wniosek co do tego, że nie wprowadzają one jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu działek skarżących związanych z projektowaną i realizowaną już budową. Powyższą analizę organy przeprowadziły uwzględniając indywidualne, konkretne parametry inwestycji realizowanej na podstawie wcześniejszego pozwolenia na budowę, w odniesieniu do wpływu inwestycji na nieruchomości skarżących. Inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jej lokalizacja znajduje się w jednostce planistycznej 26 OUK, przeznaczonej pod usługi komercyjne. Zjazd do ulicy [...] znajduje się w jednostce 12 KD- obsługujący miejski układ komunikacyjny. Skarżące eksponują przede wszystkim negatywne oddziaływanie inwestycji w związku z hałasem, drganiami i zanieczyszczeniem, będącymi skutkiem wzmożonego ruchu na ulicy [...]. Należy podkreślić, że przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest budowa ulicy [...] a jedynie oprócz obiektu, lokalizacja zjazdu. Zgodnie z zawartą w ustawie o drogach definicją legalną pojęcia "zjazd", należy je definiować jako połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym- art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068). Działki skarżących nie są usytuowane przy terenie inwestycji i samym zjeździe do ul. [...]. Działka skarżącej A. A. nr [...] usytuowana jest w drugim szeregu działek w stosunku do głównego przebiegu ul. [...]. Podobnie usytuowana jest działka nr [...], natomiast działka nr [...] granicząca z ul. [...] jest oddalona od terenu inwestycji i nie występuje bezpośrednie jej oddziaływanie. W tych warunkach, hałas, drgania i zanieczyszczenia w związku ze wzmożonym ruchem na tej ulicy nie stanowią o uzasadnionym powołaniu się na strefę oddziaływania inwestycji, a w konsekwencji uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Mamy tu bowiem do czynienia z interesem faktycznym a nie prawnym podmiotów uprawnionych do nieruchomości, położonych wzdłuż ul. [...]. Interes prawny strony, oceniany przez pryzmat oddziaływania inwestycji, musi wynikać z bezpośredniego oddziaływania. Fundamentalne więc znaczenie ma generowanie uciążliwości przez wybudowany obiekt a nie pośrednie skutki jego funkcjonowania. Dla ustalenia interesu prawnego podstawowe znaczenie ma ograniczenie w sposobie zagospodarowania działki osoby, która stwierdza, że inwestycja negatywnie oddziałuje na jej nieruchomość. Podkreślić należy, że w sprawie opisano szczegółowo zakres oddziaływania inwestycji wskazując, że projekt budowlany obszarem oddziaływania nie objął działek skarżących, ograniczając się jedynie do działki nr [...] z obrębu nr 73 i działek [...] i nr [...] z obrębu nr [...]. Skoro zatem inwestycja nie wprowadziła ograniczeń w zakresie zagospodarowania działek nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie nr [...] (przy ul. [...], [...] należących do skarżących, nie mają one przymiotu stron postępowania. Sami wnioskodawcy wskazują, iż powinni zostać uznani za strony ze względu na potencjalnie wzmożony ruch kołowy występujący na ul. [...], który w ich ocenie ma związek z lokalizacją inwestycji P. P.. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd w całości podzielił przekonanie organów orzekających w sprawie, że nieruchomości stanowiące własność skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji budowlanej obejmującej budowę pawilonu handlowego z częścią biurową i usługową i lokalizacją zjazdu przy ul. Ł. 35-37 w T. (działki nr [...] z obrębu 73 oraz [...] z obrębu 66), zatwierdzonej pozwoleniem na budowę udzielonym przez Prezydenta M. T. w drodze decyzji z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...]. Inwestycja ta została bowiem zaprojektowana w sposób zgodny z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa i jako taka nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżących, bowiem ograniczenia w jej zagospodarowaniu wynikają - niezależnie od udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji - z postanowień zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz z aktualnego sposobu jej zagospodarowania. Skoro zaś należące do skarżących działki ewidencyjne nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, to w myśl art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane a contrario, skarżącym nie przysługiwał status strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dla tego przedsięwzięcia. Nie zapewnienie skarżącym udziału w charakterze strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją Prezydenta M. T., nie wypełnia zatem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i tym samym nie mogło stanowić podstawy do uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Z tych względów, wobec braku podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.