II SA/Bd 1218/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...][...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia 1. stwierdzić niewłaściwość miejscową Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, 2. przekazać sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości. [...]Wojewódzki Inspektor [...] [...] decyzją z dnia [...]grudnia 2013 r. nr [...]na podstawie art. 64 oraz art. 140 aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...]z dnia [...] kwietnia 2013r., nałożył na [...][...] sp. z o.o. w [...], karę pieniężną w kwocie [...]zł, za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o wymiarach zewnętrznych, masie całkowitej i naciskach osi odpowiadających zezwoleniu kategorii [...], z naruszeniem zakazu przewozu ładunku innego niż ładunek niepodzielny. [...] Inspektor [...][...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania spółki od decyzji organu I instancji, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W pouczeniu orzeczenia zawarł informację o terminie wniesienia skargi wskazując, jako sąd właściwy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W skardze na tę decyzję skierowanej do WSA w Bydgoszczy za pośrednictwem [...] Inspektora [...] [...], skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Właściwość miejscową sądów administracyjnych określa art. 13 § 2 p.p.s.a., według którego do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości (art. 13 § 3 p.p.s.a.). Wykonując tę delegację Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 18 kwietnia 2011 r. wydał rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r., Nr 89, poz. 506 ze zm., Dz. U. z 2012 r., poz. 604) - § 1: "Rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę." Rozporządzenie to weszło w życie 30 maja 2011 r. Sprawy objęte tym przekazaniem dotyczą - zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym – podleganie karom pieniężnym w wysokości od 50 do 10.000 zł za każde naruszenie przez podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Zgodnie z art. 92a ust. 3 ww. ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Jak wynika z treści przytoczonej na wstępie decyzji organu I instancji oraz z treści utrzymującej ją w mocy zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, sprawa rozpoznana przez te organy administracji nie dotyczyła nałożenia którejkolwiek z kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym, ale kary pieniężnej określonej w art. 140aa ust. 1 ustawy o ruchu drogowym. Przepis ten stanowi, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Powyższa kara wymierzana jest za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych, które to naruszenie warunków wynikających z przepisów ustawy o drogach publicznych nie mieści się w żadnym z przepisów wymienionych w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Dlatego rozpoznawanie sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją nie zostało objęte przekazaniem innym niż WSA w Warszawie wojewódzkim sądom administracyjnym, o jakim stanowi rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. Zgodnie więc z przytoczonym wyżej art. 13 § 2 p.p.s.a., niniejsza sprawa należy do właściwości miejscowej wojewódzkiego sądu administracyjnego, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponieważ organem tym jest Główny Inspektor Transportu Drogowego, który ma siedzibę w Warszawie, sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z art. 59 § 1 zd 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Mając powyższe na uwadze na podstawie przytoczonych przepisów Sąd stwierdził swą niewłaściwość miejscową i sprawę przekazał do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości.