II SA/Bd 1181/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lutego 2007r. sprawy ze skargi S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie czasowej rejestracji pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. II SA/Bd 1181/06 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071; z późn. zm.) w związku z art. 74 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] 2006r. Nr [...] odmawiającą wydania przedsiębiorcy S. pozwolenia czasowego do wielokrotnego stosowania i zalegalizowanych tablic rejestracyjnych badawczych. Uzasadniając odmowę wydania pozwolenia Starosta L., w oparciu o treść załączonych do wniosku dokumentów stwierdził, iż charakter działalności prowadzonej przez przedsiębiorcę nie upoważnia do wydania wnioskowanego zezwolenia. Nie jest on także jednostką upoważnioną do dokonywania badań homologacyjnych wyznaczoną na podstawie delegacji ustawowej art. 68 ust. 19 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez Ministra Transportu porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej, jak również w rozumieniu ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo - rozwojowych (tekst jednolity Dz. U. 2001r. Nr 33, poz. 388; z późń. zm.). Tym samym nie spełnia warunków przewidzianych w art. 74 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stanowisko to zostało przez stronę zakwestionowane w odwołaniu, w którym wysunęła ona zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 74 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo - rozwojowych (Dz. U. z 2001r. Nr 33, póz, 388 z póżn. zm.). Spółka wskazała na błędną interpretację wyżej wymienionych regulacji poprzez uznanie, że jednostki badawcze określone w ustawie Prawo o ruchu drogowym są tożsame z jednostkami badawczo - rozwojowymi w rozumieniu ustawy o jednostkach badawczo - rozwojowych. Ponadto, zarzuciła organowi orzekającemu, błąd w ustaleniach faktycznych jak również brak wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Uzasadniając postawione zarzuty Spółka argumentowała, iż przepisy ustawy o jednostkach badawczo - rozwojowych nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Dotyczą one bowiem państwowych jednostek organizacyjnych prowadzących szczególnego rodzaju badania naukowe, prace rozwojowe, których wyniki powinny znaleźć zastosowanie w określonych dziedzinach gospodarki narodowej. W ocenie Spółki jednostki badawczo - rozwojowe w rozumieniu niniejszej ustawy nie są tożsame w odniesieniu do określonych w artykule 74 ust. 2 pkt 3 Prawo o ruchu drogowym. Odwołująca wskazała, iż jak wynika z odpisu KRS przedmiotem jej działalności jest produkcja maszyn dla rolnictwa i leśnictwa, z wyłączeniem działalności usługowej, produkcja nadwozi pojazdów samochodowych, produkcja przyczep i naczep, prowadzenie badań i analiz technicznych. Tym samym jest to działalność spełniająca niezbędne warunki, jakie ustawodawca nakłada na tego typu jednostki w celu umożliwienia wydania zakwestionowanego pozwolenia. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. stwierdziło, iż zgodnie z treścią art. 74 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, czasowej rejestracji dokonuje się między innymi na wniosek jednostki badawczej producenta pojazdu, jego wyposażenia lub części w celu umożliwienia odpowiednich badań. Wówczas organ rejestrujący wydaje zgodnie z § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 z późn. zm.) pozwolenie czasowe do wielokrotnego stosowania i zalegalizowane tymczasowe tablice rejestracyjne badawcze. W ocenie organu odwoławczego, mimo że przedmiotem działalności przedsiębiorcy jest produkcja nadwozi pojazdów samochodowych, produkcja przyczep i naczep, a także badania i analizy techniczne, to jednak z przestawionego dokumentu nie wynika, iż jest to jednostka upoważniona do przeprowadzania badań homologacyjnych, ani też jednostka badawcza producenta pojazdu - która winna być wyodrębniona w strukturze firmy. Ponadto, nie figuruje ona wśród jednostek upoważnionych do przeprowadzania badań homologacyjnych w świetle załącznika nr 19 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 października 2005r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych i przyczep (Dz. U, Nr 238, poz. 2010), załącznika nr 15 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 października 2005r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych i przyczep (Dz. U. Nr 237, poz. 2009) oraz załącznika nr 13 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2005r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych mających dwa lub trzy koła, niektórych pojazdów mających cztery koła oraz motorowerów (Dz. U. Nr162, poz. 1360). W skardze do Sądu Spółka podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu wskazując na błędną interpretację art. 74 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w związku z art. 1 ustawy o jednostkach badawczo - rozwojowych. Ponownie argumentowała, iż prowadzona działalność uprawnia do uzyskania wnioskowanego zezwolenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm), zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję należało stwierdzić, iż doszło w niniejszej sprawie do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602; z późn. zm.). Zgodnie z art. 74 ust. 3 tejże ustawy czasowej rejestracji dokonuje się na wniosek jednostki upoważnionej do przeprowadzania badań homologacyjnych lub jednostki badawczej producenta pojazdu, jego wyposażenia lub części - w celu umożliwienia odpowiednich badań. W niniejszej sprawie, jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, nie budzi wątpliwości, iż strony skarżącej nie można zaliczyć do pierwszej z kategorii podmiotów, o którym mowa w wyżej wskazanym przepisie, a które enumeratywnie zostały wymienione w załączniku nr 19 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 października 2005r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych i przyczep (Dz. U., Nr 238, poz. 2010) oraz załączniku nr 15 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 października 2005r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych i przyczep (Dz. U. Nr 237, poz. 2009). Jeśli natomiast chodzi o kategorię drugą - jednostki badawcze, to trzeba w pierwszej kolejności wskazać, iż pojęcia tego nie należy utożsamiać z jednostkami badawczo-rozwojowymi w rozumieniu ustawy z dnia 25 lipca 1985r. o jednostkach badawczo-rozwojowych (Dz. U. Nr 33, poz. 388; z późn. zm.), której przedmiotem działalności jest prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych, mających znaleźć zastosowanie w określonych dziedzinach gospodarki narodowej i życia społecznego. Podnieść należy także, iż Sąd nie podziela stanowiska, organu II instancji, że strony skarżącej nie można uznać również za jednostkę badawczą producenta pojazdu, gdyż nie została ona wyodrębniona w strukturze firmy. Argumentacja taka jest, zdaniem Sądu, skutkiem niewłaściwej interpretacji art. 74 ust. 3 cyt. ustawy. Należy wskazać bowiem, iż z omawianego przepisu wynikają jedynie dwa kryteria, jakie musi spełniać podmiot, by być uznanym za jednostkę badawczą producenta. Przedmiotem jego działalności winno być mianowicie prowadzenie badań i analiz technicznych pojazdów. Badanie te powinny być przy tym prowadzone dla producenta pojazdu, wyposażenia lub jego części. Z art. 74 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym (cyt. wyżej) nie wynika natomiast, jak twierdzi organ odwoławczy, iż jednostka taka winna być wyodrębniona w strukturze firmy będącej producentem pojazdu, jego wyposażenia lub części i że powinno to zostać udokumentowane wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego. Obowiązek wyodrębnienia jednostki badawczej ze struktur przedsiębiorstwa nie wynika również z żadnego innego przepisu prawa, w tym ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807; z późn. zm.). Zdaniem Sądu art. 74 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym będzie miał tym samym zastosowanie również do podmiotów, które obok prowadzenia badań i analiz technicznych pojazdu, jego wyposażenia lub części będą zajmowały się jednocześnie działalnością związaną z ich produkcją, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Ponieważ ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż strona skarżąca zajmuje się m.in. produkcją pozostałych maszyn dla rolnictwa i leśnictwa z wyłączeniem działalności usługowej, produkcją nadwozi pojazdów samochodowych, produkcją przyczep i naczep, a także ich badaniami i analizą techniczną, wobec tego należało uznać, iż jest ona jednym z podmiotów wymienionych w art. 74 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, uprawnionych do składania wniosku o rejestracje czasową pojazdu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy stwierdzić, że przy rozstrzyganiu sprawy doszło do nieprawidłowej interpretacji przepisów prawnych mających tu zastosowanie, w związku z czym zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy dokona oceny zasadności kwestionowanej decyzji i rozpatrzy wszystkie zarzuty strony skarżącej podnoszone w odwołaniu, mając na względzie powyższe rozważania. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy.