II SA/Bd 1206/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Zarządu [...] we W. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania projektu ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 24 września 2014 r. [...] Zarządu [...] we W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania projektu ze środków z budżetu Unii Europejskiej. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa [...] wniósł o odrzucenie ewentualnie oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący [...] Zarząd [...] we W. jest jednostką budżetową Samorządu Województwa [...] działającą z upoważnienia Marszałka Województwa. Powołany został na podstawie uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] lutego 2001 r. i realizuje zadania w zakresie [...] oraz [...]. Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy wskazać należy na przepis art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej w dalszej części p.p.s.a który stanowi, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, stosownie do § 2 tego artykułu, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Przedmiotem kontrowersji w rozważanej sprawie ze skargi [...] Zarządu [...] we W. jest przede wszystkim odpowiedź na pytanie, czy podmiot ten ma interes prawny by wystąpić ze skargą rozumianą jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga bowiem może dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno-prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi. Udzielając odpowiedzi na to niezwykle istotne dla sprawy zagadnienie wstępne warunkujące dopuszczalność skargi ze strony wskazanego podmiotu i tym samym możliwość merytorycznego odniesienia się przez tutejszy Sąd do zarzutów skargi, należy wskazać na uchwałę NSA z dnia 19 maja 2003 r. (OPS 1/03, ONSA 2003 r., Nr 4, poz. 115), w której wskazano, iż rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczana przepisami prawa materialnego. Najczęściej ustawa wyznacza organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego też względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Stanowi to wyraz, pochodzącej z prawa rzymskiego paremii, iż nikt nie może być sędzią we własnej sprawie (nemo iudex in causa sua). Taki też pogląd został wyrażony w szczególności w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04, (niepublikowane). W ocenie składu orzekającego również i w tej sprawie taki pogląd staje się aktualny. W przedmiotowej sprawie skarżący niewątpliwie ma interes faktyczny, bowiem na podstawie zaskarżonej decyzji powstał u niego obowiązek zwrotu części dofinansowania, jakie otrzymał na projekt pn. "[...]". W tym kontekście podkreślić dodatkowo należy, że sam organ, który został powołany do wydania decyzji lub postanowienia w postępowaniu administracyjnym nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i co za tym idzie – nie ma prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postępowaniu. W tym stanie rzeczy sądy administracyjne nie rozpatrują skarg organów niższego stopnia reprezentujących jednostki samorządu terytorialnego od decyzji organów wyższego stopnia. Dlatego też skargę [...] Zarządu [...] we W. uznać trzeba za niedopuszczalną, o czym zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a – orzeczono jak w sentencji postanowienia.