II SA/Bd 1196/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skarg J. G. oraz M. O. i M. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. O. i M. O. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 4. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Starosta Powiatowy w B. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), art. 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), dalej zwane rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 2 ppkt a, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. Nr 138, poz. 1554) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej k.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla firmy Ż., Ż. [...] Sp. Jawna z siedzibą w B. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] grudnia 2011 r. wpłynął wniosek firmy Ż., Ż. [...] Sp. jawna z siedzibą w B. w sprawie wydania pozwolenia na budowę budynku usługowego na terenie działek nr [...],[...], [...],[...],[...] przy ul. W. w B. Do wniosku załączono dokumenty określone w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 ustawy Prawo budowlane, tj. cztery egzemplarze projektu budowlanego (architektura, konstrukcja, branża sanitarna, branża elektryczna, branża drogowa) wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po zapoznaniu się z otrzymanym wnioskiem, pismami i dokumentacją projektową organ stwierdził konieczność sporządzenia przez architekta analizy przesłaniania sąsiednich budynków położonych przy ul. W. w B. Architekt przygotowujący analizę przesłaniania stwierdził, że teren inwestycji zaliczany jest do zabudowy śródmiejskiej, w związku z tym zgodnie z warunkami technicznymi i przepisami dotyczącymi przesłaniania, a w szczególności art. 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. B. i K. B. oraz A. i G. R. jako strony postępowania po zapoznaniu się z aktami sprawy, pismem z dnia [...] lutego 2012 r. wyrazili swój sprzeciw co do realizacji planowanej inwestycji w sposób proponowany przez inwestora. W swoim piśmie podnieśli m.in., że działki pod planowaną inwestycję nie leżą na obszarze zabudowy śródmiejskiej i w związku z tym niedopuszczalne jest zastosowanie art. 13 ust. 4 powołanego wcześniej rozporządzenia. Urząd Miejski w B. - Wydział Zarządzania Przestrzenią, Środowiskiem i Infrastrukturą Miejską - Biuro Urbanistyki pismem z dnia [...] lutego 2012 r. poinformował, że dla terenu działek nr [...],[...], [...],[...],[...] położonych w rejonie ul. W. od [...] stycznia 2004 r. nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a stosownie do zapisów zawartych w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B." z dnia [...] grudnia 2009 r. obszar ten oznaczony jest symbolem "U" z przeznaczeniem pod zabudowę usługową. Wskazał również obszar obowiązującej zabudowy śródmiejskiej w przedmiotowym "studium", który to przypada na teren starego miasta oraz przedmieścia K., gdzie dominują elementy historycznej kompozycji przestrzennej miasta średniowiecznego objęte strefą pełnej ochrony konserwatorskiej "A", tereny dawnego przedmieścia, które w XIX w. przekształcone zostały w zwartą strukturę miejską, objęte strefą ochrony konserwatorskiej "B" oraz projektowane tereny wokół starego miasta od strony południowej i wschodniej, zgodnie z załącznikiem graficznym do w/w "Studium". W świetle otrzymanej powyższej informacji organ nałożył na inwestora w postanowieniu nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. obowiązek dostosowania projektu do § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz sporządzenia analizy przesłaniania sąsiednich budynków bez zastosowania § 13 ust. 4 w/w rozporządzenia. W odpowiedzi z dnia [...] marca 2012 r. na powyższe postanowienie inwestor uzupełnił projekt o szczegółową analizę przesłaniania sąsiednich budynków oraz opinię urbanistyczną sporządzoną przez mgr inż. architekta-urbanistę J. Ł. J., z której wynika, że omawiany teren jest obszarem, który należy traktować jako zabudowę śródmiejską z uwagi na to, że rejon ul. W. stanowi centrum usługowe głównej dzielnicy mieszkaniowej miasta. Tym samym zgodnie ze stanem faktycznym na wskazanym terenie istnieje obecnie szereg obiektów usługowych m.in.: przychodnia zdrowia, bank, apteka, przedszkole, szkoła muzyczna, sklepy, gastronomia. Po zapoznaniu się z dostarczoną opinią oraz zebraną dokumentacją kolejny raz wezwał inwestora postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. o dostosowanie projektu do art. 13 ust. 1 pkt 1-2 i ust.2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz do sporządzenia właściwej analizy przesłaniania. W odpowiedzi na powyższe postanowienie inwestor pismem z dnia [...] marca 2012 r. ponownie wskazał fakty, które jednoznacznie określają to, że obszar przeznaczony pod zabudowę znajduje się w faktycznym i rzeczywistym centrum osiedla. Po sprawdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego wraz z projektami branżowymi organ stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami zawartymi w prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. wydanej przez Burmistrza Miasta B., oraz prawomocnej decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. wyrażającej zgodę na wykonanie dwóch zjazdów publicznych przy ul. W. na dz. nr [...] w B. Następnie organ stwierdził, że opinia Urzędu Miejskiego z dnia [...] lutego 2012 r. nie określa charakteru zabudowy w rejonie ul. W., informuje jedynie, że obszar pod wskazaną inwestycję zgodnie z zapisami zawartymi w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B." przeznaczony jest pod zabudowę usługową - symbol "U" i należy traktować ją jako przykładową. Według opinii urbanistycznej sporządzonej przez mgr inż. architekta - urbanistę J. Ł. J., z uwagi na faktyczne centrum dzielnicy miasta, w której znajdują się i funkcjonują obiekty użyteczności publicznej, tj.: przedszkola, bank [...], poczta, Osiedlowy Dom Kultury, restauracja, przychodnia weterynaryjna, piekarnia oraz ciągi usługowo-handlowe teren, na którym planowana jest inwestycja, należy traktować jako zabudowę śródmiejską, a tym samym mają zastosowanie przepisy § 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W związku z powyższym organ orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołania od powyższej decyzji złożyli J. G., B. B., M. O., M. O., B. B., K. B., A. R., G. R., D. S., D. K., B. K. i W. L. Odwołujący się zarzucili jej naruszenie: 1) art. 7-9, 11, 77 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne sporządzenie uzasadnienia decyzji, co nie pozwala stronie na możliwość podjęcia z nią merytorycznej polemiki; 2) art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez nie ustosunkowanie się do podnoszonych przez stronę zarzutów; 3) § 3 pkt 1 w zw. z § 13 ust. 4 rozporządzenia sprawie warunków technicznych poprzez zaliczenie terenu inwestycji do zabudowy śródmiejskiej, pomimo że przez zabudowę śródmiejską należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Urząd Miasta B. jednoznacznie wskazał, że w studium zdefiniowano pojęcie zabudowy śródmiejskiej i jest to teren starego miasta oraz przedmieścia K.; 4) § 13 ust 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, gdyż projektowany obiekt uniemożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń znajdujących się w sąsiednim budynku (są to pomieszczenia kuchenne i sala dla osób palących, przeznaczone na pobyt ludzi i powinny mieć naturalne oświetlenie); 5) § 12 w/w rozporządzenia uzasadniając to tym, że z uwagi na bezpieczeństwo przeciwpożarowe, jeżeli ten budynek będzie stawiany w odległości 4 m od okien i drzwi sąsiedniego budynku, to konieczne będzie ich zamurowanie; 6) skarżący wnosili również o uwzględnienie istnienia służebności przejścia i przejazdu do nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...]; 7) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez odstąpienie od zbadania zgodności inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].06.2011 r. z uwagi na: a) nie wskazanie, czy dopuszczalny wskaźnik dla poszczególnych działek został zachowany, b) czy obowiązki nałożone przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego zawarte w postanowieniu z dnia [...].04.2011 r. zostały zachowane, c) nie wskazanie, gdzie wyznaczono miejsca parkingowe i w jakiej ilości; 8) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez nie określenie, w jaki sposób oraz jakie przepisy prawa były stosowane i badane przy ustalaniu, czy inwestycja nie naruszy uzasadnionych interesów osób trzecich; 9) skarżący odwołali się ponadto do uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] listopada 1999 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. w części dotyczącej działek nr [...],[...], [...] i [...] w rejonie ulicy C. i W. w B., który nie określa tych terenów jako tereny śródmiejskie, a są to działki bezpośrednio graniczące z projektowaną budową pawilonu handlowego; 10) organ w ogóle się nie odniósł do pisma skarżących i w związku z tym nie uwzględnił ich uwag, że planowana inwestycja zagraża interesom małż. O., narażając na koszty (całodzienne oświetlenie pomieszczeń), pozbawiając możliwości zmiany użytkowania lokalu i w przyszłości doprowadza do zamurowania otworów okiennych w ich lokalu (ponieważ ściana graniczna musi stanowić bezpieczeństwo pożarowe). W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazali, że podjęcie decyzji przez organ I instancji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. W przypadku, jaki miał miejsce w kontrolowanej sprawie organ II instancji miał, zatem tylko kompetencje kasacyjne. Starosta w istocie merytorycznie nie uzasadnił decyzji w sposób przewidziany w k.p.a., ponieważ nie ocenił zgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy, a wręcz zakwestionował jej ustalenia. Zaskarżona decyzja zawiera szereg warunków, które koniecznie trzeba spełnić przy realizacji inwestycji, a co najważniejsze, nie ma w niej mowy o terenie zabudowy śródmiejskiej, albowiem takim terenem jest centrum miasta (określone w studium). Przepis § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych definiuje pojęcie zabudowy śródmiejskiej i niedopuszczalnym jest jego nadinterpretacja. Ponadto organ nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia analizy inwestycji bez możliwości zastosowania § 13 ust 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Powyższego inwestor nie wykonał, tylko przedłożył prywatną opinię urbanistyczną sporządzoną na jego zlecenie, której autor bezprawnie wprowadził pojęcie dzielnicy w niniejszej sprawie. Stanowisko takie jest niedopuszczalne, albowiem tylko miasta, które są podzielone na dzielnice, mogą powoływać się na przepisy dotyczące dzielnic i jest to wyraźnie określone w miejscowym planie lub jego studium. Ponadto Urząd Miasta B. w piśmie z dnia [...].02.2012 r., jako organ właściwy stwierdza wprost, że zabudowa śródmiejska to obszar położony na terenie starego miasta oraz są to tereny przedmieścia K., a nie, jak twierdzi Starosta, że jest to tylko przykład. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy wskazuje, że średni wskaźnik zabudowy wynosi do 70%, co zostało całkowicie pominięte w decyzji i tym samym nie było przedmiotem analizy. W dalszej kolejności trzeba przywołać stanowisko Powiatowego Inspektora Sanitarnego zawarte w postanowieniu z dnia [...].04.2011 r., który stwierdza, że uciążliwość nie może wykraczać poza granice działki (wykracza), nie może powodować konfliktów społecznych (powoduje) oraz naruszać interesu osób trzecich (narusza). Jednakże w niniejszej sprawie organ odstępił od zbadania powyższego. Identycznie sprawa dotyczy miejsc parkingowych, albowiem organ nie określa, ile nowych miejsc parkingowych przewidziano dla osób, które będą korzystały z usług. Wyznaczenie tych miejsc nie może odbywać się kosztem już istniejących, albowiem powodowałoby to występowanie konfliktów społecznych. Niestety brak stanowiska organu w tej kwestii również nie pozwala na podjęcie z nim polemiki. W niniejszej sprawie strony również składały liczne wnioski i zastrzeżenia, które zostały pominięte, co zgodnie z przeważającą linią orzeczniczą stanowi naruszenie prawa obywatela do sprawiedliwego rozpoznania sprawy oraz podważa zaufanie społeczne do organu, albowiem art. 107 § 3 k.p.a. nie przewiduje odstępstw. Decyzją z dnia [...] października 2012 r., znak [...] Wojewoda K.-P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zostały złożone wszystkie wymagane prawem dokumenty oraz została zweryfikowana zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Załączone do projektu budowlanego mapy są opatrzone urzędowymi pieczęciami potwierdzającymi ich zgodność ze stanem faktycznym i posiadają moc dowodową dokumentów urzędowych, zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji nie mógł odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji, ponieważ doprowadziłby w ten sposób do naruszenia art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Dalej organ zacytował § 12 ust. 1 i 2 oraz § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wywodził następnie, że w myśl § 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia przez zabudowę śródmiejską należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Z tego zapisu wyraźnie wynika, że zabudową śródmiejską jest zabudowa w granicach administracyjnych miasta. W B. nie funkcjonują dzielnice, a planowana inwestycja jest zlokalizowana w granicach administracyjnych miasta. Fakt ten potwierdza ostateczna decyzja o warunkach zabudowy. Pomieszczenia odwołujących się nie stanowią żadnej z wymienionych w § 60 ust. 1 cyt. rozporządzenia kategorii pomieszczeń, co wynika z załączonej do akt sprawy analizy nasłonecznienia oraz wysokości przesłaniania oraz opisu technicznego projektu, ponieważ nie są lokalami mieszkalnymi ani przeznaczonymi do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole. Zatem przepisy dotyczące nasłonecznienia nie mają w tej sprawie w ogóle zastosowania. Wobec tego dalsze dywagacje na temat tego, czy planowany obiekt znajduje się w zabudowie śródmiejskiej i czy można w związku z tym skracać czas nasłonecznienia, są bezprzedmiotowe. W obiektach innych niż mieszkalne, zgodnie z § 58 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia dopuszcza się oświetlenie sztuczne. Przepisy § 271-273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych określają usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Opis techniczny projektu określa warunki ochrony przeciwpożarowej. Wobec tego został spełniony warunek wynikający z § 12 ust. 3 pkt 1 w/w rozporządzenia. Projekt budowlany został sporządzony przez projektanta z wymaganymi uprawnieniami budowlanymi i wpisanego na listę P. Okręgowej Listy Architektów. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może kwestionować uprawnień zawodowych projektanta. W kwestii zarzutu niewykonania przez inwestora obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...].03.2012 r., znak: [...] nie sposób się z nim zgodzić, ponieważ takie uzupełnienie nastąpiło w dniu [...].03.2012 r. Organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji zasadnie uznał, że wypełniony został obowiązek, nałożony w/w postanowieniem. Jeżeli chodzi o zarzut, że w pozwoleniu na budowę nie wzięto pod uwagę zaleceń organu inspekcji sanitarnej, to należy stwierdzić, że w decyzji Burmistrza B. o warunkach zabudowy z dnia [...].06.2011 r. zostało stwierdzone, iż projekt tej decyzji (o warunkach zabudowy) uzyskał pozytywną opinię Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...].04.2011 r. w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniami: uciążliwość inwestycji nie może wykraczać poza granice władania nieruchomością, nie może powodować konfliktów społecznych oraz naruszać interesów osób trzecich, dokumentacja projektowa wymaga uzgodnienia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. lub rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych. Stanowiący załącznik do zaskarżonej decyzji projekt budowlany został w dniu [...].09.2011 r. uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych bez zastrzeżeń (Rozdział VI projektu budowlanego). Wobec tego należy stwierdzić, że i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zamierzona inwestycja jest zgodna z decyzją Burmistrza B. o warunkach zabudowy z dnia [...].06.2011 r. Opis techniczny projektu budowlanego (str. 6) - stanowiącego załącznik do w/w decyzji Starosty B. - określa ilość miejsc parkingowych na [...] dla klientów, w tym [...] miejsca dla osób niepełnosprawnych oraz dodatkowe [...] miejsc parkingowych dla osób zatrudnionych w budynku. Tym samym został spełniony warunek z decyzji o warunkach zabudowy określony na [...] miejsc postojowych na [...] m2 powierzchni użytkowej dla handlu i [...] miejsc postojowych na [...] zatrudnionych. Opis techniczny projektu budowlanego (str. 6) zawiera bilans terenu, z którego wynika, że powierzchnia zabudowy wynosi [...] m2 (co stanowi 55,5% całej powierzchni). Zatem zostanie spełniony, określony w decyzji o warunkach zabudowy warunek wskaźnika zabudowy w wysokości 70% powierzchni działki. W przypadku pozwolenia na budowę nie mają w pełni zastosowania przepisy k.p.a., ponieważ ustawa szczególna - Prawo budowlane nie określa, aby było wymagane uzgodnienie interesów stron postępowania, a nakłada jedynie obowiązki, które muszą być spełnione w celu uzyskania pozwolenia na budowę. Również wzór decyzji o pozwoleniu na budowę został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23.06.2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, poz. 1127 z późn. zm.). Podnoszone zarzuty, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje na zgodność pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy są nieuzasadnione, ponieważ kwestie te są wyjaśnione w części opisowej projektu budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na budowę udziela zgody na prace objęte projektem budowlanym, który stanowi załącznik do tej decyzji. W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie występują sporne interesy stron, ponieważ inwestor musi spełnić określone Prawem budowlanym warunki i w przypadku ich dotrzymania organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma prawa odmówić wydania pozwolenia na budowę. Mając na uwadze fakt, że inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane Prawem budowlanym, organ nie znalazł na tym etapie postępowania podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożyli M. i M. małż. O. oraz J. G. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7-9, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: - lakoniczne sporządzenie uzasadnienia decyzji, w której przytacza się szereg przepisów prawa materialnego bez dokonania własnej analizy merytorycznej, - stwierdzenie, że obowiązki nałożone w postanowieniu PIS z B. zostały spełnione, bo przesądził o tym rzeczoznawca ds. sanitarno-higienicznych, a nie organ, - bezpodstawne stwierdzenie, że budynek sąsiedni nie jest obiektem mieszkalnym w sytuacji, w której faktycznie jest on mieszkalno-usługowym; - bezpodstawne stwierdzenie, że tylko obiekty mieszkalne oraz związane z przebywaniem dzieci mają zagwarantowane prawo do naturalnego dziennego oświetlenia, co jest sprzeczny z przepisami; - przyjęcie, że zapewnienie miejsc parkingowych polega na wskazaniu w projekcie budowlanym istniejących już miejsc, a nie nowych powstałych dla planowanego obiektu; § 3 pkt 1 w zw. z § 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez zaliczenie terenu inwestycji do zabudowy śródmiejskiej, pomimo że przez zabudowę śródmiejską należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta - Urząd Miasta B. jednoznaczne wskazał, że w studium zdefiniowano pojęcie zabudowy śródmiejskiej i jest to teren starego miasta oraz przedmieścia K.; § 58 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której dotyczy on sztucznego oświetlenia pomieszczenia zlokalizowanego w podziemiu lub pozbawionego oświetlenia dziennego, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie; § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez jego przywołanie bez dokonania do niego stosowanych ustaleń i to w sytuacji nie dotyczącej zabudowy jednorodzinnej; § 57 ust. 1 z § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez ich pominięcie; art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez stwierdzenie, że decyzja o warunkach zabudowy wydana dla terenu niemającego charakteru zabudowy śródmiejskiej jest zgodna z projektem budowlanym sporządzonym dla zabudowy śródmiejskiej; art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez wskazanie szeregu przepisów prawa materialnego bez jednoczesnego dokonania ich uzasadnienia w odniesieniu do niniejszej sprawy; art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji nie wykonania przez inwestora obowiązków nałożonych postanowieniem [...].03.2012 r. Wobec powyższego skarżący wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zwrot kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wywodzili, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów prawa procesowego, albowiem nie dokonano subsumcji. Organ skupił się na zacytowaniu szeregu przepisów, lecz nie dokonał ich merytorycznej oceny. Uchybienia tego nie może naprawić sąd, który będzie kontrolował wydane decyzje. Nie można zgodzić się z organem, że inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy, a szczególnie z tym, iż spełnia warunki w niej nałożone. Pozwolenia na budowę oraz projekt budowlany został sporządzony dla terenu zabudowy śródmiejskiej, która to nie występuje w niniejszej sprawie i potwierdza to decyzja o warunkach zabudowy oraz pismo Urzędu Miasta B. Organ II instancji nie zauważył tego. Ponadto rzeczoznawca nie ocenił, czy inwestycja wywołuje konflikty społeczne, czy nie i czy narusza interesy osób trzecich. Uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia merytorycznie tej kwestii. To organ winien był dokonać takiej analizy wiedząc, że konflikty społeczne występują i to naruszenie powoduje, iż sąd nie ma możliwości oceny stanowiska organu w tej kwestii. Dalej skarżący wywodzili, że art. 12 ust 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zacytowany przez organ dotyczy zabudowy jednorodzinnej i tym samym nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Brak uzasadnienia tej kwestii nie pozwala na poznanie stanowiska organu i tym samym znowu kontrola takiej decyzji jest niemożliwa. Organ II instancji lakonicznie odnosi się do zarzutu niewykonania przez inwestora obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...].03.2012 r. nie wskazując, jakie obowiązki nałożono na inwestora w decyzji oraz czy zostały one spełnione, albowiem postanowienie nie zostało wyeliminowane z obiegu prawnego. Powyższe może przekonać strony, iż nakładane obowiązki przez organy nie muszą być wykonywane, albowiem to obywatel jest dysponentem postępowania i decyduje sam, czy je wykona, czy nie. Brak uzasadnienia tej kwestii przez organ zamyka drogę sądowi ustalenia, czy stanowisko to jest prawidłowe, czy nie, albowiem zabrakło motywu. Zdaniem organu obowiązek zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych dla planowego obiektu został zachowany, albowiem przez miejsce parkingowe należy rozumieć każde takie miejsce zlokalizowane w B., a ujęte w projekcie budowlanym. Zdaniem skarżących stanowisko takie jest błędne, albowiem chodzi o nowe miejsca parkingowe dla planowanej inwestycji, a nie o istniejące służące mieszkańcom. Jednakże znowu organ nie dokonuje analizy stanu faktycznego, lecz lakonicznie przytacza fragment z projektu budowlanego. Przechodząc do kwestii naturalnego oświetlenia stanowisko organu znowu opiera się o przepisy nie mające zastosowania w niniejszej sprawie, gdzie dodatkowo z budynku usługowo-mieszkalnego robi się tylko usługowy. Projekt budowlany oraz decyzja organu I instancji dotyczy wymogów § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a z uwzględnieniem ust. 4 w sytuacji, w której nie mamy do czynienia z zabudową śródmiejską. W niniejszej sprawie zdaniem organu budynki usługowe nie są objęte prawem do naturalnego oświetlenia pomijając już fakt, że mamy do czynienia z usługowo-mieszkalnym. Należy powołać się na pogląd NSA zawarty w wyroku z dnia 11.03.2010 r., II OSK 508/09, w którym podkreślono, że niezbędnym warunkiem prawidłowego ustalenia odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, jest precyzyjne, jednoznaczne wyznaczenie w płaszczyźnie poziomej kąta 60°, z usytuowaniem jego wierzchołka w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, a następnie zbadanie, czy między ramionami tak wyznaczonego kąta, w odległości mniejszej niż wysokość przesłonienia, nie znajduje się obiekt przesłaniający. Sporządzenie analizy nasłonecznienia przez osobę mającą odpowiednie przygotowanie zawodowe w tym zakresie nie zwalnia ani organów administracji, ani sądu administracyjnego od wszechstronnej i obiektywnej oceny takiego dowodu. W niniejszej sprawie organ nawet nie dokonuje analizy § 57 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych skupiając się na § 60. Ponadto powołanie § 58 ust. 1 pkt 2 jest niedorzeczne, albowiem nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Przedmiotowa sprawa w swej istocie dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Ż., Ż. [...] sp. jawna pozwolenia na budowę budynku usługowego na terenie działek nr [...],[...],[...], [...],[...] położonych przy ul. W. w B. Przed odniesieniem się do konkretnych zarzutów skargi należy poczynić kilka ogólnych uwag. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 35 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z jego ust. 1 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, zaś zgodnie z ust. 3 tego artykułu w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Należy także zwrócić uwagę na przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji organy nadzoru budowlanego powinny przeprowadzić nie tylko analizę pod względem techniczno-budowlanym, ale też zbadać, czy przyszła inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej na podstawie innych przepisów, a także czy nie utrudni dotychczasowego korzystania z tych nieruchomości (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29.06.2012 r., II SA/Kr 600/12, LEX 1212293). Odnosząc się do poszczególnych zarzutów należy stwierdzić, że nie był zasadny zarzut dotyczący tego, iż to jedynie organ mógł ocenić, czy zostały spełnione warunki określone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. w opinii z dnia [...].04.2011 r. Z opinii tej wynika bowiem, że uzgodnienie dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych musi nastąpić przez tegoż inspektora lub przez rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych. Takie właśnie uzgodnienie znajduje się w projekcie budowlanym w części VI zatytułowanej uzgodnienia z rzeczoznawcami, gdzie rzeczoznawca ds. sanitarnohigienicznych mgr inż. A. H. uzgodniła projekt pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń. Wbrew twierdzeniom skarżących nie było konieczne uzgodnienie w zakresie uciążliwości inwestycji (tzn. że nie może wykraczać poza granice władania nieruchomością, nie może powodować konfliktów społecznych oraz naruszać interesów osób trzecich). Z w/w opinii z dnia [...].04.2011 r. nie wynika taki obowiązek (dotyczy on jedynie dokumentacji projektowej). Odnośnie kwestii związanej z zapewnieniem odpowiedniej ilości miejsc postojowych należy stwierdzić, że dołączone plany zagospodarowania nie są w tym zakresie precyzyjne. Z legendy do planów nie wynika bowiem konkretnie, które miejsca są miejscami postojowymi, wskazano w niej jedynie ciągi jezdne, których sama nazwa wskazuje na to, że są one przeznaczone do ruchu (jazdy) pojazdów, a nie ich postoju. Można się jedynie domyślać, że miejsca postojowe są oznaczone jako "MP", jednak plan powinien wprost wskazywać ich istnienie i nie można tej kwestii pozostawiać domysłom. Rację mają skarżący, że planowane miejsca postojowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana (tak np. wyrok NSA z dnia 14.11.2007 r., II OSK 1498/06, LEX nr 425369), ale ocena tego będzie możliwa dopiero po prawidłowym wskazaniu tych miejsc na planie. Dokładne wskazanie na planie miejsc postojowych jest istotne z jeszcze jednego powodu, a mianowicie winny one znajdować się w odpowiedniej odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi stosownie do § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Nie mieli natomiast racji skarżący, że wskazana w projekcie budowlanym ilość miejsc postojowych dotyczy jedynie nowych miejsc. Istotne jest to, aby ilość ta była zgodna z treścią decyzji o warunkach zabudowy i nawet jeżeli na terenie planowanej inwestycji wcześniej istniały miejsca postojowe, to muszą one być ujęte w projekcie łącznie z nowo zaplanowanymi miejscami. Nie ulega wątpliwości to, że z planowanym budynkiem będzie sąsiadować budynek należący do skarżących M. i M. małż. O., w którym od strony planowanej inwestycji znajduje się restauracja (pizzeria), a konkretnie sala dla osób palących oraz kuchnia, w której przebywają pracujące w niej osoby. Słusznie zatem organ stwierdził, że pomieszczenia te nie stanowią żadnej z kategorii pomieszczeń przewidzianych w § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Nie zasługuje jednak na aprobatę dalszy wywód organu, że w związku z powyższym przepisy dotyczące naturalnego oświetlenia nie mają w sprawie w ogóle zastosowania. Otóż w stosunku do pomieszczeń innego rodzaju, niż wymienione w § 60 cyt. rozporządzenia, nie ma obowiązku zapewnienia czasu nasłonecznienia przez określony czas (3 godziny lub 1,5 godziny) w dniach równonocy, o którym mowa we wskazanym przepisie. Takim pomieszczeniom powinno być natomiast zapewnione właściwe oświetlenie na zasadach określonych w § 57 w/w rozporządzenia. Zgodnie z jego ust. 1 pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Definicję pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi podaje § 4 cyt. rozporządzenia, w myśl którego dzielą się one na: 1) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny, 2) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie. Z uwagi na to, że w kuchni pracują zatrudnieni w niej pracownicy, a dzienny czas pracy przekracza co do zasady 4 godziny, należy stwierdzić, że jest możliwe zakwalifikowanie jej jako pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi. Organ nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń, z których wynikałoby, czy faktycznie w kuchni pracują pracownicy, a jeśli tak, to jaki jest czas ich pracy (i tym samym przebywania) w tym pomieszczeniu. Jeśli okazałoby się, że jest to pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi, prowadziłoby to do wniosku, iż niewątpliwie miałyby zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy dotyczące naturalnego oświetlenia, w szczególności § 13 rozporządzenia, zgodnie z którym odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m. Organ odwołał się do treści § 58 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który stanowi, że dopuszcza się oświetlenie pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi wyłącznie światłem sztucznym, jeżeli jest to uzasadnione celowością funkcjonalną zlokalizowania tego pomieszczenia w obiekcie podziemnym lub w części budynku pozbawionej oświetlenia dziennego. Przepis ten mógłby mieć zastosowanie, gdyby to skarżący małż. O. chcieli umieścić pomieszczenie kuchenne w części swojego budynku pozbawionej oświetlenia dziennego, natomiast nie może stanowić podstawy do ograniczania im naturalnego oświetlenie w istniejącym już pomieszczeniu na skutek powstania obiektu na sąsiedniej nieruchomości. Nie ulega wątpliwości to, że przedmiotowe pomieszczenie kuchenne nie znajduje się w części budynku pozbawionej oświetlenia dziennego, zatem § 58 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia nie może mieć zastosowania. Dodatkowym potwierdzeniem poglądu, że z wnioskiem o zastosowanie w/w przepisu § 58 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia może wystąpić jedynie właściciel nieruchomości, na której znajduje się budynek z takimi pomieszczeniami, jest to, że w przypadku, gdy pomieszczenie to jest pomieszczeniem stałej pracy w rozumieniu ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (a takim pomieszczeniem może być kuchnia), dla zastosowania wyłącznie oświetlenia światłem sztucznym jest wymagane uzyskanie zgody właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, wydanej w porozumieniu z właściwym okręgowym inspektorem pracy. Z treści § 58 ust. 2 rozporządzenia wynika, że obowiązek uzyskania zgody na zastosowanie oświetlenia wyłącznie światłem sztucznym istnieje w odniesieniu do pomieszczeń stałej pracy w rozumieniu ogólnych przepisów BHP. Przepisy te zawarte zostały w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy ( Dz. U. Nr 169, poz. 1650 ze zm.). W myśl § 2 pkt. 4 w/w rozporządzenia przez pomieszczenie "stałej pracy" rozumie się pomieszczenie pracy, w którym łączny czas przebywania tego samego pracownika w ciągu jednej doby przekracza 4 godziny. Kwestie związane z oświetleniem takich pomieszczeń zostały uregulowane w § 25 cyt. rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Stanowi on, że w pomieszczeniach stałej pracy należy zapewnić oświetlenie dzienne, chyba że jest to niemożliwe lub niewskazane ze względu na technologię produkcji, a na stosowanie oświetlenia wyłącznie elektrycznego pracodawca uzyskał zgodę właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego wydaną w porozumieniu z okręgowym inspektorem pracy. W przedmiotowej sprawie nie doszło do uzyskania zgody właściwego organu na oświetlenie pomieszczenia (kuchni) wyłącznie światłem sztucznym, co może prowadzić do uniemożliwienia skarżącym małż. O. prowadzenia działalności gospodarczej, albowiem mogliby oni takiej zgody nie uzyskać. Organ nie poczynił również żadnych ustaleń co do charakteru pomieszczenia w postaci pomieszczenia dla osób palących jako pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi. W ocenie Sądu biorąc pod uwagę akta sprawy można przyjąć, że pomieszczenie to nie ma takiego charakteru, ponieważ doświadczenie życiowe uczy, że sala konsumpcyjna nie służy co do zasady dłuższemu niż 2 godziny pobytowi osób z niej korzystających, tym niemniej organ winien poczynić w tym zakresie stosowne ustalenia. W związku z powyższym niewątpliwie należało rozważyć kwestie związane z zastosowaniem cyt. wyżej § 13 ust. 1 pkt i ust. 2 rozporządzenia. Ze znajdującej się w projekcie budowlanym analizy przesłaniania nie wynikają w żaden sposób parametry wskazane w tym przepisie, a mianowicie z rysunku nie wynika, gdzie znajdują się ramiona kąta 60°, co uniemożliwia jej zweryfikowanie. Podkreślić również należy, że w/w analiza dotyczy odległości planowanej inwestycji od osiedlowego ośrodka kultury, a nie budynku, którego właścicielami są małż. O. Organ w ogóle nie odniósł się do powyższej okoliczności pomimo podnoszenia przez skarżących faktu braku naturalnego oświetlenia w ich budynku i nie ustalił w związku z tym, czy okna w tym budynku są posadowione na tej samej wysokości, co w budynku osiedlowego ośrodka kultury, co jest istotne w świetle treści cyt. § 13 ust. 1 pkt 2. Podobnie organ I instancji w żaden sposób nie dokonał własnej analizy tego, czy obszar, na którym ma powstać inwestycja, znajduje się w zabudowie śródmiejskiej. Fakt opracowania opinii urbanistycznej dotyczącej tej kwestii nie zwalnia w żaden sposób organu od własnej oceny tej okoliczności. Organ poprzestał jedynie na konkluzji wynikającej z tej opinii, natomiast nie wyjaśnił przyczyn, dla których podzielił jej treść, tym bardziej że wcześniej konsekwentnie wyrażał pogląd, iż zabudowa śródmiejska w analizowanym miejscu nie występuje. Błąd ten został następnie powielony przez organ II instancji, który niesłusznie wskazał, że § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie będzie miał zastosowania w sprawie i pominął w związku z tym całkowicie rozważania dotyczące tego, czy faktycznie mamy do czynienia z zabudową śródmiejską. Starosta zatem z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz zasad określonych w art. 107 § 3 k.p.a. nie wyjaśnił, w oparciu o jakie dowody przyjął, że nieruchomość skarżących i inwestorów znajduje się w zabudowie śródmiejskiej, a Wojewoda kwestię tą zupełnie pominął. Skarżący podnieśli też zarzut dotyczący niewykonania przez inwestora obowiązków nałożonych postanowieniem organu I instancji z dnia [...].03.2012 r. W świetle powyższych rozważań należy go uznać za przedwczesny. Będzie on mógł być poddany analizie po wyjaśnieniu przez organ zasadności przyjęcia, że planowana inwestycja znajduje się w zabudowie śródmiejskiej. Nie mają natomiast racji skarżący, że należący do małż. O. budynek jest obiektem mieszkalnym. Nie ulega bowiem wątpliwości to, że prowadzą w nim oni działalność gospodarczą (pizzeria), więc nie jest on przeznaczony na zamieszkiwanie osób. Słusznie skarżący podnoszą, że organ II instancji nieprawidłowo powołał się na § 12 ust. 3 pkt rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który dotyczy zabudowy jednorodzinnej, a z taką w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia, co wynika wprost z treści projektu budowlanego (s. 17), do którego odwołuje się organ. Wynika z niego, że budynek będzie wybudowany "między istniejącymi obiektami usługowymi i handlowymi". Takie nieprawidłowe odwołanie się do przepisów niewątpliwie w znacznym stopniu utrudnia, jeśli nie uniemożliwia stronom postępowania, a także Sądowi, rzeczowe ustosunkowanie się do treści decyzji, czym organ naruszył niewątpliwie art. 7, art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Podsumowując powyższe rozważania dotyczące naruszenia przez organ prawa procesowego należy stwierdzić, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w ocenę dowolną, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj.: po pierwsze – opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Po drugie – ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego i po trzecie – organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. szczególną moc dowodową. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej odmowy. W końcu, po czwarte – rozumowanie, w wyniku którego organ ustala zaistnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki. W niniejszej sprawie organ nie podołał powyższym obowiązkom. Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag. W szczególności organ winien: – ustalić dokładne umiejscowienie miejsc parkingowych, co musi wynikać wprost z planu zagospodarowania; – ustalić, czy pomieszczenie kuchni (ewentualnie sala dla osób palących) w budynku należącym do skarżących małż. O. jest pomieszczeniem przeznaczonym na pobyt ludzi, a jeśli tak, w prawidłowy sposób skontrolować analizę przesłaniania, która musi spełniać wymogi określone w § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych; – następnie organ po poczynieniu powyższych ustaleń winien wyjaśnić, czy konieczne jest zastosowanie § 13 ust. 4 cyt. rozporządzenia, przy czym uzasadni w sposób wynikający z przepisów k.p.a., dlaczego uznał (ewentualnie nie uznał) analizowanego terenu jako znajdującego się w zabudowie śródmiejskiej; – wyjaśnić przyczyny uznania, że zostały spełnione wymogi związane z bezpieczeństwem pożarowym powołując się na przepisy dotyczące analizowanej zabudowy, a nie zabudowy jednorodzinnej. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.).