II SA/Bd 1171/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. C. Z. S.A. w B. na pismo Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały organu spółki wodnej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 sierpnia 2010 r. Z. C. Z. S.A. w B. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na czynność Prezydenta Miasta B. z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, polegającą na odmowie wszczęcia postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności uchwały Nr [...] Walnego Zgromadzenia Spółki Wodnej "K." w B. z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie zatwierdzenia planu rzeczowo-finansowego Spółki Wodnej "K." w Bydgoszczy na rok 2010. Objęta skargą czynność przybrała postać skierowanego do strony skarżącej pisma skarżonego organu z dnia 29 czerwca 2010 r., stanowiącego odpowiedź na wezwanie z dnia 26 maja 2010 r., informującego o braku podstaw do wszczęcia postępowania nadzorczego. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, iż Z. C. Z. S.A. w B. są członkiem Spółki Wodnej "K." w B., w związku z czym zgodnie z przepisem art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. j.: Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.) na stronie skarżącej ciąży obowiązek wnoszenia składek i ponoszenia na rzecz spółki wodnej innych określonych w statucie świadczeń, niezbędnych do wykonywania statutowych zadań tej spółki. Ponieważ uchwała Walnego Zgromadzenia Spółki Wodnej "K." w B., kreująca po stronie skarżącej zobowiązanie do wnoszenia składek członkowskich, jest sprzeczna zarówno z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, jak i statutem spółki wodnej, strona skarżąca ma interes prawny w domaganiu się stwierdzenia jej nieważności przez organ nadzoru. Skarżony organ wniósł o odrzucenie przedmiotowej skargi jako niedopuszczalnej wskazując, iż sprawa nie należy do zakresu właściwości sądu administracyjnego. Skargą objęte zostało bowiem pismo informujące stronę skarżącą o braku podstaw do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania nadzorczego, zaś zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych tego rodzaju pisma nie podlegają kontroli w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jeżeli zaś skarga odnosi się do aktu lub czynności niepodlegających kontroli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, to podlega ona odrzuceniu z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skargą objęte zostało negatywne stanowisko Prezydenta Miasta B., sprawującego zgodnie z przepisem art. 178 Prawa wodnego nadzór nad działalnością spółek wodnych, w kwestii istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności uchwały Walnego Zgromadzenia Spółki Wodnej "K." w B., wyrażone w piśmie z dnia 29 czerwca 2010 r. Przede wszystkim należy zauważyć, iż organ sprawujący nadzór nad działalnością spółek wodnych wykonuje przysługujące mu uprawnienie do stwierdzenia nieważności uchwały organu spółki wodnej stosując ogólne zasady dotyczące wszczynania i przeprowadzania postępowania nadzorczego celem stwierdzenia nieważności uchwały organu nadzorowanego podmiotu, obowiązujące chociażby w przypadku wykonywania kompetencji nadzorczych przez wojewodę w stosunku do uchwał organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego. W związku z tym organ nadzorujący działalność spółki wodnej wszczyna postępowanie nadzorcze wyłącznie z urzędu, zaś wszelkie kierowane do niego wnioski w tym przedmiocie traktuje jedynie jako sygnalizację problemu. W przypadku uznania, iż nie zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności uchwały, organ nadzoru nie wyraża swojego negatywnego stanowiska w drodze jakiegokolwiek aktu administracyjnego o charakterze władczym czy też jakiejkolwiek czynności z zakresu administracji publicznej, lecz jedynie informuje wnioskodawcę w formie pisemnej o braku podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały. Pismo takie, zgodnie z utrwalonym poglądem wyrażonym w orzecznictwie na tle spraw związanych z odmową realizacji kompetencji nadzorczych przez wojewodę, nie stanowi żadnej z form działalności administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a., w związku z czym nie może być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 22 października 2010 r., I OSK 1755/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl.). Z uwagi na powyższe nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, która traktuje pisemną odmowę wszczęcia postępowania nadzorczego jako zaskarżalną czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy należało uznać, iż przedmiotową skargą nie objęto aktu lub czynności, które mogłyby podlegać kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Powyższa konstatacja zobligowała Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.