II SA/Bd 1209/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędziowie WSA: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 marca 2007r. sprawy ze skargi "M." Sp. z o.o. w T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. z dnia [...] 2005r. znak [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego kwotę 500zł. (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Bd 1209/05 Uzasadnienie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. na skutek skarg członków Spółdzielni Mieszkaniowej Budowy Domków Jednorodzinnych "Z." w T: Danuty S. i Edwarda J., dotyczących poziomu hałasu związanego z pracą urządzeń służących do wentylacji pomieszczeń sklepu spożywczego znajdującego się na parterze budynku przy ulicy [...] w T., wszczął postępowanie w sprawie użytkowania dwóch agregatów chłodniczo - wentylacyjnych zamontowanych na zewnątrz wskazanego obiektu. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że od strony garaży budynku mieszkalnego wielorodzinnego na konstrukcji stalowej, posadowionej na gruncie, składającej się z 4 słupków 10cm o wysokości ok. 2,OOm oraz 1, 50 m stanowiącej podstawę w formie kraty, właściciel sklepu "M." Dariusz W. zamontował dwa urządzenia o wymiarach 0,80 x 0,70 x O,20m każdy, służące do wentylacji pomieszczeń sklepu spożywczego zlokalizowanego na parterze budynku. Pierwotnie były one posadowione na konstrukcji zamocowanej do ścian zewnętrznych budynku jednakże uwzględniając prośbę SM "Z." oraz wnioski uczestników postępowania Danuty S. i Edwarda J., których lokale znajdują się w pionie nad sklepem, dokonano zmian celem wyeliminowania drgań przenoszonych na budynek. Polegały one na zamocow2niu konstrukcji stalowej w podłożu z kostki betonowej na terenie przyległym do sklepu, za pomocą 4 kątowników długości ok. 0,90m przyspawanych do 4 słupów. Ponadto, z uwagi na interwencję Danuty S. w sprawie uciążliwego hałasu powodowanego działalnością sklepu spożywczego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny przeprowadził pomiary poziomu hałasu, które wykazały przekroczenie dopuszczalnego maksymalnego poziomu dźwięku w mieszkaniu. Wobec powyższego zobowiązano Dariusza W. do podjęcia w niezwłocznym terminie dodatkowych prac mających na celu dalsze ograniczenie przenikania hałasu do mieszkania interweniującej. Decyzją z dnia [...] 2002r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. powołując się na art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późno zm.) wezwał Dariusza W. właściciela sklepu spożywczego "M. inwestora przedmiotowych urządzeń wentylacyjnych do dostarczenia dokumentów takich jak: dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania lokalem w budynku przy ul. [...] w T. oraz terenem przyległym, na którym posadowiono konstrukcję nośną urządzenia, inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót budowlanych związanych z montażem urządzeń wentylacyjnych wraz z orzeczeniem technicznym o możliwości ich bezpiecznego użytkowania, lub - projektu dokończenia robót celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem oraz - uzgodnień z przewidywanymi prawem instytucjami i organami, między innymi z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, Wojewódzkim Inspektoratem Ochrony Środowiska, - inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej. W związku tym, że inwestor nie przedstawił kompletu żądanych dokumentów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. decyzją z dnia [...] 2003r. Nr [...] nakazał Dariuszowi W. rozbiórkę spornych urządzeń powołując się na naruszenie przez zobowiązanego art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego. Ponadto wskazał, że przeprowadzone przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska kontrola poziomu hałasu wykazała przekroczenie dopuszczalnych norm. W odwołaniu Dariusz W. zarzucił organowi naruszenie prawa procesowego i materialnego, poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez dokonania wszechstronnej analizy wszystkich okoliczności sprawy oraz powołanie się na przepisy Prawa budowlanego, które nie dają podstawy do wydania nakazu rozbiórki. Argumentował, iż art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego mógłby mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdyby strona nie wykonała nałożonego na nią obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie. Wskazał, że regulacje zawarte w tych przepisach odnoszą się wyłącznie do wstrzymania prowadzonych robót budowlanych, a takich odwołujący nie prowadził w ostatnich latach. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 7 Prawa budowlanego przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Urządzenie wentylacyjne natomiast nie jest budową, ani obiektem budowlanym. Decyzją z dnia [...] 2003r. Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art. 104 w związku z art. 138 § 2 Kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późno zm.), uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdził, iż podstawa prawna na którą powołał się organ pierwszoinstancyjny uprawnia organ nadzoru budowlanego do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części w razie nie wykonania obowiązków o których mowa wart. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego. Oznacza to, że organ nadzoru budowlanego mógłby nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego tj. stalowej konstrukcji pod wentylatory, która zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jest obiektem budowlanym i została wykonana bez wymaganego przepisami prawa budowlanego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Nakazanie natomiast rozbiórki urządzeń wentylacyjnych obsługujących sklep nie znajduje uzasadnienia w przywołanej podstawie prawnej i nie leży w kompetencji organu nadzoru budowlanego. Podkreślił, iż przedmiotowe wentylatory istniały przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i uprzednio zamontowane były na budynku, co zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego nie wymagało pozwolenia na budowę czy zgłoszenia. Wskazał także, że sprawa związana z likwidacją uciążliwości spowodowaną głośną pracą wentylatorów lub ewentualną ich wymianą nie leży w kompetencji organu nadzoru budowlanego. Organ odwoławczy uznał również, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. dopuścił Się także naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 7 i 77 Kpa, ponieważ nie odniósł się do całości materiału dowodowego (pismo skarżącego z dnia 12.03.2003r. przesyłające dokumenty - wyciągi z ksiąg wieczystych, - zgodę Spółdzielni Mieszkaniowej - inwentaryzację budowlaną). W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] 2003r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. na podstawie art. 104 w związku z art. 130 Kpa oraz art. 83 ust. 1 i art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późno zm.), nakazał Dariuszowi W. rozbiórkę stalowej konstrukcji pod urządzenia wentylacyjne. Nie dostarczył on bowiem uzgodnień z PPIS oraz WIOŚ, a wiec nie wykonał decyzji z dnia [...] 2002r. Nr [...] co daje podstawę do zastosowania art. 51 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W odwołaniu strona zarzuciła organowi orzekającemu brak dokonania wszechstronnej analizy wszystkich okoliczności sprawy i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o ustalenia sprzeczne z rzeczywistym stanem faktycznym. Dariusz W. jako Dyrektor Spółki z 0.0. "M." w T. podniósł, że organ błędnie wydał swoje rozstrzygnięcie w oparciu o art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego, który mógłby mieć zastosowanie jedynie w sytuacji gdyby odwołujący prowadził roboty budowlane, co nie miało miejsca. Wskazał, iż stalowa konstrukcja pod urządzenia wentylacyjne nie jest budową ani obiektem budowlanym, czy odrębną pod względem technicznym częścią przedmiotów składających się na część użytkową, o których mowa wart. 3 pkt 1 i 6 ustawy. Ponadto, jak argumentował odwołujący organ ponownie rozpoznając sprawę nie przeprowadził dodatkowego postępowania wyjaśniającego w związku z czym zostały pominięte istotne okoliczności sprawy takie jak przeprowadzone pomiary emisji hałasu w efekcie których ustalono, że nie przekracza on dopuszczalnych norm. Wskazał, iż brak uzgodnień PPIS oraz WIOŚ nie jest przez niego zawiniony bowiem wystąpił ze stosownymi wnioskami i przedłożył wszystkie wymagane dokumenty. Decyzją z dnia [...] 2003r. Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art. 104 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późno zm.) uchylił, zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazania Dariuszowi W. właścicielowi sklepu "M." rozbiórkę stalowej konstrukcji pod urządzenia wentylacyjne i w tym zakresie orzekł o nakazaniu rozbiórki wskazanego obiektu Spółce z 0.0. "M.". W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy podzielając tym samym stanowisko organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego uprawnia organ nadzoru budowlanego do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części w razie nie wykonania w terminie obowiązków o których mowa wart. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. A więc zgodnie z przywołanym przepisem organ nadzoru budowlanego był zobowiązany do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego tj. stalowej konstrukcji pod wentylatory. Natomiast w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo podano zobowiązanego do jej wykonania, gdyż decyzja ta została wydana na Dariusza W. właściciela sklepu spożywczego "M.", podczas gdy z akt sprawy wynika, że właścicielem sklepu jest "M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a Dariusz W. jest dyrektorem sp. z 0.0. Powyższe uchybienie sprostowano niniejszą decyzją t.j. decyzją z dnia [...] 2003r. Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka M złożyła skargę do Sądu wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji skierowanej do osoby nie będącej stroną w sprawie, obrazę art. 10 § 1 kpa pop zez uniemożliwienie stronie zapoznania się z wynikami całego postępowania przed wydaniem ponownej decyzji przez organ I instancji oraz naruszenie art. 32 ust. 2 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że nie dostarczono dokumentów wymienionych w decyzji z dnia [...] 2002r. Zdaniem skarżącej wskazanie w decyzji administracyjnej jako strony podmiotu nie mającego takiego przymiotu nie może być zakwalifikowane jako pomyłka, a nadto z uwagi na bezskuteczne zwrócenie się z wnioskiem do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o wydanie uzgodnień należało przyjąć, stosownie do art. 32 ust. 2 Prawa budowlanego, że organy te nie zgłaszają zastrzeżeń do przedstawionych rozwiązań. Argumentowała również, że przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego dotyczą wyłącznie wykonywanych robót zaś przy konstrukcji, której rozbiórkę nakazano strona w ostatnich latach żadnych robót nie prowadziła. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2004r. SA/Bd 2502/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną decyzję jak również poprzedzającą ją decyzję wydaną w I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż mimo, że z pism znajdujących się w aktach organu I instancji podpisywanych przez Dariusza W. jako Dyrektora Sp. z 0.0. "M." w T. oraz udzielonych mu przez ich adresatów odpowiedzi wynika, iż strona przejawiała dużą aktywność w toku postępowania administracyjnego w celu wykazania swoich racji, to jednak przed wydaniem kończących postępowanie przed tym organem w przedmiocie rozbiórki kolejnych dwóch decyzji, w tym decyzji z dnia [...] 2003r., o fakcie zakończenia czynności nie została powiadomiona, nie pouczono jej o prawie zapoznania się z aktami i wynikającym z art. 10 § 1 kpa uprawnieniu oraz nie złożyła nawiązującego do tych uprawnień oświadczenia. W ocenie Sądu organ nie zbadał wszystkich okoliczności sprawy i jak wynikało z akt sprawy nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu. Nadto, stwierdził że wskazanie w sentencji decyzji administracyjnej jako jej adresata podmiotu, który nie miał przymiotu strony, a takiego nie posiadał Dariusz W. jako osoba fizyczna, lecz spółka będąca właścicielem sklepu i stalowej konstrukcji wykorzystywanej przy wentylowaniu pomieszczeń sklepu, nie może być zakwalifikowane, jak to uczynił organ II instancji w zaskarżonej decyzji, jako uchybienie, które może być "sprostowane" w drodze merytorycznego rozstrzygnięcia tego organu. Sąd wskazał, iż uchybienie to jest tak istotne, że uznane zostało ono przez ustawodawcę, w przypadku decyzji ostatecznej, za podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Przepis art. 138 kpa nie przewiduje jednak tego rodzaju możliwości na etapie postępowania odwoławczego, a strona skarżąca, jak wynika ze skargi, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zdaniem Sądu również uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełniało wymogów określonych wart. 107 § 3 kpa, bowiem nie ustosunkowano się w nim do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, a zwłaszcza dotyczących braku wszechstronnej analizy okoliczność sprawy, oparcia decyzji na ustaleniach sprzecznych z rzeczywistym stanem faktycznym i nie przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, do czego obligowała Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wcześniejsza kasacyjna decyzja organu II instancji z dnia 25 kwietnia 2003r. Prowadząc ponownie postępowanie w wyniku wydania orzeczenia Sądu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. postanowieniem z dnia [...] 2005r. Nr [...] na podstawie art. 64 § 2 kpa, w związku z art. 83 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2000r. Nr 106 poz. 1126 z późno zm.) wezwał inwestora "M." Sp. z O. o. do dostarczenia dokumentacji wymaganej decyzją z dnia [...] 2002r. Następnie decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] wskazany organ nakazał "M." Sp. z 0.0. demontaż stalowej konstrukcji pod urządzenia wentylacyjne obsługujące należący do niej sklep spożywczy. W uzasadnieniu wskazał, że inwestor dostarczył wymaganą dokumentację, ale bez uzgodnień z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, a zatem nie wykonał w całości nałożonego na niego obowiązku dostarczenia kompletu wymaganej dokumentacji. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia Spółka podniosła, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa, głównie przepisów proceduralnych kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem odwołującej nie dokonano wszechstronnej analizy wszystkich okoliczności faktycznych i zawiłości sprawy. Nadto nie zapewniono stronie czynnego udziału na każdym etapie postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ instancji. Spółka argumentowała, że wystąpiła ze stosownymi wnioskami, przedstawiła wszelkie wymagane dokumenty. Natomiast zwłoka organu administracji nie powinna jej obciążać. Wskazała, że samodzielnych uzgodnień dokonanych pomiędzy organami administracji rządowej (z pominięciem strony) wyprowadzono błędne wnioski. Decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art. 104 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późno zm.), utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. Powołując się na treść art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego stwierdził, że w przypadku nie wykonania obowiązku nakazanego decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub Jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Uznał, że strona nie wykonała w terminie obowiązków nałożonych prawomocna decyzją wydaną na podstawie powyższego przepisu, gdyż przedłożona dokumentacja dotycząca montażu stalowej konstrukcji pod wentylatory nie została zaopiniowana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Ponadto wskazał, że działania inwestora mające na celu doprowadzenie hałasu związanego z działalnością sklepu, do obowiązujących norm, nie zwalnia go z obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] 2002r. tj. uzyskania opinii PPIS i WIOŚ do stalowej konstrukcji pod wentylatory. W skardze do Sądu Spółka "M." zarzuciła naruszenie art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego przez nakazanie demontażu stalowej konstrukcji, zamiast doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Ponadto zarzuciła, sprzeczność istotnych ustaleń z istniejącym stanem faktycznym oraz naruszenie 32 ust. 2 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że nie dostarczono żądanych dokumentów, jak również przepisu art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że skarżąca nie spełniła obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Skarżąca wskazała na brak wyjaśnienia i wszechstronnego rozważenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności czym naruszono art. 7 - 9 k.p.a. Stawiając powyższe zarzuty skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. z dnia [...] 2005r. Nr [...], zasądzenia od [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 z późno zm.) bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Natomiast z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 z późno zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa procesowego. W tym względzie, w kontekście kontroli zaskarżonej decyzji, formułowanych w stosunku do niej zarzutów, należy odwołać się do treści przepisu art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno - prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia - skarga ma więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności (por. J.P. Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 197), a właściwych czynników determinujących - w płaszczyźnie prawnej - zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów czynności (bezczynności) organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996, s. 195). Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy Sąd, orzekając w granicach sprawy uznał, iż zaskarżona decyzja jak i decyzja organu wydana w I instancji jako wadliwe winny podlegać uchyleniu i to niezależnie od zarzutów i argumentów formułowanych w skardze i w jej uzasadnieniu - nie miały one bowiem wpływu na treść rozstrzygnięcia Sądu, jakkolwiek oczywiście czynią jednocześnie zadość żądaniu skarżącego. Należy również podkreślić, że w toku toczącego się postępowania na gruncie przedmiotowej sprawy wyłonione zostały niejako dwie kluczowe kwestie, w których Sąd administracyjny zobowiązany był orzec. Jedną z nich były zarzuty uczestników postępowania dotyczące poziomu hałasu emitowanego przez urządzenia wentylacyjne zamontowane do obsługi sklepu, drugą natomiast okoliczności związane z budową konstrukcji, na której zostały one umieszczone. W zakresie uciążliwości związanych z ich pracą przeprowadzono stosowne postępowanie, w wyniku którego wydana została na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. 1998r. Nr 90, poz. 575. z późno zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000r. z późn zm.) i § 5 zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 12 marca 1996r. w sprawie dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia wydzielanych przez materiały budowlane, urządzenia i elementy wyposażenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi (M,P. Nr 19, poz. 231) w dniu [...] 2003r. Nr [...] decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. nakazująca Spółce M. doprowadzenie poziomu emitowanego hałasu do obowiązujących norm w zakreślonym terminie. Rozstrzygniecie to na skutek odwołania poddane było kontroli organu odwoławczego, który decyzją z dnia [...] 2003r. Nr [...] je w mocy. W efekcie zaskarżenia przez Spółkę decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. wydany został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 kwietnia 2004r. IISA/Bd 3364/03 oddalający skargę, który zyskał walor prawomocności. Oznacza to, iż rozstrzygnięcia wymienionych organów w zakresie emitowanego hałasu i nałożonego na Spółkę obowiązku doprowadzenia jego poziomu do obowiązujących norm były prawidłowe i jako takie winny podlegać wykonaniu. Należy zatem uznać i wszelkie okoliczności sprawy w tym zakresie zostały już rozstrzygnięte. Przedmiotem niniejszego postępowania jest zatem wyłącznie kwestia objęta granicami zaskarżonej decyzji, związana z nakazem rozbiórki konstrukcji na której umieszczono urządzenia wentylacyjne i tylko w takim zakresie Sąd władny jest zbadać legalność przeprowadzonego postępowania. Jak wynika z akt sprawy organ nakazał dokonać demontażu stalowej konstrukcji pod urządzenia wentylacyjne z uwagi na niewykonanie przez Dariusza W. obowiązku dostarczenia kompletu dokumentów określonych w decyzji z dnia [...] 2002r., której był on adresatem. W toku postępowania stwierdzono, iż organy orzekające w sprawie niewłaściwie określiły zobowiązanego do jego wykonania. Zyskało to odzwierciedlenie we wspomnianym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 29 stycznia 2004r., w którym uchylił on decyzję zarówno Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T., jak i [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Sąd uznał bowiem, że wymienienie w sentencji decyzji administracyjnej jako adresata tejże decyzji podmiotu nie mającego przymiotu strony, a takiego nie posiadał Dariusz W. jako osoba fizyczna, lecz spółka będąca właścicielem sklepu i stalowej konstrukcji wykorzystywanej przy wentylowaniu pomieszczeń sklepu, nie może być zakwalifikowane, jak to uczynił wówczas organ II instancji, jako uchybienie, które może być "sprostowane" w drodze merytorycznego rozstrzygnięcia tego organu. W ocenie Sądu zawartej w tym wyroku ranga wskazanego uchybienia była tak istotna, że uznane zostało ono przez ustawodawcę, w przypadku decyzji ostatecznej, za podstawę do stwierdzenia jej nieważności. W efekcie tego orzeczenia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. powołując się na treść art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 z pózn. zm.) w związku z art. 83 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 z późno zm.), wydał postanowienie z dnia 22 czerwca 2005r., którym wezwał inwestora ."M." Sp. z o. o. do dostarczenia dokumentacji wymaganej decyzją z dnia [...] 2002r. Jednocześnie pouczył stronę, iż na niniejsze postanowienie nie służy zażalenie, a dostarczenie powyższych dokumentów pozwoli wydać decyzję z art. 51 ust. 3. W ocenie Sądu forma powyższego rozstrzygnięcia nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach Prawa budowlanego jak i regulacjach wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, natomiast przywołana podstawa prawna . odnosi się do kwestii nie związanych z etapem postępowania na którym zapadło niniejsze postanowienie. Zgodnie z brzmieniem art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa wart. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Z treści przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, iż nałożenie na stronę obowiązków w tym trybie wymaga od organu orzekającego wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji, a nie jak to uczyniono w niniejszy przypadku - postanowienia. Kodeks postępowania administracyjnego określa sytuacje, w których ta forma rozstrzygnięcia jest dopuszczalna, a jej charakter prawny został zakreślony w ramach przepisu zawartego wart. 123 Kpa. Postanowienie dotyczy poszczególnych kwestii wynikających z toku postępowania, co oznacza, że przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu jest kwestia proceduralna, zwana też w piśmiennictwie "sprawą proceduralną" (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, 1983, s. 108). Postanowienie nie rozstrzyga w żadnym zakresie o istocie sprawy (nie załatwia sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania), a zatem nie określa praw i obowiązków stron postępowania w sferze prawa materialnego. Postanowienia rozstrzygają jednakże o prawach obowiązkach procesowych stron i innych uczestników postępowania i w tym sensie postanowienia różnią się od decyzji administracyjnych, które rozstrzygają sprawę co do istoty w całości lub w części (zob. tezy do art. 104). Wobec powyższego należy zatem przyjąć, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. wzywając skarżącego do przedłożenia kompletu dokumentacji nie był uprawniony do tego, by w tej kwestii ograniczyć się jedynie do wydania postanowienia, albowiem wykonanie tego obowiązku miało swoje źródło w przepisach materialno - prawnych. Nadto, niewydanie decyzji w sytuacji gdy strona winna była j4 uzyskać doprowadziło do zamknięcia skarżącej możliwości skorzystania z właściwego trybu odwoławczego, który w przypadku takiego rozstrzygnięcia przewiduje kpa - czyli wniesienia odwołania. W ocenie Sądu organ w tym postanowieniu niewłaściwie określił również jego podstawę prawną. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż powołanie się przez organ administracyjny na treść art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (wyr. NSA zdnia 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94, OSP 1997, z. 7-8, poz. 136; wyr. NSA z dnia 30 września 1999r., I SAS 89/99, niepubl.). Do kwestii uzupełnienia braków formalnych nie można w żadnej mierze zaliczyć wezwania skarżącego do przedłożenia dokumentacji podlegającej merytorycznej ocenie organu. Wskazane wyżej uchybienia przepisom procedury w ocenie Sądu należą zatem do kategorii mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie i dotyczą postępowań przed organami obydwu instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt 1 sentencji. Prowadząc ponownie postępowanie organ w trybie przewidzianym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego najpierw wyeliminuje z obrotu prawnego decyzję z [...] 2002r., a następnie w oparciu o właściwą podstawę prawną rozstrzygnie w zakresie uregulowanym tą decyzją. To dopiero otworzy drogę do rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku oparto na podstawie art. 152 ww ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zawarte w pkt 3 oparto na art. 200 tej ustawy.