II SA/Bd 1181/05

Dnia 23 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik Asesor WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi E. S.A. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego kwotę 455, 00 zł (czterysta pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W Urzędzie Miasta i Gminy S. został złożony datowany na dzień 6 czerwca 2005 r. wniosek w sprawie wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym (tj. ul. [...] w S.) urządzenia nie związanego z funkcjonowaniem drogi na okres od 18 lipca 2005r. do 18 lipca 2006 r., przy czym jako wnioskodawca została wskazana spółka L. Sp. z o.o. w B., a jako inwestor - spółka E. S.A. Do akt sprawy zostało złożone pełnomocnictwo - "upoważnienie" wydane przez Rejon Energetyczny B. dla spółki L. w B. do występowania w imieniu Rejonu do odpowiednich organów administracji państwowej o uzyskanie zajęcia pasa drogowego na terenie Gminy S.. "Upoważnienie" podpisał "z upoważnienia" Dyrektora Rejonu B. - Kierownik Wydziału Dystrybucji Energii Elektrycznej. Decyzją nr [...] z dnia [...] 2005 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. zezwolił E. S.A. Oddział w B. Rejon Energetyczny z siedzibą w B. na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej tj. ul. [...] w S. w celu umieszczenia kabla energetycznego na okres od 18 lipca 2005 r. do 18 lipca 2006 r. Jednocześnie Burmistrz ustalił opłatę za umieszczenie powyższego urządzenia w pasie drogowym w wysokości 20 zł. Odstępując od uzasadnienia decyzji ze względu na uwzględnienie w całości żądania strony Burmistrz pouczył wnioskodawcę m.in. że pozostawienie urządzenia w pasie drogowym po terminie określonym w decyzji wymaga złożenia (30 dni przed jego upływem) właściwego wniosku. Decyzja została odebrana w dniu 18 lipca przez Marcina K. (pokwitowanie na odwrocie ostatniej karty decyzji). Pismem z dnia 9 sierpnia 2005 r., złożonym w Urzędzie Miasta i Gminy w S. w dniu 11 sierpnia pełnomocnik E. S.A. wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zarzucając, iż nie została w niej dokładnie wskazana podstawa prawna rozstrzygnięcia, w sposób nieuzasadniony odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia oraz sprzecznie z treścią art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086; z późn. zm.) przyjęto, że zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym może nastąpić na pewien okres, a nie jednorazowo na czas nieoznaczony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] 2005 r., powołując się na przepisy art. 40 ust. 1 - 3, 5,8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071;z późn. zm.; dalej powoływaną jako "kpa") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium podkreśliło, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. w całości uwzględniała żądanie strony, nie było zatem obowiązku jej uzasadniania. Co do zarzutu braku precyzyjnego wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że brak powołania podstawy prawnej decyzji nie pozbawia jej bytu prawnego. Powołanie podstawy prawnej nie jest warunkiem istnienia decyzji, lecz warunkiem jej prawidłowości w znaczeniu formalnym. Ów brak nie jest zatem taką wadą, która skutkuje uchyleniem decyzji i może być naprawiona przez organ drugiej instancji poprzez powołanie właściwej podstawy prawnej. Kolegium zwróciło uwagę, że konieczność wskazania we wniosku planowanego okresu zajęcia pasa drogowego przewiduje § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, natomiast obowiązek wskazania tegoż okresu w zezwoleniu wynika z § 2 cytowanego rozporządzenia. Przy interpretacji sposobu obliczania wysokości opłaty w przypadku umieszczenia urządzenia w pasie drogowym zdaniem Kolegium pomocne mogą być przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 129, poz. 1369), gdzie stwierdzono, że roczne stawki opłat obejmują pełny rok kalendarzowy umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Za niepełny rok kalendarzowy wysokość rocznych stawek opłat obliczana jest proporcjonalnie do liczby miesięcy umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Cytując przepisy art. 40 ust. 3 i 5 ustawy o drogach publicznych Kolegium stwierdziło, że użyte w art. 40 ust. 3 sformułowanie "pobiera się" oznacza, że organ ma obowiązek pobrać opłatę pieniężną w przypadku stwierdzenia stanu faktycznego wymienionego w przepisie. W zaskarżonej decyzji wskazano okres zajęcia pasa drogowego zgodnie ze złożonym wnioskiem i ustalono jednorazową opłatę stosownie do powyższych zasad. Niezrozumiałe jest wobec tego dla Kolegium twierdzenie pełnomocnika odwołującego się, iż zezwolenie na zajęcie pasa drogowego winno być wydane na czas nieoznaczony. Ponadto ze względu na fakt, że decyzja dotyczy okresu do 18 lipca 2006 r. Kolegium uznało, iż pouczenia dotyczące okresu po tej dacie nie mogą stanowić przedmiotu sporu, tym bardziej że pouczenie nie ma charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia od którego przysługiwałaby możliwość odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy spółka E. S.A. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. Spółka powtórzyła zawarty w odwołaniu od decyzji Burmistrza zarzut naruszenia art. 107 § 4 kpa poprzez nieuzasadnione odstąpienie przez organ pierwszej instancji od uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. Skarżąca zauważyła, że organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji, ale nie ma takiego obowiązku, zależy to od jego oceny sprawy, treści żądań i rozstrzygnięcia sprawy w decyzji. W przedmiotowej sprawie wniosek dotyczył jedynie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej - ul. [...] w S. - w celu umieszczenia w pasie drogowym kabla energetycznego. Jeżeli zatem konsekwencją tego wniosku było nałożenie na E. S.A. Oddział B. - Rejon Energetyczny B. opłaty, to by wyjaśnić inwestorowi zasadność przesłanek którymi organ kierował się udzielając zezwolenia i nakładając opłatę oraz by doprowadzić do dobrowolnego wykonania zaskarżonej decyzji, należało zamieścić w niej uzasadnienie. W przeciwnym wypadku dla inwestora nie jest jasna zasadność i prawidłowość naliczenia opłaty, do zapłaty której jest zobowiązany, tym bardziej że w podstawie prawnej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. wskazano niewłaściwe przepisy. Tymczasem zgodnie z art. 11 kpa, organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Skarżąca zgodziła się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w B., że brak powołania podstawy prawnej decyzji lub powołanie w niej niewłaściwych przepisów nie pozbawia decyzji bytu prawnego, bowiem powołanie podstawy prawnej nie jest warunkiem istnienia decyzji, lecz warunkiem jej prawidłowości w znaczeniu formalnym, a wadliwość ta nie stanowi przesłanki do uznania, że jest to naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia. Niemniej jednak skarżąca zauważyła, że powołanie przez Burmistrza Miasta i Gminy S. niewłaściwych przepisów w podstawie prawnej wydanej decyzji, przy braku uzasadnienia decyzji w jakiejkolwiek postaci, uniemożliwiło inwestorowi dokonanie weryfikacji prawidłowości zastosowanych w zaskarżonej decyzji przepisów, a przez to prawidłowości udzielonego zezwolenia i ustalonej dla skarżącej opłaty. Skarżąca nie zgodziła się natomiast ze stanowiskiem Kolegium, że przy interpretacji sposobu obliczania wysokości opłaty za umieszczenie kabla energetycznego w pasie drogowym drogi gminnej pomocne mogą być przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Taki sposób interpretacji przepisów ustawy o drogach publicznych, poprzez posługiwanie się pomocniczo przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r., które dotyczą zupełnie innej kategorii dróg publicznych, jest pozbawione podstaw prawnych. Ustawa o drogach publicznych jest samodzielnym aktem prawnym, a przepisy w niej zawarte w razie wątpliwości należy interpretować posługując się wszelkimi dostępnymi sposobami interpretacji. Według skarżącej sposób interpretacji zaprezentowany przez Kolegium nie jest znany w doktrynie prawoznawstwa. W ocenie skarżącej interpretacja art. 40 ust. 1 i art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych jednoznacznie wskazuje, że decyzja zezwalająca na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ma charakter jednorazowy i nie jest ograniczona czasowo. Wniosek o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim kabla energetycznego zainteresowany jest zobowiązany złożyć wcześniej, tj. przed przystąpieniem do umieszczenia w pasie drogowym kabla energetycznego, gdyż jak wynika z art. 40 ust. l ustawy o drogach publicznych - zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem lub ochroną dróg wymaga (uprzedniego) zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Jeżeli pas drogowy jest już zajęty, to nie ma podstaw prawnych do ponownego wydania zezwolenia na jego zajęcie. Trudno bowiem wyobrazić sobie sytuację, w której inwestor co roku będzie usuwał kabel energetyczny z pasa drogowego i ponownie występował o zezwolenie na jego zajęcie. O ile uzasadnione jest udzielenie zezwolenia na czas określony w przypadku prowadzenia robót w pasie drogowym (art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych), o tyle należy uznać za nielogiczne i pozbawione podstaw prawnych udzielanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim kabla energetycznego na okres l roku, gdy oczywiste jest, że okres umieszczenia kabla energetycznego w pasie drogowym jest nieoznaczony. Skarżąca Spółka przyznała, że okres zajęcia pasa drogowego w zaskarżonej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. określono zgodnie z wnioskiem Spółki, jednak wskazanie okresu we wniosku zostało dokonane na wyraźną sugestię organu I instancji, w którego ocenie nie można było wskazać nieoznaczonego okresu zajęcia pasa drogowego zajętego w tym celu. Nawet jednak wskazanie przez samego wnioskodawcę jedynie rocznego okresu zajęcia pasa drogowego w celu umieszczenia w nim kabla energetycznego nie zwalania organu administracji publicznej z rzetelnego i wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a według Spółki w niniejszej sprawie oczywiste jest, że kabla energetycznego nie umieszcza się po to, by po okresie roku usunąć go z pasa drogowego i wbudować na nowo. Kwestia jednokrotności decyzji zezwalającej na umieszczenie w pasie drogowym kabla energetycznego według skarżącej ściśle wiąże się z jednorazowością opłaty za zajęcie pasa drogowego w tym celu. Istotą tej opłaty jest jej powiązanie z zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego. Specyfiką zaś zezwolenia jest, że - co do zasady - wydaje się je na wniosek podmiotu zainteresowanego. Jeżeli inwestor nie zwróci się z takim wnioskiem, to zarządca drogi nie ma podstaw do nałożenia opłaty za drugi (i każdy kolejny) rok umieszczenia kabla energetycznego w pasie drogowym. Za jednorazowym charakterem opłaty przemawia zdaniem skarżącej Spółki interpretacja art. 40 ust. 2 pkt 2 i ust. 11 ustawy o drogach publicznych. W art. 40 ust. 11 mowa jest o pobraniu jednej opłaty, a nie o pobraniu opłaty w kolejnych latach. Również z art. 40 ust. 5 ustawy o drogach publicznych nie wynika, że opłata za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, może być naliczana w kolejnych latach. W powołanym artykule wskazano jedynie sposób obliczenia tej opłaty, a mianowicie, że stanowi ona iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego i rocznej stawki opłaty za zajęcie pasa l m2 pasa drogowego (a nie rocznej opłaty). Określenie "roczna stawka opłaty" wskazuje jedynie na możliwość ustalenia każdego roku nowej wysokości stawki opłaty za zajęcie l m2 pasa drogowego, a ponadto, że chodzi o zastosowanie stawki aktualnej w danym roku. Za taką interpretacją art. 40 ust. 5 ustawy o drogach publicznych przemawia dodatkowo fakt, że ustawodawca nie przewidział żadnej regulacji w zakresie ustalania i poboru opłat w latach kolejnych. Skarżąca zwróciła uwagę, że powyższe racje zostały w całości uznane w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. 2005 r. ([...]). W tym stanie rzeczy zdaniem skarżącej Burmistrz Miasta i Gminy S. stara się bezpodstawnie wymusić na inwestorze coroczne składanie wniosków o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, gdyż opłata za zajęcie tego pasa może zostać nałożona na inwestora jedynie w decyzji zezwalającej na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Tej okoliczności wydaje się nie zauważać Kolegium w B. twierdząc, że pouczenie o konieczności złożenia wniosku przed utratą ważności zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie ma charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia, od którego przysługiwałaby możliwość odwołania. Skarżąca podniosła, że brak pewności co do ciążących na niej obowiązków podatkowych nie pozwala na racjonalne planowanie strategii podatkowej przedsiębiorstwa i ujęcia tych przecież niemałych kosztów, mając na uwadze skalę działania przedsiębiorstwa energetycznego, w obowiązującej taryfie. Brak rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowi dla skarżącej źródło niepewności co do ciążących na niej obowiązków podatkowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto Kolegium stwierdziło, że przyjęty w zaskarżonej decyzji sposób interpretacji tj. odwołanie się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. jest znany w praktyce, na dowód czego przytoczyło fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 października 2004 r. (sygn. akt OSK 552/04, ONSA i WSA z 2005 r. Nr 2 poz. 47) w którym w rozważaniach na temat granic nieruchomości zajętych pod drogę lub pas drogowy oprócz definicji zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych uznano za pomocne przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych. Kolegium zwróciło też uwagę, że ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 179, poz. 1486), która weszła w życie z dniem 4 października 2005 r., doszło do nowelizacji art. 40 ust. 5 ustawy o drogach publicznych. W uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej wskazano, że dokonywana zmiana ma na celu m.in. dopuszczenie wydawania zezwolenia na umieszczenie urządzenia na dłuższy niż rok okres i pobieranie opłat rocznych za kolejne lata w terminach określonych w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżącą decyzja podlega uchyleniu, jednakże z innych powodów niż wskazała skarżąca Spółka. Wykonując kontrolę działalności administracji publicznej sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.). W braku takiego związania sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu dostrzeżonych w toku kontroli legalności decyzji wszelkich naruszeń prawa, w tym również przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w danej sprawie, i to niezależnie od żądań oraz zarzutów podniesionych w skardze. W przedmiotowej sprawie Sąd powziął wątpliwości co do zachowania przez skarżącą Spółkę określonego w art. 129 § 2 kpa terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. Okoliczność ta ma istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej, gdyż uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia odwołania skutkuje tym, że decyzja organu I instancji staje się ostateczna. W takiej sytuacji organ odwoławczy, który nie dostrzegł uchybienia temu terminowi rozstrzygałby sprawę zakończoną decyzją ostateczną, co w konsekwencji w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kpa powodowałoby, iż decyzja organu II instancji byłaby nieważna. W przedstawionych Sądowi aktach administracyjnych na decyzji Burmistrza (por. odwrót ostatniej strony tej decyzji) znajduje się potwierdzenie jej odbioru przez Marcina K., tzn. tej samej osoby, która podpisała wniosek z dnia 6 czerwca 2005 r. W aktach administracyjnych brak jest dokumentu pełnomocnictwa udzielonego ww. osobie przez skarżącą Spółkę. Z pieczęci znajdujących się przy podpisach Marcina K. można wnioskować, że prawdopodobnie działał on w imieniu Spółki L. Sp. z o.o. (brak w aktach dokumentów tj. odpisu wpisu spółki L. do Krajowego Rejestru Sądowego ewentualnie pełnomocnictwa podpisanego przez osobę lub osoby wskazane w tymże wpisie jako uprawnione do reprezentowania spółki L.). Spółka L. posiadała pełnomocnictwo obejmujące działanie w przedmiotowej sprawie administracyjnej, jednakże zostało ono podpisane przez Kierownika Wydziału Dystrybucji Energii Elektrycznej, co do którego brak w aktach dokumentu potwierdzającego, iż występuje on jako pełnomocnik spółki E. S.A. Z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że Spółkę E. winni reprezentować dwaj członkowie zarządu Spółki lub jeden członek zarządu wraz z prokurentem. Pełnomocnictwem podpisanym przez te osoby powinien zatem legitymować albo bezpośrednio Kierownik Wydziału Dystrybucji Energii Elektrycznej albo też Dyrektor Rejonu B., z którego upoważnienia Kierownik w imieniu spółki E. udzielił pełnomocnictwa spółce L., a na potwierdzenie tej okoliczności w aktach administracyjnych powinien być złożony stosowny dokument (art. 33 § 2 i 3 kpa), o co powinien zadbać organ administracji. Pomimo powyższych braków fakt przyznania przez skarżącą spółkę E. S.A., że decyzja została wydana zgodnie z wnioskiem podpisanym przez Marcina K., przemawia za tym iż rzeczywiście był on umocowany do działania w imieniu Spółki. Przyjmując, że decyzja Burmistrza została prawidłowo doręczona Marcinowi Kubickiemu (jako pełnomocnikowi półki E.) w dniu 18 lipca 2005 r. (na co wskazuje odręczne potwierdzenie odbioru na decyzji), to zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie powinno zostać wniesione w terminie 14 dni od tej daty, a więc najpóźniej w dniu 1 sierpnia 2005 r. Tymczasem pismo zawierające odwołanie jako datę sporządzenia wskazuje 9 sierpnia 2005 r.. Nawet jeżeli przyjąć, że zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika zawartym w treści odwołania, skarżąca Spółka otrzymała decyzję Burmistrza dopiero w dniu 26 lipca 2005r., to 14 dniowy termin na wniesienie odwołania upłynął 9 sierpnia. Znajdująca się na odwołaniu pieczęć wpływu wskazuje tymczasem jako datę złożenia odwołania organowi pierwszej instancji dzień 11 sierpnia, nie precyzując, czy odwołanie złożono osobiście, czy też dotarło ono w przesyłce pocztowej wysłanej 9 sierpnia, co zgodnie z art. 57 § 5 kpa pozwoliłoby na zachowanie terminu. W myśl art. 134 kpa organ odwoławczy ma obowiązek ustalenia, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie poczyniło dostatecznych ustaleń w tym przedmiocie, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania wobec możliwości, iż zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana w przedmiocie ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ustosunkowując się merytorycznie do skargi (byłoby to bowiem oczywiście przedwczesne), stwierdzając naruszenie przepisów postępowania (tj. art. 134 kpa), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Prowadząc ponowne postępowanie organ drugiej instancji powinien przede wszystkim ustalić, czy odwołanie zostało złożone w terminie, badając w szczególności okoliczności wskazane wyżej przez Sąd, a dopiero potem - w zależności od poczynionych ustaleń - rozstrzygnąć merytorycznie sprawę ustosunkowując się do treści odwołania. W toku postępowania powinny zostać także usunięte uchybienia w zakresie dokumentów świadczących o reprezentacji strony postępowania. Wskutek uwzględnienia skargi, w myśl art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie 200 ww. ustawy, uwzględniając wysokość poniesionego wpisu i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz koszty zastępstwa procesowego stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349; z późn. zm.).