II SA/Bd 1204/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi E. K. i H. K. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. (dalej również "PINB") nałożył na A. K. i R. K. – inwestorów robót budowlanych polegających na dociepleniu werandy budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego w mieście C. przy ul. [...] na działce nr geod. [...] – wykonanie robót budowlanych polegających na scaleniu struktur tynku werandy przy wejściu przedmiotowego budynku. Na skutek wniesionego przez E. K. i H. K. (skarżących) odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również "WINB"), decyzją z dnia [...] marca 2014 r. uchylił w całości powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność przeprowadzenia przez organ I instancji dodatkowych ustaleń faktycznych w sprawie. Rozpoznając ponownie sprawę, decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. nałożył na inwestorów obowiązek wykonania robót budowlanych, polegających na wykonaniu na dociepleniu werandy tynku tradycyjnego, zacieranego w kolorze naturalnym, tak, by kolorystyka scalona została z pozostałymi tynkowanymi partiami budynku. W uzasadnieniu organ wyjaśnił m.in., iż w 2007 r. inwestorzy przeprowadzili roboty budowlane polegające na dociepleniu ścian werandy prowadzącej do lokalu mieszkalnego, ze styropianu oraz wyprawy elewacyjnej w kolorze białym, bez wymaganego zezwolenia. Przedmiotowy budynek znajduje się w gminnej ewidencji zabytków i według ustaleń właściwego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlega ochronie konserwatorskiej strefy B. W toku postępowania organ ustalił, iż samowolnie przeprowadzone roboty nie wiązały się z wymurowaniem nowych ścian, a z ociepleniem warstwą styropianu o grubości 9-14 cm istniejącej drewnianej werandy z przeszkleniem; zgodnie z oświadczeniami inwestorów oraz zeznaniami świadków, przedmiotowa weranda znajdowała się w bardzo złym stanie technicznym. Organ potwierdził spełnienie warunków z zakresu prawa inwestorów do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz stwierdził, że przeprowadzone samowolnie roboty budowlane nie naruszają przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym oraz warunków technicznych w zakresie współczynnika przenikania cieplnego, w związku z czym możliwe jest zobowiązanie do wykonania prac dostosowawczych w określonym zakresie. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. E. K. i H. K. odwołali się od powyższej decyzji do Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zarzucając organowi I instancji niewłaściwą interpretację przepisów ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, iż inwestorzy mają wyłączne prawo dysponowania sporną częścią budynku na cele budowlane. Skarżący wskazali, że są współwłaścicielami tego budynku, cała elewacja zewnętrzna jest częścią wspólną i nie ma wydzielonych elementów należących wyłącznie do poszczególnych współwłaścicieli obiektu. Skarżący podnieśli ponadto, że ze zdjęć przedłożonych WINB wynika, iż weranda była w dobrym stanie po przeprowadzeniu remontu przez poprzednich użytkowników, a dokonana w toku postępowania dowodowego "odkrywka" wskazuje, że w odsłoniętym fragmencie docieplenia znajdowały się drewniane elementy werandy wraz z fragmentami przeszklenia, w związku z czym możliwe jest odtworzenie historycznego wyglądu werandy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej Instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przytoczeniu stanu faktycznego w sprawie, organ odwoławczy stwierdził, że zrealizowane w 2007 r. prace polegające na ociepleniu części ściany przedmiotowego budynku o wymiarach 6,95 x 2,53 m poprzez obłożenie styropianem ścian istniejącej werandy, bez jej wymurowania i zmiany wymiarów otworu okiennego i drzwiowego, przeprowadzone zostały w warunkach samowoli budowlanej. Potwierdził, iż przedmiotowa nieruchomość widnieje w wykazie obiektów objętych ochroną konserwatorską i znajduje się w strefie "B" ochrony zgodnie z ustaleniami właściwego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym wszelkie prace i roboty budowlane oraz umieszczanie na budynku reklam, tablic, urządzeń technicznych wymagają uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Organ wskazał, że inwestorzy przed przystąpieniem do przedmiotowych robót budowlanych nie uzyskali stosownej zgody od właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, co obligowało organ I instancji do podjęcia działań naprawczych w oparciu o przepisy art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, w związku z zaistnieniem sytuacji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Przytoczył stanowisko wyrażone w toku postępowania przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zgodnie z którym w wyniku przeprowadzonych prac obiekt utracił walory historyczne, jednak z uwagi na nieodwracalny charakter zmian należy pozostawić ją w takiej formie, w jakiej się znajduje, z dostosowaniem kolorystyki tynku do pozostałych otynkowanych części budynku. Organ wskazał nadto, że jakość wykonania przedmiotowych robót jest dobra i zostały one wykonane prawidłowo, zgodnie z warunkami techniczno-budowlanymi. W odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu WINB stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość jest współwłasnością inwestorów, skarżących oraz I. M. i R. M., ale przedmiotowa weranda stanowi wejście do lokalu mieszkalnego nr [...], będącego odrębną własnością inwestorów. Organ wyjaśnił, że, mimo iż elewacja budynku należy do części wspólnej wszystkich właścicieli nieruchomości, to rozbiórka ocieplenia wykonanego na znajdującej się w bardzo złym stanie technicznym werandzie nie powinna być uzależniona od braku zgody współwłaścicieli jednego z trzech lokali znajdujących się w przedmiotowym budynku; w ocenie WINB możliwość pozostawienia samowolnie wykonanych robót uzależnione jest od stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz pozostałych przesłanek legalizacji. W odniesieniu do zarzutu skarżących, iż weranda pozostawała w dobrym stanie technicznym po przeprowadzonym przez poprzednich użytkowników remoncie, organ stwierdził, że przedłożone organowi na poparcie powyższego zdjęcie nie stanowi podstawy do dokonania oceny technicznej werandy tuż przed jej ociepleniem. Stanowisko skarżących o dobrym stanie technicznym przedmiotowej werandy WINB uznał za ich subiektywną opinię, niekorespondującą nadto z oceną dokonaną przez wyspecjalizowany organ, tj. [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Pismem z dnia [...] września 2015 r. E. K. i H. K. zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając jej naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zaistniałej sprawy, w szczególności nieokreślenie rzeczywistego stanu technicznego przedmiotowej części elewacji budynku; naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności nieuwzględnienie, że zmieniona została elewacja budynku poprzez zmianę gabarytów i rodzaju stolarki okiennej i drzwiowej werandy; oraz art. 8 k.p.a. poprzez wzbudzenie braku zaufania uczestników do organu wynikające z wielokrotnych błędów proceduralnych oraz uznawanie opinii skarżących jako podrzędnej względem opinii pozostałych świadków. Uzasadniając zarzuty skarżący podnieśli, że przeprowadzone przez inwestorów roboty doprowadziły do utraty zabytkowych walorów przedmiotowego budynku; że Wojewódzki Konserwator Zabytków początkowo nakazywał przywrócenie werandy do stanu poprzedniego, zmieniając potem w sposób nieuzasadniony zdanie w tej kwestii; że z racji na pozostawanie pod warstwą ocieplenia drewnianej konstrukcji werandy możliwe jest przywrócenie poprzedniego stanu; że weranda o złym stanie technicznym nie jest w stanie przenieść obciążenia od dodatkowej konstrukcji ocieplenia, a stan techniczny elementu nie opiera się wyłącznie na współczynniku przenikania cieplnego przegrody i powinien też uwzględniać ustrój nośny konstrukcji; że samowolne prace nie służyły poprawie stanu technicznego budynku, lecz zwiększeniu użytkowej powierzchni mieszkalnej lokalu nr [...]; oraz że zgodnie z opinią autora miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego docieplenie traktowane jest jako modernizacja techniczna warunkowana zachowaniem struktury i detalu architektonicznego, w związku z czym przeprowadzone prace powinny być przeprowadzone jako remont, modernizacja bądź wymiana stolarki drewnianej werandy, co poprawiłoby stan techniczny tego elementu zarówno pod względem izolacyjności cieplnej, jak i estetyki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 1 lutego 2016 r. inwestorzy, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, przedstawili swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać rozstrzygnięcie zapadłe w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") zaskarżona decyzja może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a.). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a także stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była prawidłowość decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2015 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] maja 2015 r., którą organ I instancji nałożył na A. K. i R. K. – inwestorów samowolnych robót budowlanych polegających na ociepleniu werandy budynku wielorodzinnego – obowiązek przeprowadzenia robót doprowadzających stwierdzoną samowolę budowlaną do stanu zgodnego z prawem, polegających na wykonaniu na ociepleniu werandy tynku tradycyjnego, zacieranego w kolorze naturalnym, w celu scalenia kolorystyki tynku na części ocieplonej z pozostałymi tynkowanymi partiami budynku. Zarzuty skarżących wobec decyzji organu odwoławczego, jak i organu I instancji, sprowadzają się w głównej mierze do stwierdzenia, iż skutkiem ocieplenia drewnianej werandy przedmiotowego budynku było pozbawienie go walorów estetycznych związanych z historycznym charakterem obiektu, w konsekwencji czego organy nadzoru budowlanego winny nałożyć na inwestorów obowiązek doprowadzenia ocieplonej części do stanu poprzedniego, bowiem, jak twierdzą skarżący kontestując w tym zakresie ustalenia organów, pozwala na to stan drewnianej konstrukcji obłożonej ociepleniem. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, iż roboty budowlane przeprowadzone przez inwestorów, polegające na obłożeniu styropianem ścian istniejącej drewnianej werandy budynku zlokalizowanego przy ul. [...] w C., zrealizowane zostały w warunkach samowoli budowlanej. Z samowolą budowlaną mamy do czynienia w przypadku, gdy inwestor wykonuje budowę lub roboty budowlane bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia tych robót do właściwego organu. Jak wynika z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – dalej "p.b."), roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 p.b. Przywołane w powyższym przepisie artykuły przewidują złagodzenie powyższego warunku poprzez wprowadzenie wymogu dokonania – przed przystąpieniem do realizacji inwestycji - zgłoszenia właściwemu organowi administracji publicznej zamiaru przystąpienia do realizacji robót budowlanych w enumeratywnie określonych przypadkach. Zakres przeprowadzonych przez inwestorów robót budowlanych kwalifikuje przedmiotową realizację pod art. 30 ust. 1 pkt 2c p.b., zgodnie z którym zgłoszenia właściwemu organowi wymaga docieplenie budynków o wysokości powyżej 12 m i nie wyższych niż 25 m. W niniejszej sprawie inwestorzy zrealizowali zamierzenie inwestycyjne w powyższym zakresie, nie czyniąc jednocześnie zadość obowiązkowi zgłoszenia zamiaru jego przeprowadzenia właściwemu organowi. Stwierdzenie powyższego obligowało organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania tzw. naprawczego, albowiem zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., tj. zrealizowano roboty budowlane bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. W toku postępowania w tym przedmiocie organ nadzoru budowlanego ustala, czy przeprowadzone roboty są zgodne z przepisami prawa oraz - ewentualnie - jakie czynności należy przedsięwziąć, aby zaistniały stan doprowadzić do zgodności z prawem. Jak wynika z akt sprawy, budynek, którego część stanowi weranda poddana ociepleniu, zlokalizowany jest w strefie B ochrony konserwatorskiej wedle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta C., uchwalonego przez Radę Gminy C. uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Budynek znajduje się ponadto w wykazie obiektów o wartościach historyczno-kulturowych objętych ochroną konserwatorską w tym planie i ujęty został w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Drewniana weranda, której docieplenie zrealizowali inwestorzy, stanowiła więc element obiektu o stwierdzonej wartości historyczno-kulturowej, podlegającej z tej racji właściwej ochronie. Wskazać w tym miejscu należy, że udział w postępowaniu administracyjnym konserwatora zabytków nie wynikał z regulacji zawartej w art. 39 ust. 3 p.b. Przepis ten odnosi się do inwestycji dotyczących obiektów budowlanych i obszarów ujętych w gminnej ewidencji zabytków, wymagających pozwolenia na budowę lub rozbiórkę obiektu. Nie odnosi się on zatem do inwestycji dotyczących takich obiektów i obszarów, wymagających jedynie zgłoszenia zamiaru ich przeprowadzenia właściwemu organowi (jak w niniejszej sprawie). Przedmiotowy obiekt podlegał jednak ochronie, o której mowa § 6 ust. 3 pkt 2 przywołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Regulacja tego aktu prawa miejscowego, określając zasady ochrony historycznej substancji budynków zlokalizowanych w zasięgu obowiązywania planu, uzależnia przeprowadzanie robót i prac budowlanych od uprzedniego uzgodnienia ich z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Przedmiotowy obiekt objęty jest zaś zasięgiem wyżej wymienionego planu. Zgodnie z wyrażoną w toku postępowania opinią [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. z dnia [...] listopada 2013 r., wykonane samowolnie prace polegające na zewnętrznym dociepleniu drewnianej werandy przy wejściu na elewacji bocznej budynku w sposób nieodwracalny zmieniły jego wygląd i doprowadziły do zniszczenia historycznej, drewnianej konstrukcji. W ocenie konserwatora docieplone elewacje należy pozostawić, scalając strukturę tynku oraz jego kolorystykę z pozostałymi otynkowanymi partiami budynku. Konserwator wyraził jednocześnie sprzeciw dla zastosowania na elewacji gładzi szpachlowej lub tynków strukturalnych typu baranek, kornik itp. Mając to na uwadze stwierdzić przyjdzie, iż organy nadzoru budowlanego obu instancji słusznie powzięły rozstrzygnięcia zobowiązujące inwestorów do przeprowadzenia określonych w sentencji decyzji prac. Korespondują one bowiem z opinią wyspecjalizowanego organu (Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków), a wykonanie nakazanych robót, w ocenie Sądu, doprowadzi do zrealizowania wytycznych przez niego sformułowanych. Sąd dostrzega, iż z tego powodu, że w rozpoznawanej sprawie skutkiem przeprowadzonych samowolnie robót była dewastacja zabytkowej drewnianej werandy, rozstrzygnięcia organów zobowiązujące do wykonania prac dostosowawczych miały na celu przywrócenie stanu maksymalnie odpowiadającemu wymogom estetyki i funkcjonalności przedmiotowej części obiektu, przy jednoczesnym zaakceptowaniu zaistniałego stanu rzeczy w stopniu determinowanym zastanym stanem faktycznym. Z oczywistych względów stwierdzona dewastacja zasługuje na dezaprobatę i budzi zrozumiały – ze względów poszanowania wartości historyczno-kulturowej oraz estetycznej – sprzeciw skarżących. Mając jednak na uwadze specyfikę okoliczności sprawy, organy słusznie zważyły, że doprowadzenie przedmiotowej części budynku do stanu sprzed zmiany byłoby niecelowe ze względu na nieodwracalność zaistniałej straty walorów historycznych i estetycznych. Przypomnieć należy, iż niedowracalny charakter zmian potwierdził w toku postępowania Wojewódzki Konserwator Zabytków. Wskazać w tym miejscu należy, co słusznie podniósł też pełnomocnik inwestorów w zajętym w toku postępowania sądowego stanowisku, iż zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to przede wszystkim od stanowiska wojewódzkiego konserwatora zabytków należało uzależniać możliwość pozostawienia dokonanego samowolnie docieplenia. Organ ten ostatecznie zaakceptował, pod wskazanymi warunkami, dokonane zmiany, w związku z czym zarówno Powiatowy, jak i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mieli podstaw do nakazania przeprowadzenia robót odtworzeniowych w zakresie postulowanym przez skarżących. Prawidłowość powziętych przez organy obu instancji rozstrzygnięć znajduje ponadto potwierdzenie w pozostałych dowodach zgromadzonych w sprawie. Jak wynika z akt, wydanie decyzji poprzedzone zostało szeregiem oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji, w trakcie których dokonał on analizy charakteru zmian m.in. za pomocą tzw. metody odkrywkowej, w wyniku czego ustalono, że przedmiotowa drewniana weranda ocieplona została warstwą styropianu bez zmiany jej konstrukcji na murowaną. Realizacja powyższego przedsięwzięcia podyktowana była bardzo złym stanem technicznym, co potwierdzają zarówno zeznania inwestorów, jak i świadków w sprawie: W. P. i M. P. – wykonawców przedmiotowego docieplenia, D. Z., K. J. oraz W(1). P(1). (protokoły z przesłuchania świadków w aktach administracyjnych sprawy). Okoliczność tę słusznie uznały zatem organy za udowodnioną, zwłaszcza, że przedstawione przez skarżących w toku postępowania zdjęcie, bez daty jego wykonania, nie uzasadnia ani twierdzenia o dobrym stanie technicznym przedmiotowej werandy w dacie jej ocieplania, ani twierdzenia o możliwości jej rewitalizacji poprzez proste jej oczyszczenie i uporządkowanie. Wskazać ponadto należy, iż wykonane roboty, skutkujące utratą walorów historycznych obiektu, wykonane zostały jednak prawidłowo i zgodnie z warunkami techniczno-budowlanymi, a docieplenie spełnia obowiązujące przepisy dotyczące współczynnika przenikania cieplnego (notatka służbowa PINB nr [...] – w aktach adm.). Przeprowadzone prace zgodne są nadto z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego M. C., albowiem ocieplenie budynków wchodzi w zakres "modernizacji technicznej budynków", co z kolei potwierdza opinia autora miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozyskana przez organ I instancji w toku postępowania (pismo z dnia 25 lutego 2013 r. autorstwa G. S. – w aktach adm.). Wskazane powyżej okoliczności potwierdzają, iż organy obu instancji prawidłowo uznały konieczność nałożenia na inwestorów obowiązku przeprowadzenia prac dostosowawczych we wskazanym w treści sentencji decyzji zakresie. Stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi przeprowadzone postępowanie dowodowe odpowiada zasadom określonym w art. 7, 8, 10, 11, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a. Stan faktyczny został dokładnie wyjaśniony: ustalono stan przedmiotowej werandy przed podjęciem robót, ustalono zakres tych robót i wymagania konserwatorskie ich dotyczące. Zawarte w skardze zarzuty kontestujące ustalenia stanu technicznego sprzed wykonania robót jak i po ich realizacji uznać należy za niepopartą dowodami polemikę ze stwierdzonymi przez organ, właściwie udokumentowanymi okolicznościami. Rozstrzygnięcie zostało oparte na dokumentach w postaci ekspertyzy technicznej kompetentnego podmiotu, opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków, opinii autora miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta C., protokołach z oględzin przedmiotowego budynku oraz protokołach z przesłuchań powołanych w sprawie świadków. Co istotne, ustalenia organów obu instancji oparte zostały na opiniach i ekspertyzach podmiotów wyspecjalizowanych w dziedzinie budownictwa, planowania przestrzennego i ochrony zabytków. Skarżący za to, formułując zarzuty względem zaskarżonej decyzji i uzasadniając swoje racje, nie posłużyli się kontrdowodem o wartości mogącej poddać w wątpliwość twierdzenia wyposażonych w wiedzę fachową podmiotów opiniujących w sprawie. Podniesiony przez skarżący zarzut nieuzasadnionej zmiany stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem, co nie budzi wątpliwości Sądu, zmiana ta wiązała się z ustaleniami dotyczącymi złego stanu werandy sprzed wykonania ocieplenia. Wskazać należy ponadto, iż zmiana stanowiska organu nie stanowi przesłanki do uznania, że postępowanie przeprowadzone zostało w sposób niebudzący zaufania do organów. W ocenie Sądu dowodzi raczej tezie przeciwnej, a mianowicie, iż organy prowadzące postępowanie weryfikują swoje stanowiska w obliczu nowych, bardziej precyzyjnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego. To, iż starania organu w kwestii poznania prawdy materialnej w sprawie prowadzą do ustaleń niekorzystnych dla strony postępowania administracyjnego, nie uzasadnia zarzutów tej strony odnośnie rzetelności, czy bezstronności organu. Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością ich uchylenia albo stwierdzenia nieważności, orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.