II SA/Bd 1184/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Anna Klotz Protokolant: Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r. sprawy ze skargi R. U. na decyzję – rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] 2006 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2006 r., po rozpatrzeniu odwołania R. U., uchylił rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] 2006 r. w części dotyczącej daty zwolnienia i określił nowy termin zwolnienia ze służby w Policji na dzień rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji, w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz persony w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Komendant Miejski Policji w B. na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] 2006 r. zwolnił ze służby w Policji z dniem 30 września 2006 r. sierż.. szt. R. U. W podstawie prawnej powołano się art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.). Postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu zostało wszczęte w dniu 26 kwietnia 2006 r. a orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji w B. z [...] 2006 r. uznano sierż szt. R. U. winnym przewinienia dyscyplinarnego i wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy w administracyjnym toku instancji orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z [...] 2006 r. Skutkiem powyższego było zainicjowanie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Powołano się na treść art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Zwolnienie w powyższym trybie jest obligatoryjne. Ze względu na to, e Komendant Miejski Policji w B. nie nadał decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a policjant złożył odwołanie w ustawowym terminie, należało na nowo określić datę zwolnienia policjanta ze służby w Policji. W skardze na powyższą decyzje R. U. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] 2006 r. oraz o przywrócenie go do służby w Policji z dniem 6 października 2006 r. W uzasadnieniu skargi wskazał na zarzucane mu w postępowaniu dyscyplinarnym czyny i tok postępowania dyscyplinarnego. Wskazał, że oba orzeczenia rażąco naruszają zasadę In dubio pro reo . W postępowaniu dyscyplinarnym oparto się na zeznaniu jednego świadka, który miał interes w tym, aby złożyć przeciwko niemu fałszywe zeznania. Postępowanie dyscyplinarne winno być zawieszone do momentu zakończenia postępowania przed właściwym sądem powszechnym. Podtrzymał zarzuty wniesione we wcześniejszej skardze. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o oddalenie skargi podnosząc m.in., że postępowanie organów administracyjnych obu instancji jest zgodne z przepisami ustawy o Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują kontrole zaskarżonych decyzji i innych aktów oraz czynności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nie są uprawnione do podejmowania decyzji merytorycznych w sprawie; stąd wniosek skarżącego o przywrócenie do służby, nawet gdyby był zasadny, nie mógłby być uwzględniony. Przypadki zwolnienia policjanta ze służby wskazuje przepis art. 41 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o Policji. Jedną z przyczyn zwolnienia jest wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby (art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy). Ustawa używa tutaj określenia "policjanta zwalnia się". Nie budzi wątpliwości, że orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu ze służby jest ostateczne i prawomocne. Skarga na powyższe orzeczenie została przez tutejszy Sąd oddalona (sprawa o sygn. II SA/Bd 981/06). Zarzuty podnoszone w obecnej skardze związane z zasadą domniemania niewinności mogłyby być rozważane w postępowaniu dyscyplinarnym i skardze na to orzeczenie. Podstawą wyjściową do rozumowania w tej sprawie jest założenie, że orzeczenie dyscyplinarne jest prawomocne. Zastosowanie przez orzekające w sprawie organy przepisu art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji jest zatem w pełni uzasadnione i prawa nie narusza. Przepis ten nie pozostawia żadnych luzów decyzyjnych, a zwolnienie jest obligatoryjne. Organ drugiej instancji trafnie wskazał, na inną datę zwolnienia. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne i decyzje II instancji są decyzjami ostatecznymi. Od decyzji tych nie przysługuje środek odwoławczy. Tym samym określenie nowego terminu zwolnienia ze służby w Policji na dzień rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji jest w pełni uzasadnione i jest zgodne z prawem. Uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalenie skargi.