II SA/Bd 1182/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej i odmowa przyznania świadczenia wychowawczego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] orzekającą o uchyleniu w całości decyzji własnej z dnia [...] maja 2016 r. [...] przyznającej A. W. (obecnie [...]) świadczenia wychowawcze na rzecz L. W.. Pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z cytowanego wyżej przepisu, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym powyższe przesłanki, mogące uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu można rozważać dopiero po stwierdzeniu, że dany akt nadaje się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 631/08, Lex nr 551927). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J. Paweł Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Niewątpliwie wykonaniu podlegają akty ustalające dla adresatów nakazy lub zakazy powinnego zachowania bądź akty na podstawie, których określony podmiot uzyskuje uprawnienie lub mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że będąca przedmiotem rozpoznawanego wniosku decyzja wydana w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze, nie nadaje się do wykonania. Decyzja ta nie jest dla skarżącej źródłem jakichkolwiek nakazów lub zakazów podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny czy też przymusowy, a jedynie wywołuje skutki procesowe, jednocześnie rozstrzygając o braku uprawnienia do świadczenia. Jej skutkiem nie jest konieczność zwrotu pobranych nienależnie świadczeń, a ewentualna decyzja wydana w takim przedmiocie będzie podlegała osobnemu trybowi odwoławczemu, w tym możliwości skierowania skargi do sądu z wnioskiem o wstrzymanie nowej decyzji. Skoro zatem zaskarżone rozstrzygnięcie, z uwagi na swój charakter nie podlega wykonaniu, zatem brak jest podstaw do wydania orzeczenia o wstrzymaniu jego wykonania. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.