II SA/Bd 1194/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...][...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia umorzyć postępowanie sądowe. [...][...] reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] wniosło o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2021 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o umorzenie postępowania w sprawie ze skargi [...][...] na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2019 poz. 2325 ze zm.– dalej P.p.s.a.) Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę, w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego chyba, że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie zaś z treścią art. 60 w/w ustawy cofnięcie skargi wiąże sąd. Jedynie w sytuacjach, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej skutecznie cofnął skargę, albowiem czynność jego nie zmierza do obejścia prawa i w związku, z czym cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.