II SA/Bd 1213/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. i S. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. S. i A. R. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej. W skardze pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie wskazując przy tym żadnych okoliczności na jego uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest zatem wykazanie przez stronę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, Lex Polonica nr 375764). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05, Lex Polonica nr 409861). Z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania skarżonego aktu, inicjatywa w zakresie uprawdopodobnienia w dostatecznym stopniu okoliczności stanowiących o zasadności wniosku przysługuje podmiotowi, który go składa. Niebezpieczeństwo wyrządzenia, na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, postanowienia, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności. Wobec tego musi istnieć realne i wymierne zagrożenie wyrządzenia szkody. To na skarżącym ciąży obowiązek uprawdopodobnienia takiego zagrożenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 452/2006, Lex Polonica nr 418133; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2007r., I SA/Łd 1132/2007, Lex Polonica nr 1793221). Wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanego postanowienia winien być wnikliwie uzasadniony, zawierać argumentację popartą faktami wraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania objętego skargą aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą nie mogą natomiast stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika w ogóle nie uzasadnili swojego żądania, nie przedstawili żadnego argumentu wskazującego na potrzebę, czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz nie przedstawili żadnych dokumentów przemawiających na rzecz wniosku. Wskazać należy, iż Sąd nie ma obowiązku domyślać się, jakimi względami kierowali się skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania postanowienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest zasadne w stosunku do wnioskodawców. Ich twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi ich sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Zatem brak wykazania potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków – grożących stronie skarżącej w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia, uniemożliwił pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia, jako że przesłanki z art. 61 § 3 ppsa nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepublikowane). Dlatego też przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie, Sąd nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.