II SA/Bd 1186/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [..] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia umorzyć postępowanie. S. W. reprezentowany przez opiekuna prawnego B. N., wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., którą to decyzją organ I instancji odmówił przyznania skarżącemu zasiłku pielęgnacyjnego. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") uwzględniło w całości skargę przyznając skarżącemu ww. świadczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe m.in. na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a.), co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Jak wynika bowiem z treści akt - decyzja autokontrolna Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2010 r. została doręczona opiekunowi skarżącego w dniu 8 września 2010r. Ze względu na powyższe należało orzec jak w sentencji postanowienia.