II SA/Bd 1178/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA: Renata Owczarzak Sędzia WSA: Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant: Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. Ć. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie związku schorzenia ze służbą wojskową postanawia odrzucić skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska (RWKL) w B. orzeczeniem z dnia [...]2004 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21.111967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. Nr 21 z 2002 r., poz. 205 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej (TWKL) w G. z dnia [...]2004 r., nr [...] uznającej P. Ć. za trwale i całkowicie niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny - kategoria "E" oraz nie stwierdzającej związku istniejących u niego schorzeń ze służbą wojskową - utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że P. Ć. w swym odwołaniu domaga się uznania, że schorzenie, które stanowi przyczynę zakwalifikowania go do kategorii zdrowia "E" ma związek przyczynowy ze służbą wojskową. Zdaniem RWKL słusznie TWKL uznała, że schorzenie to nie pozostaje w związku ze służbą wojskową i że nie jest wymienione w załącznikach do rozporządzenia MON z dnia 31.03.2003 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 566 z późn. zm.), a to że ujawniło się w czasie służby wojskowej nie jest jednoznaczne w wpływem tej służby na jego powstanie. P. Ć. złożył na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zawarł w niej zarzuty odnoszące się wyłącznie do ustaleń organów obu instancji w zakresie braku związku rozpoznanego schorzenia z odbywaną służbą wojskową. W odpowiedzi na skargę RWKL wniosła o jej odrzucenie, podnosząc iż skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przysługuje jedynie w zakresie stopnia zdolności do służby wojskowej, a tego skarżący nie kwestionuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sąd Najwyższy w dniu 27 października 1999 r. w sprawie III ZP 9/99 (OSNP 2000/5/167) podjął uchwałę, co do tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby ze służbą wojskową. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono, że ustawodawca w przepisach dotyczących chorób pozostających w związku ze służbą wojskową, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze i rentowe (ustawa z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową - Dz. U. Nr 53, poz. 342 ze zm.- oraz ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zapotrzebowaniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin - tekst jednolity Dz. U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.) nie przewiduje, że ustalenie dotyczące związku choroby ze służbą wojskową ma przyjmować formę decyzji administracyjnej. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w tej części, w której dotyczy stwierdzenia istnienia lub nieistnienia związku choroby ze służbą wojskową nie może być poddane kontroli sądowej, gdyż idzie w tym wypadku o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, którego prawidłowość może zostać skontrolowana w przypadku odmowy wypłacenia świadczeń przewidzianych w tych ustawach. Ustawy te rozróżniają "orzeczenia" i "decyzje", przy czym od orzeczeń służy odwołanie do komisji wyższego stopnia, zaś decyzje podlegają kontroli przez sądy powszechne - sądy pracy i ubezpieczeń społecznych. Wyjaśniono też, że orzeczenia wojskowych komisji lekarskich dotyczące związku schorzenia ze służbą wojskową nie należą do zakresu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), gdyż nie są to czynności lub akty z zakresu administracji publicznej oraz nie dotyczą przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Powyższy pogląd podzielił także Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 06.11.2000 r. w sprawie OSA 1/00 (ONSA 2001/2/47), wydanym w składzie siedmiu sędziów, w którym stwierdzono, że od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21.11.1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16 z późn. zm.), w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje. W ocenie Sądu poglądy wyrażone w przytoczonych powyżej orzeczeniach zachowują aktualność w stanie prawnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie. Należało więc uznać, że skarga wniesiona przez skarżącego nie jest dopuszczalna, gdyż sprawa, której dotyczy nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego wynikającej z przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wobec tego orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. cyt. powyżej.