II SA/Bd 1163/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi M. R. na postanowienie Wojewody z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego postanawia przywrócić termin. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 18 listopada 2016r., sygn. akt II SA/Bd 1163/16, odrzucił skargę M. R. na postanowienie Wojewody z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi wskazując, że z uwagi na to, że w Sądzie prowadzone są jego dwie podobne skargi "nie ogarnął ich należycie", a problem braków formalnych zaistniał w obu przypadkach. Do wniosku dołączył wniosek o przywrócenie terminu złożony w sprawie II SAB/Bd 54/16 z którego wynika, że wysłane w dniu [...] września 2016r. dokumenty omyłkowo dotarły do Wojewody. Skarżący przyznał, że źle został wpisany adresat, lecz treść pisma z dnia [...] września 2016 r. oraz adres sądu jednoznacznie wskazywały, że adresatem nie jest Wojewoda. Skarżący podniósł, że niezrozumiałym jest dla niego, dlaczego Wojewoda nie przekazał dokumentów właściwemu adresatowi. Podkreślił także, że jest osoba niepełnosprawną i zmuszony jest korzystać bardzo często z pomocy innych osób – w tym przypadku: zaadresowanie koperty, dostarczenie listu na pocztę. Omyłka wpisania złej nazwy adresata najprawdopodobniej wynikła z nieuwagi osoby wysyłającej list. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016r., poz. 718) zwanej dalej P.p.s.a. Dokonywanie czynności przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć m.in. zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności, o czym stanowi art. 85 P.p.s.a. Od negatywnych skutków uchybienia terminowi strona może bronić się wyłącznie poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Na podstawie dyspozycji przepisu art. 86 § 1 P.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy. Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 ustawy to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. Podkreślić należy, iż brak winy w uchybieniu terminowi można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W razie, gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia terminu świadczą o zachowaniu się strony noszącym znamiona winy – w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie, bowiem został złożony w terminie oraz spełnia wszystkie wymogi formalne. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] grudnia 2016 r., skarżący otrzymał postanowienie o odrzuceniu jego skargi, a zatem w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminowi, a skarżący w ustawowym terminie złożył wniosek o jego przywrócenie tj. [...] grudnia 2016 r. Nadto, skarżący wywiązał się z obowiązku dokonania czynności, której nie dokonał w terminie, a mianowicie uzupełnił braki formalne skargi. We wniosku o przywrócenie terminu, jako okoliczność świadczącą o braku winy w uchybieniu terminu skarżąc wskazał, że z uwagi na to, że w Sądzie prowadzone są jego dwie podobne skargi "nie ogarnął ich należycie", a problem braków formalnych zaistniał w obu przypadkach. Do wniosku dołączył wniosek o przywrócenie terminu złożony w sprawie II SAB/Bd 54/16 z którego wynika, że wysłane w dniu [...] września 2016r. dokumenty omyłkowo dotarły do Wojewody. Skarżący przyznał, że źle został wpisany adresat, lecz treść pisma z dnia [...] września 2016 r. oraz adres sądu jednoznacznie wskazywały, że adresatem nie jest Wojewoda. Skarżący podniósł, że niezrozumiałym jest dla niego, dlaczego Wojewoda nie przekazał dokumentów właściwemu adresatowi. Podkreślił także, że jest osoba niepełnosprawną i zmuszony jest korzystać bardzo często z pomocy innych osób – w tym przypadku: zaadresowanie koperty, dostarczenie listu na pocztę. Omyłka wpisania złej nazwy adresata najprawdopodobniej wynikła z nieuwagi osoby wysyłającej list. Mając powyższe na uwadze, Sąd za zasadne uznał przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.