II SA/Bd 12/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Asesor WSA Ireneusz Fornalik Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. M. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Na oryginale właściwe podpisy Rektor Uniwersytetu [...] decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, § 50 Regulaminu Studiów UMK z 2003 r., po rozpatrzeniu odwołania K. M. od decyzji Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji z dnia [...] w sprawie skreślenia z listy studentów III roku administracji (studia zaoczne) – postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że K. M. do dnia [...] nie złożyła w dziekanacie Wydziału Prawa i Administracji indeksu i karty egzaminacyjnej w celu formalnego rozliczenia roku, nie złożyła wniosku o powtarzanie roku, nie uiściła również opłaty za zajęcia dydaktyczne w semestrze zimowym roku akademickiego 2003/2004. Z informacji uzyskanych od Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji wynika, że do dnia, w którym została podjęta decyzja o skreśleniu, K. M. nie złożyła pracy dyplomowej. Oznacza to, że K. M. nie wywiązała się z obowiązku wynikającego z § 25, 37 i 46 Regulaminu Studiów UMK i zgodnie z § 50 w/w regulaminu orzeczono jak wyżej. Jednocześnie organ stwierdził, że K. M. może wznowić studia, a decyzję o terminie wznowienia podejmie dziekan. K. M. na powyższą decyzję złożyła skargę, wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca podniosła, że w dniu 30.09.2003 r., po uzyskaniu zaliczeń wszystkich egzaminów (potwierdzonych wpisami w indeksie i karcie egzaminacyjnej), zwróciła się do Prodziekana w/w Uczelni z prośbą o wyrażenie zgody na przedłużenie terminu do obrony pracy licencjackiej do końca października 2003 r. Po koniec miesiąca września ub. roku uzgodniła ze swoim promotorem, iż uzyska zaliczenie seminarium jak dostarczy napisaną pracę, co uczyniła dnia 13.10.2003 r. Z powodów osobistych w sesji 2002/2003 powtarzała rok i w 2002 r. uzyskała zaliczenie seminarium magisterskiego z tej samej dziedziny, tj. prawa karnego skarbowego. Tym samym była przekonana, że skoro miała zaliczone wcześniej seminarium, na które uczęszczała w roku 2002, nie powinno być problemów z zaliczeniem seminarium w 2003 r. Bardzo zależało skarżącej na ukończeniu nauki, dlatego też nie mając innej możliwości poinformowała Dziekanat o swoim przypadku tj. wybiciu zęba i niemożności dostarczenia indeksu wraz z kartą egzaminacyjną. Ponadto kontaktowała się drogą elektroniczną z doktorem J. B. w dniach 02, 07 i 13 października 2003 r. W świetle przedstawionych okoliczności w dniu 28.10.2003 r. zwróciła się w piśmie do Dziekana z prośbą o przedłużenie terminu do obrony pracy licencjackiej do dnia 20.11.2003 r. W dniu [...] Prodziekan [...] wydał decyzję o skreśleniu skarżącej z listy studentów z dniem 01.10.2003 r. Wraz z powyższą decyzją otrzymała również listem poleconym pismo informujące o bezzasadności wniosku z dnia 28.10.2003 r. W związku z powyższym wysłała odwołanie od tej decyzji do Rektora [...] mając nadzieję na rozpatrzenie swojej sprawy z należytą starannością i podjęcia, wobec ważnych i wyjątkowych okoliczności losowych, słusznej decyzji. Tymczasem decyzja Prorektora z dnia [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] Skarżąca podniosła, iż nie składała wniosku o kolejne powtarzanie roku, ponieważ wobec trudnej sytuacji finansowej i tak nie byłaby w stanie uiścić opłat za zajęcia dydaktyczne w semestrze zimowym roku akademickiego 2003/2004, a znając wcześniejsze ustosunkowanie się do tej kwestii (brak pozytywnej odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 09.06.2003 r. w sprawie umorzenia opłaty) nie mogłaby oczekiwać na pomoc ze strony władz Uczelni i zrozumienie. Skarżąca zdając sobie sprawę ze swoich błędów i naruszenia niektórych obowiązków wynikających z Regulaminu Studiów UMK, podkreśliła, że stało się to nie ze złej woli, ale wobec przejściowych, wyjątkowych i usprawiedliwionych okoliczności. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane przez skarżącą. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – dalej zwaną p.s.a.) – Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133 § 1 p.s.a. podstawą wyrokowania są akta sprawy. W rozpoznawanej sprawie organ przedstawił Sądowi niekompletne akta. W szczególności nie wynika z akt jednoznacznie data złożenia przez stronę odwołania, zwłaszcza okoliczność, czy odwołanie złożone zostało bezpośrednio do jednostki Uniwersytetu, czy nadeszło drogą pocztową. Brak jest w aktach administracyjnych koperty z uwidocznioną datą stempla pocztowego oraz brak jest na odwołaniu prezentaty ujawniającej datę wpływu odwołania. Ma to istotne znaczenie jeśli się zważy, że obowiązkiem organu odwoławczego wynikającym z art. 134 kpa jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy odwołanie wniesione zostało w terminie. Uchybienie bowiem tego terminu skutkuje tym, że po pierwsze – decyzja organu I instancji staje się ostateczna, a po drugie – organ odwoławczy stwierdza wówczas w drodze ostatecznego postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Brak w aktach administracyjnych wymienionych danych sprawia, że niemożliwym było jednoznaczne stwierdzenie przez Sąd zachowania przez stronę omawianego terminu, a jednocześnie wykluczenie sytuacji, w której organ odwoławczy rozstrzygałby w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu I instancji. Zauważyć bowiem trzeba, że nieważną byłaby decyzja organu II instancji wydana w sprawie, w której odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Z tych względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 p.s.a.