II SA/Bd 1218/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2018 r. sprawy ze skargi E.G. i A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], Prezydent Miasta na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 i 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm., dalej zwana jako ustawa środowiskowa), § 2 ust. 1 pkt 13 lit. d i 15 oraz § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej zwane rozporządzeniem środowiskowym) oraz art. 104, art. 106 § 1, art. 107 i art. 109 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej powoływana jako K.p.a.) i art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1936, 2171), ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa [...]" i jednocześnie określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Planowane przedsięwzięcie polegać będzie na realizacji hali produkcyjno-magazynowej wraz częścią socjalno-biurową na terenie I. sp. z o.o. przy ul. M. w I. Zamierzenie inwestycyjne obejmuje działki o numerach ewidencyjnych: [...],[...] i [...]. W obrębie działek nr ew. [...] i [...] znajduje się plac magazynowy oraz obiekty magazynowe. Część działki nr ew. [...] wyznaczona pod realizację inwestycji w całości stanowi powierzchnię biologicznie czynną. Teren zakładu jest ogrodzony. Głównym obszarem działalności inwestora jest produkcja stalowych barier ochronnych stosowanych na autostradach i drogach szybkiego ruchu. W ramach prowadzonej działalności wykonywana jest obróbka stali konstrukcyjnej na zimno (cięcie, gięcie, tłoczenie, wykrawanie) oraz spawanie. W ramach inwestycji w projektowanym obiekcie produkcyjno-magazynowym o całkowitej powierzchni zabudowy ok. 14 700 m2 (1,47 ha), przewiduje się realizację cynkowni ogniowej, w której na produkowane konstrukcje nanoszona będzie metaliczna powłoka cynku w celu zabezpieczenia przed korozją. Na późniejszym etapie do projektowanego obiektu zaplanowano również przeniesienie rollformerów, tj. linii maszyn do formowania elementów stalowych na zimno, które aktualnie znajdują się w istniejącym budynku. Linia rollformera składa się z taśmociągu elektrycznego, szeregu pras mimośrodowych, maszyn do perforacji hydraulicznej. W celu zapewnienia optymalnych warunków obsługi logistycznej zakładu przewiduje się wykonanie nowego utwardzenia terenu z przeznaczeniem na powierzchnie komunikacyjne (drogi dojazdowe, parkingi, place). Zaplanowano również wykonanie nowego wjazdu na teren zakładu od ul. R, P. Pozostała część nieruchomości stanowiła będzie powierzchnię biologicznie czynną. Aktualny stan zatrudnienia w zakładzie wynosi ok. 25 pracowników administracyjnych oraz ok. 104 pracowników związanych bezpośrednio z produkcją. Praca w zakładzie odbywa się w systemie całodobowym, 5 dni w tygodniu. W związku z realizacją inwestycji nastąpi zmiana stanu zatrudnienia oraz systemu pracy zakładu. Przewiduje się, że docelowe zatrudnienie w zakładzie szacować się będzie na poziomie ok. 33 pracowników administracyjnych oraz ok. 204 pracowników związanych bezpośrednio z produkcją. Praca w zakładzie odbywać się będzie w systemie całodobowym, 7 dni w tygodniu. Planowane zamierzenie inwestycyjne kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 13 lit. d i 15 oraz § 3 ust. 2 pkt 2, w związku z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia środowiskowego, tj. "instalacje do obróbki metali żelaznych - do nakładania powłok metalicznych z wsadem stali większym niż 2 t na godzinę" i "instalacje do powierzchniowej obróbki metali lub tworzyw sztucznych, z zastosowaniem procesów chemicznych lub elektrolitycznych o całkowitej objętości wanien procesowych większej niż 30 m3" oraz do "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone" w związku z "zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcania w wyniku realizacji przedsięwzięcia". Zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta w rejonie ul. K. M. i linii kolejowej I. – T., działki nr ew. [...] i [...] oznaczone są symbolem P/U - teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów z dopuszczeniem usług, natomiast działka nr ew. [...] objęta jest ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] września 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta na terenach zarezerwowanych pod drogę łączącą ul. D. z ul. D. i do niej przyległych, i oznaczona jest symbolem 16P jako tereny składów, handlu i usług, garaży, parkingów, magazynów i administracji. Najbliższe tereny chronione akustycznie (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) zlokalizowane są w kierunku wschodnim w odległości ok. 175 m od granicy zakładu. Dalej organ ustalił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Ustalono także wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ww. ustawy. W dokumentacji służącej do wydania decyzji nakazano uwzględnić następujące rozwiązania chroniące środowisko: w projekcie budowlanym należy uwzględnić rozwiązania zapewniające bezpieczeństwo i higienę pracy; należy zaprojektować zabezpieczenia podłoża gruntowego i wód gruntowych przed zanieczyszczeniami powstającymi w wyniku funkcjonowania przedsięwzięcia; w projekcie budowlanym należy przewidzieć zabezpieczenia instalacji wodociągowej przed możliwością wtórnego zanieczyszczenia wody; W projekcie budowlanym należy uwzględnić zalecenia i warunki określone w raporcie o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko. Planowany budynek należy posadowić na szczelnym, izolowanym betonowym fundamencie. Z uwagi na położenie zakładu nie była przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym. Organ ponadto nałożył obowiązki w zakresie zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: po upływie 1 miesiąca od rozpoczęcia eksploatacji nowego obiektu należy wykonać analizę porealizacyjną w zakresie emisji hałasu do środowiska względem najbliższych terenów chronionych akustycznie (w kierunku wschodnim od inwestycji), w porze dnia i noc; ww. pomiary hałasu należy przeprowadzić 1 raz w roku przez pierwsze 3 lata prowadzonej działalności; w przypadku wykonywania działalności pogarszającej stan środowiska zostaną podjęte odpowiednie decyzje nakazujące wstrzymanie takiej działalności do czasu zainstalowania urządzeń lub wykonania innych czynności zabezpieczających środowisko. Organ przyjął, że stronami przedmiotowego postępowania będą, oprócz wnioskodawcy, bezpośredni sąsiedzi planowanej inwestycji - właściciele działek objętych przewidywanym obszarem ograniczonego oddziaływania. Organ ustalając krąg stron postępowania miał na względzie przewidywany obszar oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu był ustalany z uwzględnieniem charakteru inwestycji, jej skali i usytuowania, uwarunkowań terenu oraz występujących ewentualnych sąsiednich zabudowań. Prezydent ustalając strony postępowania oparł się również na dostarczonym przez wnioskodawcę wyrysie z mapy ewidencyjnej dla działek objętych inwestycją - położenie działek względem planowanego przedsięwzięcia, informacjach zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i wypisach uproszczonych z rejestru gruntów, dokonując przy tym obiektywnej analizy zebranych materiałów dowodowych pod względem ochrony środowiska i warunków życia. W dniu [...] listopada 2016 r. Prezydent wydał obwieszczenie o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, o możliwości zapoznania się z raportem oraz innymi dokumentami zebranymi w sprawie oraz o możliwości zgłaszania uwag dotyczących przedmiotowego wniosku osobiście, pisemnie lub drogą elektroniczną w terminie 21 dni. Obwieszczenie wywieszono w miejscu realizacji inwestycji, na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta oraz zamieszczono na stronie internetowej Urzędu Miasta (BIP) i www.sios.pl (System Informacji o Środowisku), a także pisemnie poinformowano strony postępowania administracyjnego. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w opinii z dnia [...] grudnia 2016 r. przedstawił swoje stanowisko po zapoznaniu się z przedłożonymi materiałami, w tym z raportem o oddziaływaniu na środowisko i zgłosił warunki uzgadniające planowaną inwestycję, które zostały zawarte w orzeczeniu decyzji środowiskowej. PPIS wskazał w opinii, jakie działania należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji oraz co należy wziąć pod uwagę w projekcie budowlanym pod kątem ochrony środowiska. Powyższe warunki Prezydent Miasta uwzględnił w całości w treści decyzji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (RDOŚ) wezwał wnioskodawcę do przekazania wyjaśnień informacji zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. wnioskodawca przekazał uzupełnienie raportu na ww. wezwanie RDOŚ. W treści uzupełnienia wnioskodawca wskazał również dodatkową kwalifikację przedsięwzięcia, tj. zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia środowiskowego jako: "instalacje do obróbki metali żelaznych do nakładania powłok metalicznych z wsadem stali większym niż 2 t na godzinę". Pierwotnie zakwalifikowano przedsięwzięcie zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 15 w powiązaniu z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b ww. rozporządzenia. Biorąc pod uwagę powyższe, przedmiotowa inwestycja kwalifikowana będzie zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 13 i 15 rozporządzenia w powiązaniu z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b. Ponadto, w związku z postępem prac projektowych wprowadzono zmiany w zakresie wyposażenia planowanej linii cynkowniczej, dzięki którym możliwe będzie zmniejszenie powierzchni parowania wanien przy zachowaniu planowanej wydajności inwestycji. Pismem z [...] stycznia 2017 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny przekazał informacje, że po zapoznaniu się z uzupełnieniem raportu podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w opinii z dnia [...] grudnia 2016 r. RDOŚ po zapoznaniu się z przedłożonymi materiałami, w tym z raportem (i jego uzupełnieniem) o oddziaływaniu na środowisko postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i zgłosił swoje warunki, które zostały uwzględnione w orzeczeniu decyzji. RDOŚ uzgadniając warunki środowiskowe wskazał, jakie działania należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, jakie należy uwzględnić wymagania dotyczące ochrony środowiska w dokumentacji niezbędnej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz poinformował, że przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie należy przeprowadzać oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, a decyzja ostateczna należy do organu prowadzącego postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Prezydent Miasta przystępując do etapu wydania decyzji uwzględnił: wyniki uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska; wyniki uzgodnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego; zapisy i ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz jego uzupełnieniu z dnia [...] stycznia 2017 r.; wyniki z udziałem społeczeństwa; zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. RDOŚ wskazał m.in., że projektowana instalacja do cynkowania ogniowego nieciągłego związana będzie z emisją substancji do powietrza atmosferycznego. W celu ograniczenia emisji zanieczyszczeń do powietrza przewiduje się, że przestrzeń nad wannami trawialniczymi wykonana będzie jako zamknięta, stanowiąca jednocześnie odciąg powietrza procesowego (wraz z oparami kwasu). Ponadto odciągane znad kąpieli trawialniczej powietrze procesowe oczyszczone zostanie w płuczce wodnej (skruberze) o skuteczności ok. 98%. Opary znad wanny cynkowniczej odciągane będą w zamkniętej przestrzeni i kierowane do oczyszczania na filtrze tkaninowym o skuteczności ok. 98%. Dodatkowo, wanny trawialnicze i cynkownicze przykrywane będą w czasie przerwy w pracy instalacji, a projektowane źródła energetyczne zasilane będą wyłącznie gazem ziemnym. Inwestor posiada obowiązujące pozwolenie na wprowadzanie gazów i pyłów do atmosfery udzielone decyzją Starosty z [...].12.2010 r., znak: [...], zmienione [...].06.2014 r., znak: [...]. W związku z planowaną rozbudową zakładu, prowadzący instalacje zobowiązany będzie do wystąpienia do Marszałka Województwa z wnioskiem o wydanie pozwolenia zintegrowanego. RDOŚ wskazał, że wykonane obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu wykazały, iż emisje substancji z terenu zakładu nie powinny spowodować przekroczenia standardów jakości powietrza, a w związku z realizacją inwestycji wpływ na klimat akustyczny będzie głównie związany z ruchem pojazdów, pracą urządzeń wewnątrz budynku technologicznego oraz systemem wentylacji mechanicznej. Natomiast w celu ograniczenia uciążliwości wszystkie procesy technologiczne realizowane będą w obiektach na terenie prowadzonej działalności przy zamkniętych drzwiach. Przeprowadzona analiza akustyczna zakładu, wykazała dotrzymanie dopuszczalnych poziomów hałasu w porze dziennej i nocnej przy najbliższych zabudowaniach chronionych akustycznie. Prezydent podkreślił również, że Rada Gminy [...].09.2016 r. (Uchwała nr [...]) przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy w części miejscowości K. w kierunku ul. O. w I., obejmującego swą granicą działki nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], które sąsiadują od wschodu z terenem inwestora. Powyższe działki w opracowywanym akcie prawa miejscowego mogą być przeznaczone pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jednocześnie z przedstawionej dokumentacji (raportu wraz z uzupełnieniem) wynika, że na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...] i [...] poziom hałasu kształtować się będzie na poziomie od ok. 40 dB(A) do ok. 50dB(A). Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112), dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalny poziom hałasu wynosi 50 dB(A) dla pory dziennej i 40 dB(A) w porze nocnej. Ponadto, dla działki nr ew. [...] obręb K., zlokalizowanej w odległości ok. 60 m od terenu zakładu, Wójt Gminy [...].09.2005 r. wydał decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W ocenie RDOŚ, w celu weryfikacji poziomu dźwięku na najbliższych terenach chronionych akustycznie na etapie uzyskiwania pozwolenia zintegrowanego dla zakładu należy wprowadzić konieczność prowadzenia okresowych pomiarów hałasu na najbliższych terenach chronionych akustycznie. Analizując przedłożone dokumenty RDOŚ stwierdził, że na przedmiotowym obszarze oddziaływania skumulowane oddziaływania obserwowane będą głównie w powietrzu i hałasie, gdzie zajdą reakcje pomiędzy różnymi substancjami zanieczyszczającymi. Ponadto, w otoczeniu zakładu znajduje się przedsiębiorstwo o analogicznym profilu działalności, którym jest I. S.A. Przeprowadzone obliczenia uwzględniające oddziaływanie całego zakładu, w tym aktualnego stanu jakości powietrza, wykazały dotrzymanie standardów jakości środowiska. Planowane przedsięwzięcie będzie realizowane poza obszarami chronionymi, wyznaczonymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r., poz. 2134), w tym poza wyznaczonymi, mającymi znaczenie dla Wspólnoty i projektowanymi przekazanymi do Komisji Europejskiej obszarami Natura 2000. RDOŚ stwierdził, że z uwagi na zakres i lokalizację planowanej rozbudowy zakładu realizacja przedsięwzięcia nie będzie skutkować negatywnym wpływem w zakresie ochrony przyrody, w tym naruszeniem wartości przyrodniczych oraz pogorszeniem bioróżnorodności analizowanego terenu. W przedłożonym raporcie o oddziaływaniu analizowanego przedsięwzięcia na środowisko wskazano, że zamierzenie będzie związane z emisją gazów cieplarnianych do atmosfery. Zapotrzebowanie zakładu na energię cieplną realizowane będzie za pomocą gazu ziemnego. Odnośnie ryzyka wystąpienia poważnej awarii zaznaczono, że zamierzenie nie będzie realizowane na terenie zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej oraz zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, w myśl rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 138). RDOŚ wskazał, że pomimo zastosowania nowoczesnych rozwiązań technicznych i technologicznych, które w dużym stopniu eliminują ewentualne zakłócenia w funkcjonowaniu urządzeń, zdarzają się sytuacje trudne do przewidzenia lub wręcz nieprzewidywalne, które mogą spowodować trwałe lub nietrwałe straty w środowisku naturalnym i stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Zagrożenie dla środowiska o charakterze awaryjnym może wystąpić na skutek: pożaru, wybuchu, niewłaściwego postępowania z odpadami, nieprawidłowości funkcjonowania urządzeń lub ich awarii, rozszczelnienią instalacji i wanien do tac ociekowych. W przypadku wystąpienia pożaru lub wybuchu może nastąpić zniszczenie obiektów, zanieczyszczenie powietrza, gruntu i wód oraz zniszczenie roślinności na skutek powstania wysokiej temperatury lub emisji pyłów i gazów. Natomiast w przypadku niewłaściwego postępowania z odpadami może dojść do skażenia gruntu i wód oraz zaistnienia sytuacji stwarzającej zagrożenie dla zdrowia pracowników. Aby zapobiec występowaniu zagrożeń awarii, należy stosować przepisy BHP i przepisy przeciwpożarowe oraz instrukcje eksploatacji dla urządzeń stosowanych w procesach technologicznych. Biorąc pod uwagę lokalizację i zakres planowanej działalności RDOŚ wskazał, że analizowane zadanie nie powinno spowodować znaczącego negatywnego wpływu na stan jakości środowiska. RDOŚ wskazał również, że ze względu na szczegółowy i jednoznaczny opis planowanej do zastosowania technologii oraz używanych środków mających na celu zmniejszenie uciążliwości dla środowiska, w związku z planowanym zamierzeniem nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 88 ust. 1 ustawy środowiskowej. Prezydent Miasta wydając decyzję wziął pod uwagę powyższe rozważania oraz stwierdzenia RDOŚ przede wszystkim w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza jak i również w zakresie ochrony powierzchni ziemi, gleby, wód podziemnych (gruntowych). Warunki, jakie zostały nałożone w postanowieniu RDOŚ, są uwzględnione w orzeczeniu decyzji środowiskowej. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony zgodnie z art. 66 ustawy o środowiskowej. Prezydent poddał szczegółowej analizie informacje zawarte w raporcie i jego uzupełnieniu. Cała procedura oceny oddziaływania na środowisko obejmowała analizę wielu danych, często bardzo szczegółowych, określających wpływ realizacji przedsięwzięcia na środowisko. Analizowane były zagadnienia techniczne, przyrodnicze, społeczne, jak i prawne. Wzięto pod uwagę przewidywane oddziaływanie inwestycji na środowisko oraz to, czy planowana inwestycja nie będzie powodować przekroczeń dopuszczalnych standardów i znacząco wpływać na stan środowiska naturalnego w różnych jego aspektach, w rejonie lokalizacji inwestycji podczas jego eksploatacji przy normalnych warunkach pracy. Ocena środowiska dotyczyła obszaru najbliższego przedsięwzięciu, ale również obszarów dalszych w zakresie tych komponentów i zasobów, które potencjalnie mogą być narażone na zmiany. Dokonując prognozy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, obejmującego bezpośrednie, wtórne skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływanie na środowisko, należy mieć na uwadze prawidłową obsługę eksploatacyjną zainstalowanych urządzeń, która ma bezpośredni wpływ na ich stan techniczny. Zakład usytuowany jest w północnej części miasta przy ul. M., na terenie przemysłowo-składowym. Bezpośrednie sąsiedztwo zakładu stanowią: od strony wschodniej - pola uprawne, a dalej zabudowa mieszkaniowa; od strony północnej, południowej i zachodniej - tereny przemysłowo- składowe (inne zakłady przemysłowe). Wnioskodawca wskazał, że wszystkie prace odbywać się będą na terenie, do którego będzie posiadać tytuł prawny. Wykorzystanie terenu ulegnie zmianie, bowiem w ramach realizacji inwestycji przewiduje się budowę budynku ocynkowni ogniowej, a także wykonanie niezbędnej infrastruktury towarzyszącej. Plac budowy zorganizowany zostanie w granicach nieruchomości wyznaczonych pod inwestycję. W celu zabezpieczenia przed zniszczeniem i skażeniem powierzchni ziemi szczególną uwagę należy zwrócić na organizację robót realizacyjnych i właściwe ich wykonawstwo. Stosowany sprzęt będzie sprawny technicznie i na bieżąco kontrolowany. Prowadzone prace realizacyjne mogą spowodować okresowe pylenie i wzrost poziomu natężenia hałasu w obrębie analizowanego terenu, dlatego należy wykluczyć pracę sprzętu ciężkiego i transportowego o dużej mocy akustycznej w porze nocnej. Powstające odpady należy magazynować w sposób zabezpieczający środowisko przed ich negatywnym wpływem. Zaplecze prac realizacyjnych wykonawców na terenie inwestycji będzie spełniało wymogi BHP. Po zakończeniu realizacji przedsięwzięcia teren zaplecza budowlanego zostanie przywrócony do stanu pierwotnego. Warunki użytkowania terenu, w fazie eksploatacji przedsięwzięcia, ulegną zmianie w stosunku do stanu istniejącego. W fazie eksploatacji na terenie zakładu prowadzona będzie ewidencja odpadów, zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1973). Powadzone będą również okresowe przeglądy, remonty, konserwacje, diagnostyka i regulacje parametrów eksploatacyjnych urządzeń technicznych i instalacji technologicznych. Planowane przedsięwzięcie, przy założeniu bezawaryjnego funkcjonowania, nie będzie negatywnie oddziaływać na jakość wód powierzchniowych i podziemnych. Z raportu wynika, że na etapie eksploatacji zabezpieczenie gruntu i wód podziemnych przed przedostaniem się substancji zanieczyszczających wewnątrz projektowanej hali zapewniać będzie utwardzona posadzka. Wszystkie wanny wypełnione kąpielami technologicznymi znajdować się będą w wygrodzeniach (tacach wychwytujących). Wygrodzenia będą miały za zadanie przyjęcie kąpieli ociekających z elementów w czasie ich transportu z wanny do wanny, ale przede wszystkim w przypadku ewentualnej awarii polegającej na rozszczelnieniu jakiejkolwiek wanny do przyjęcia całej jej zawartości. Stojące zbiorniki magazynowe na kwasy świeże i zużyte również znajdować się będą w chemoodpornych wygrodzeniach. Zabezpieczenie gruntu przed ewentualnymi wyciekami substancji ropopochodnych z pojazdów poruszających się po terenie inwestycji zapewniać będzie utwardzona powierzchnia dróg dojazdowych, parkingów i placów. Po terenie zakładu poruszały się będą pojazdy sprawne technicznie (bez wycieków płynów eksploatacyjnych), jednakże zakład wyposażony będzie w sorbenty neutralizujące ewentualne wycieki. Prawidłowo prowadzona gospodarka odpadami, powstającymi w związku z funkcjonowaniem zakładu, nie będzie stanowić zagrożenia dla powierzchni ziemi. Wszystkie wytwarzane na terenie zakładu odpady będą selektywnie magazynowane w sposób zabezpieczający środowisko przed ich negatywnym wpływem. Odpady niebezpieczne magazynowane będą w wydzielonych miejscach zabezpieczonych przed dostępem osób postronnych. Odpady przekazywane będą do zagospodarowania uprawnionym odbiorcom, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1987). W zakładzie prowadzona będzie prawidłowa gospodarka wodno-ściekowa. Ścieki socjalno-bytowe, w ilości przybliżonej do wielkości zapotrzebowania na wodę na ten cel, odprowadzane będą do sieci kanalizacyjnej. W ramach prowadzonej działalności nie będą powstawać ścieki przemysłowe. Zużyte kąpiele technologiczne kierowane będą do specjalnych pojemników i okresowo oczyszczane lub jako odpad przekazywane uprawnionym odbiorcom do zagospodarowania. Teren zakładu położony jest poza obszarami chronionymi oraz kompleksami leśnymi. W sąsiedztwie analizowanego terenu nie występują pomniki przyrody. Zrealizowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na elementy środowiska przyrodniczego w jego sąsiedztwie. Realizacja inwestycji nie przyczyni się do powstania zmian w krajobrazie - inwestycja zlokalizowana zostanie na terenie istniejącego zagospodarowanego zakładu. Krajobraz terenu, gdzie planuje się przedsięwzięcie, ukształtowany został pod wpływem działalności człowieka. Dalej organ wskazał, że jednym z najważniejszych elementów raportu jest opis i analiza możliwych wariantów przedsięwzięcia. W praktyce opis powinien być ujmowany w następujących zagadnieniach: opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia (tzw. wariant "0"); opis przewidywanych skutków dla środowiska dla wariantu proponowanego przez wnioskodawcę (tzw. wariant "1") oraz wskazanie jego racjonalnej alternatywy (tzw. "wariant alternatywny" lub wariant z kolejnym numerem porządkowym); opis przewidywanych skutków dla środowiska dla wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Inwestor wskazał w raporcie, że zaniechanie realizacji inwestycji polegającej na budowie ocynkowni ogniowej spowodowałoby utrzymanie obecnego stanu użytkowania i zagospodarowania przedmiotowego terenu. Wpływ na stan środowiska przedmiotowego terenu, w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, nie zmieniłby się w stosunku do stanu obecnego. Nie wystąpiłyby ani negatywne ani pozytywne skutki dla środowiska. Oddziaływanie na wszystkie elementy środowiska pozostałoby na tym samym poziomie. Raport zawiera opis wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Autor dokumentu podkreśla, że realizowane przedsięwzięcie oparte jest na współczesnych technologiach uwzględniających wymogi ochrony środowiska, a proponowane rozwiązania techniczne i technologiczne przedmiotowej inwestycji (rozwiązania w zakresie realizacji robót realizacyjnych - stosowanie nowoczesnych maszyn i urządzeń, zastosowanie wysokogatunkowych materiałów nie oddziaływujących na środowisko gruntowo-wodne, prowadzenie robót w sposób zapewniający jak najmniejszą ingerencję w środowisko) zostały przyjęte właściwie i nie odbiegają od standardów stosowanych na obszarze kraju i za granicą, nie powinny zatem stanowić zagrożenia dla gleby, powierzchni ziemi, wód powierzchniowych i gruntowych. Za wariant alternatywny przedsięwzięcia uznaje się taki, który zarówno z ekonomicznego, jak i technicznego punktu widzenia jest możliwy do wykonania i który wypełnia założony przez wnioskodawcę cel. Wariantowość przedsięwzięcia rozpatrywać można np. w alternatywie lokalizacji, organizacji czy technologii. Inwestor, podczas wyznaczania lokalizacji pod inwestycję, przeanalizował aspekty logistyczne, techniczne, ekonomiczne i prawne. Za realizacją inwestycji w tej konkretnej lokalizacji przemawia fakt, że obszar ten zlokalizowany jest w obrębie istniejącego zakładu, a ponadto przedmiotowe działki leżą w obrębie terenu przeznaczonego pod funkcję produkcyjno-gospodarczo-rzemieślniczą. Obowiązujące przepisy nie nakładają ograniczeń w odniesieniu do wyboru wariantu, który przedstawiony zostanie jako wariant alternatywny. Podczas projektowania przedmiotowej inwestycji rozpatrywano inny pod względem lokalizacyjnym wariant realizacji projektowanej hali. Przewidywano jej przesunięcie w kierunku północnym, bliżej istniejącej zabudowy. Po przeanalizowaniu jednak przedmiotowej koncepcji, z uwagi na zlokalizowany w tej części nieruchomości plac magazynowy oraz konieczność zachowania optymalnych warunków obsługi logistycznej zakładu, zdecydowano o realizacji hali jak w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę. Rozważając również alternatywność przedmiotowej inwestycji możliwe było rozpatrywanie wariantu technologicznego, który pozwala na dowolny dobór producentów oraz planowanych do instalacji maszyn i urządzeń. Ewentualna jednak zmiana przewidzianego do instalacji sprzętu nie będzie miała istotnego znaczenia. Sprzęt ten służyć ma bowiem realizacji konkretnych procesów związanych z cynkowaniem stalowych detali, w związku z czym konieczne będzie wyposażenie zakładu w maszyny i urządzenia, dzięki którym możliwe będzie osiągnięcie zakładanych celów. Niezależnie od producenta czy modelu przewidzianego do instalacji sprzętu, jego charakter nie będzie odbiegał od założeń określonych w technologii procesu zarówno pod względem celu i zasady ich działania, jak i charakterystyki emisyjnej. Znaczenie będzie tu miał również fakt ciągłego postępu technicznego umożliwiającego wprowadzenie na rynek różnego typu sprzętu, o który może zostać doposażony zakład. Inwestor wskazał, że wariantem najkorzystniejszym dla środowiska w przypadku omawianej inwestycji teoretycznie byłby wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, gdyż nie wiąże się on z jakimkolwiek oddziaływaniem na środowisko. Wnioskodawca podejmując decyzję o realizacji przedmiotowej inwestycji i wybierając optymalny wariant pod względem jej koncepcji opierał się o współczesną wiedzę, biorąc pod uwagę najnowsze rozwiązania techniczne i technologiczne, a także minimalizację wpływu inwestycji na stan środowiska naturalnego (wymogi ochrony środowiska). Analizując wariant alternatywny wnioskodawca wskazał, że realizacja inwestycji w innym niż zakładanym usytuowaniu hali produkcyjno-magazynowej wiązałaby się z pogorszeniem warunków logistycznych w porównaniu z wariantem proponowanym do realizacji. Pod względem charakteru i zakresu inwestycji wariant ten nie odbiegałby znacząco do wariantu proponowanego. W fazie eksploatacji inwestycji na skutek innego usytuowania hali nie przewiduje się zmian w zakresie oddziaływania akustycznego, zmian gospodarki wodno-ściekowej czy też związanych z gospodarką odpadami. Nieznacznej zmianie uległoby jedynie oddziaływanie związane z emisją substancji do powietrza, bowiem z uwagi na zmianę lokalizacji hali nastąpiłaby zmiana rozprzestrzeniania zanieczyszczeń w powietrzu. Inwestor w przedłożonym raporcie w sposób szczegółowy uzasadnił, w jaki sposób proponowany przez niego wariant będzie oddziaływał na środowisko, w szczególności na ludzi, faunę, florę, glebę, wodę, klimat, powietrze, dobra materialne, dobra kultury, krajobraz oraz wzajemne oddziaływanie między tymi elementami: W dalszej części uzasadnienia decyzji opisano fazę realizacji, która jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Natomiast w fazie normalnej eksploatacji inwestor nie przewiduje negatywnych oddziaływań poza terenem, do którego posiadać będzie tytuł prawny. Najbliższe tereny akustycznie chronione stanowią zlokalizowane w odległości ok. 175 m w kierunku wschodnim od inwestycji tereny zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej. Zmiana krajobrazu "wpasuje się" w charakter obszaru. Uwzględniając wyniki wykonanych wizji terenowej, omawiana inwestycja nie będzie istotnie negatywnie oddziaływać na różnorodność biologiczną analizowanego obszaru. Utrata siedlisk będzie nieistotna z punktu widzenia utrzymania różnorodności biologicznej. Zajęcie siedlisk dotyczyć będzie terenu podlegającego istotnym czynnikom antropogenicznym. Z uwagi na skalę inwestycji nie przyczyni się ona do wymierania gatunków oraz nie spowoduje zmniejszenia zróżnicowania genowego w populacjach. Jeśli chodzi o oddziaływanie na powierzchnię ziemi, to w fazie eksploatacji oddziaływanie to, na skutek prawidłowo prowadzonej gospodarki odpadami powstającymi w związku z funkcjonowaniem zakładu, nie będzie stanowić zagrożenia dla powierzchni ziemi. Wszystkie wytwarzane na terenie zakładu odpady będą selektywnie magazynowane w sposób zabezpieczający środowisko przed ich negatywnym wpływem. Odpady niebezpieczne magazynowane będą w wydzielonych miejscach zabezpieczonych przed dostępem osób postronnych. Odpady przekazywane będą do zagospodarowania uprawnionym odbiorcom, zgodnie z przepisami ustawy o odpadach. Ścieki socjalno-bytowe odprowadzane będą do sieci kanalizacyjnej. W procesie produkcyjnym nie będą powstawać ścieki technologiczne. Wody opadowe z terenu inwestycji odprowadzane będą do rowu melioracyjnego, przy czym wody opadowe z powierzchni utwardzonych (wody "brudne") przed odprowadzeniem do odbiornika podczyszczane będą w urządzeniach podczyszczających. Eksploatacja przedsięwzięcia nie spowoduje ruchów masowych ziemi w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska. Eksploatacja zakładu związana będzie z emisją gazów i pyłów do powietrza. Źródłem emisji będą prowadzone procesy technologiczne oraz energetyczne spalanie gazu w źródłach energetycznych oraz ruch pojazdów. W celu minimalizacji emisji chlorowodoru z procesu trawienia detali zainstalowany zostanie skruber o skuteczności ok. 98%, którego zadaniem będzie absorpcja par kwasu solnego, przy równoczesnym obniżeniu temperatury kwasów trawiących i ich parowania. W celu minimalizacji emisji pyłu i zawartego w nim cynku z procesu cynkowania ogniowego zainstalowany zostanie wysokosprawny filtr tkaninowy o skuteczności ok. 98%. W celu ograniczenia wpływu źródeł energetycznych na stan jakości powietrza atmosferycznego jako paliwo wykorzystywany będzie gaz ziemny charakteryzujący się jednymi z najniższych wskaźników emisji. Minimalizacja emisji substancji do powietrza związanej z ruchem pojazdów będzie możliwa poprzez ograniczenie pracy silników do niezbędnego minimum. Eksploatacja zakładu nie będzie powodować przekroczeń obowiązujących wartości stężeń zanieczyszczeń i wartości odniesienia substancji w powietrzu. Z punktu widzenia emisji hałasu do środowiska eksploatacja inwestycji nie będzie stanowić ponadnormatywnej uciążliwości akustycznej dla środowiska. Działalność zakładu nie będzie stanowić istotnego źródła emisji wibracji do środowiska. Przy określaniu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko w czasie jej eksploatacji uwzględniono wszystkie źródła emisji substancji do środowiska (w analizie rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu, analizie akustycznej oraz analizie w zakresie gospodarki odpadami i wodno-ściekowej uwzględnione zostały wszystkie źródła emisji związane z inwestycją). Przeprowadzona analiza oddziaływania na środowisko wykazała, że łączne oddziaływanie nie będzie powodowało przekroczenia standardów jakości środowiska oraz wartości odniesienia. W przedłożonym raporcie przeprowadzono analizę oddziaływania skumulowanego na stan jakości powietrza atmosferycznego poprzez uwzględnienie w obliczeniach tła substancji - aktualnego stanu jakości powietrza atmosferycznego określonego przez stosowny inspektorat ochrony środowiska, które zawiera w sobie "obce" zanieczyszczenia związane z emisją substancji z instalacji zlokalizowanych w sąsiedztwie (tło substancji uwzględnia oddziaływanie istniejących instalacji na stan jakości powietrza atmosferycznego w danym rejonie). Przeprowadzone obliczenia wykazały, że dotrzymane zostaną dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu oraz wartości odniesienia poza teren zakładu. Bezpośrednie sąsiedztwo zakładu stanowią tereny przemysłowo-składowe, pola uprawne, a dalej zabudowa mieszkaniowa. W otoczeniu zakładu usytuowane jest przedsiębiorstwo o analogicznym profilu działalności, którym jest I. S.A. W związku z powyższym na stan akustyczny otoczenia przedmiotowej inwestycji w głównej mierze wpływać będzie ruch samochodów poruszających się po okolicznych ulicach oraz praca zakładów przemysłowych zlokalizowanych w sąsiedztwie. Dodatkowo przeprowadzona na potrzeby raportu analiza akustyczna dla zakładu będącego przedmiotem inwestycji wykazała, że dotrzymywane będą dopuszczalne poziomy hałasu na granicy najbliższych terenów chronionych akustycznie. Otrzymana w wyniku analizy komputerowej wartość jest porównywana do dopuszczalnych poziomów hałasu, gdyż w przypadku rzeczywistych pomiarów hałasu wyodrębnia się tylko przedmiotowy zakład odejmując tło akustyczne otoczenia. Prawidłowo prowadzona gospodarka odpadami oraz wodno-ściekowa wyeliminuje kumulowanie się oddziaływań w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe nie przewiduje się oddziaływań skumulowanych mogących powodować przekroczenie standardów jakości środowiska w żadnym z jego elementów. Zakłada się, że podczas realizacji inwestycji powstaną odpady, których klasyfikację przyjęto zgodnie z rozporządzaniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923). Podczas realizacji inwestycji zostanie wydzielone miejsce do czasowego magazynowania wytworzonych odpadów. Odpady te będą gromadzone i magazynowane na utwardzonym podłożu, zabezpieczonym przed dostępem osób postronnych. Materiały pyliste zostaną zabezpieczone przed rozwiewaniem, np. poprzez przykrywanie plandekami. Ww. odpady zostaną przekazane firmom posiadającym stosowne pozwolenia w zakresie gospodarowania tego typu odpadami. W trakcie eksploatacji zakładu będą wytwarzane odpady niebezpieczne oraz inne niż niebezpieczne, których klasyfikację przyjęto zgodnie z ww. rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów. Postępowanie z ww. odpadami odbywać się będzie zgodnie z podstawowymi zasadami gospodarowania nimi, tj. hierarchią sposobów postępowania z odpadami. Odpady gromadzone będą z podziałem na rodzaje w odpowiednich pojemnikach, beczkach, zbiornikach, workach lub kontenerach, wykonanych ze składników odpornych na działanie substancji zawartych w odpadach. Magazynowane będą w wyznaczonych pomieszczeniach hali produkcyjnej bądź w pomieszczeniu lub na placu magazynowym, na utwardzonej, szczelnej powierzchni. Kwasy trawiące oraz odpady zawierające kwasy po bezpośrednim odbiorze z wanien trawiących będą gromadzone w zamkniętych, oznakowanych i chemoodpornych zbiornikach, które magazynowane będą w zamkniętym pomieszczeniu, ze szczelną posadzką. Pozostałe odpady niebezpieczne będą gromadzone w szczelnych, zamykanych zbiornikach lub pojemnikach, wykonanych z materiałów odpornych na działanie składników w nich zawartych. Magazynowane będą w zamkniętym pomieszczeniu, zabezpieczonym przed działaniem warunków atmosferycznych i dostępem osób postronnych. Odbiór odpadów prowadzony będzie przez firmy posiadające stosowne zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub przetwarzania odpadów oraz poddawania ich procesom recyklingu i odzysku. Odpady, których odzysk okaże się niemożliwy, zostaną przekazane do unieszkodliwienia. Raport zawiera także analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Spostrzegane czy też spodziewane przez mieszkańców ryzyko ekologiczno-zdrowotne w ich środowisku lokalnym może być przez nich oceniane jako przekraczające możliwości jego zaakceptowania. Dlatego też jednym z elementów obniżających ryzyko zaistnienia konfliktów jest prowadzenie akcji informacyjnych o zaprojektowanym przedsięwzięciu wśród mieszkańców danego terenu, zwracając uwagę na omówienie zarówno pozytywnego jak i negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym na zdrowie ludzi. Z przeprowadzonej w raporcie analizy i oceny zagrożenia dla środowiska wynika, że żaden z czynników wpływających na ochronę interesów osób trzecich nie zostanie naruszony. Nie przewiduje się negatywnych oddziaływań związanych z eksploatacją zakładu poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Jednakże wszystkich ewentualnych konfliktów społecznych nigdy nie można do końca przewidzieć i określić. Ich przyczyną mogą być subiektywne odczucia uczestników konfliktu niezwiązane z rzeczywistym, udowodnionym naruszeniem lub nieprzestrzeganiem obowiązującego prawa. Przeprowadzone analizy pozwoliły na wykazanie, że potencjalnie najbardziej istotne oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - w sferze zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego, pogorszenia klimatu akustycznego oraz naruszenia powierzchni ziemi - ograniczone są do terenu przedmiotowego zakładu nie wykraczając przy tym poza ramy dopuszczalne przez przepisy prawne. Każda inwestycja niesie ze sobą ryzyko społecznego niezadowolenia i wywierania przez opinię publiczną silnej presji na ochronę środowiska podczas realizacji przedsięwzięcia. Reasumując, realizowane przedsięwzięcie oparte jest na współczesnych technologiach uwzględniających wymogi ochrony środowiska. Biorąc pod uwagę powyższe przewiduje się, że eksploatacja planowanej inwestycji nie spowoduje przekroczeń standardów jakości środowiska, a z uwagi na zastosowane rozwiązania chroniące środowisko nie spowoduje pogorszenia jego stanu. W omawianej sprawie został dwukrotnie zapewniony udział społeczeństwa - w momencie przedłożenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko oraz na etapie uzupełnienia raportu na wezwanie RDOŚ. Z uwagi na zastrzeżenia mieszkańców miejscowości K. organ przeprowadził rozprawę administracyjną, aby stworzyć możliwość wyjaśnienia stanu faktycznego stronom, złożenia wyjaśnień celem uzgodnienia interesów stron oraz wypracowania wspólnego stanowiska dla planowanej inwestycji. Mimo obszernych wyjaśnień, jakich udzielał prezes spółki, mieszkańcy stwierdzili, że nie zgadzają się na budowę ocynkowni ogniowej w sąsiedztwie ich nieruchomości, a decyzja ostateczna należy do organu prowadzącego postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Organ stwierdził, że pisma, które otrzymał od ww. mieszkańców, dotyczyły zawsze tych samych kwestii i mimo przeprowadzonej rozprawy administracyjnej, na której były one poruszane i która miała na celu wypracowanie wspólnego stanowiska w sprawie i wyjaśnienie mieszkańcom, na czym będzie polegała inwestycja oraz jakie zostaną zastosowane rozwiązania mające na celu zmniejszenie negatywnego oddziaływania na środowisko, w tym na ludzi, nie udało się osiągnąć kompromisu. Konstytucyjnym obowiązkiem władz publicznych jest ochrona środowiska, wobec powyższego orzeczenie decyzji zawiera warunki, które nałożył organ na inwestora i które muszą być spełnione na etapie realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcia (w tym warunki zgłoszone przez RDOŚ i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego). W związku z wypełnieniem przez inwestora wymogów formalnych do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uzyskaniu stosownych uzgodnień i opinii oraz po przeprowadzeniu procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i przeanalizowaniu specyfiki planowanego przedsięwzięcia we wszystkich aspektach środowiskowych, biorąc pod uwagę skalę i lokalizację planowanej inwestycji oraz mając powyższe na uwadze, organ orzekł jak w sentencji. Odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta złożyli H. J., E. i A. G. oraz Z. i S. J. W pierwszym z wymienionych odwołań, autorka podkreśliła, że jest posiadaczem nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycyjnym, które są wykorzystywane rolniczo, a realizacja inwestycji może uniemożliwić w przyszłości uprawę, ponieważ wzrośnie skażenie gleby i powietrza. Przewidywane przedsięwzięcie jest niebezpieczne zarówno dla środowiska naturalnego jaki dla zdrowia i życia ludzi mieszkających w pobliżu. Eksploatacja ocynkowni pogorszy komfort życia okolicznych mieszkańców i uniemożliwi normalne funkcjonowanie, a dotychczas atrakcyjne tereny dla budownictwa jednorodzinnego stracą swe walory. W odwołaniu E. i A. G. wskazano, że są oni właścicielami nieruchomości sąsiadujących z inwestycją, a w planie zagospodarowania przestrzennego gminy przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną. Jeśli planowana inwestycja dojdzie do skutku, wartość ich nieruchomości spadnie, a rozbudowa mieszkalnictwa jednorodzinnego zostanie znacznie ograniczona. Ponieśli znaczne koszty związane z przekształceniem nieruchomości pod zabudowę i uzbrojenie jej, a budowa ocynkowni spowoduje straty materialne, których organ I instancji nie wziął pod uwagę. Nie ma pewności, że oddziaływanie inwestycji ograniczy się jedynie do jej terenu. W odwołaniu Z. i S. J. zwrócono uwagę, że planowana inwestycja stanowi drugą już dużą ocynkownię w odległości zaledwie 250 m od siebie. W 2014 r. przeprowadzono badania próbek gleby, które wykazały, że na działce przylegającej do działki przeznaczonej pod inwestycję jest najwyższe stężenie cynku. Dlatego przed wydaniem decyzji powinny zostać pobrane komisyjnie i przebadane próbki gleby. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72, ust. 1, 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ustawy o środowiskowej, § 2 ust. 1 pkt. 13 lit. d i 15 oraz § 3 ust. 2 pkt. 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 52 lit. b rozporządzenia środowiskowego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję . W uzasadnieniu organ wskazał, że planowane zamierzenie inwestycyjne kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 13 lit. d i 15 oraz § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 52 lit. b rozporządzenia środowiskowego. Zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta w rejonie ulicy K. M. i linii kolejowej I.-T., działki nr [...] i [...] oznaczone są symbolem P/U- teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów z dopuszczeniem usług, natomiast działka nr [...] objęta jest ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] września 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta na terenach zarezerwowanych pod drogę łączącą ulicę D. z ulicą D. i do niej przyległych, a oznaczona jest symbolem 16P jako tereny składów, handlu i usług, garaży, parkingów, magazynów i administracji. Najbliższe tereny chronione akustycznie (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) zlokalizowane są w kierunku wschodni w odległości 175 m od granicy zakładu. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane tylko dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a takie przedsięwzięcia wskazane są w § 2 i § 3 rozporządzenia środowiskowego. Ponadto, zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. W przedmiotowej sprawie organem uzgadniającym jest RDOŚ. Mówiąc o współdziałaniu pomiędzy organami administracji należy zwrócić uwagę, że zakres współdziałania został przez ustawodawcę zróżnicowany. W przypadku RDOŚ wymagane jest, zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia, zaś w przypadku PPIS niezbędne jest wydanie opinii. Oznacza to, że w przypadku RDOŚ powinien zostać osiągnięty konsensus co do warunków realizacji konkretnego przedsięwzięcia, zaś w przypadku opinii organ właściwy do wydania decyzji nie jest związany stanowiskiem zawartym w tej opinii. W przedmiotowym postępowaniu Prezydent Miasta uwzględniając przedłożony mu raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, sporządzony przez zespół autorów w listopadzie 2016 r. i uzupełniony w styczniu 2017 r., dochował wszelkiej staranności w uzyskaniu możliwie szczegółowych informacji na temat przedsięwzięcia, a jednocześnie w zaskarżonej decyzji obwarował inwestora obowiązkami na każdym etapie przedsięwzięcia, by działalność ocynkowni w sąsiedztwie zabudowy mieszkalnej nie stanowiła zagrożenia dla środowiska naturalnego i komfortu życia mieszkańców. Odnosząc się do zarzutów skażenia gleby zawartych w odwołaniach, organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że organ nie przeprowadza badania próbek gleby, a organem właściwym w sprawach odpowiedzialności za zapobieganie szkodom w środowisku i naprawę tych szkód jest RDOŚ. Nie stanowią podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji kwestie subiektywnych obaw okolicznych mieszkańców, które nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Natomiast oddziaływanie na zdrowie i komfort życia mieszkańców to elementy, które nie powinny doznać uszczerbku, pod warunkiem zastosowania się przez inwestora do wytycznych zawartych w decyzji. Odwołujący się nie poparli swoich obaw konkretnymi dowodami, brak jest też obiektywnego potwierdzenia negatywnych skutków działania planowanej inwestycji. Potencjalne obniżenia wartości posiadanych przez odwołujących się nieruchomości nie może również być podstawą uchylenia decyzji, a straty materialne, które w ocenie odwołujących się stron mogą się pojawić, mogą być przedmiotem dochodzenia odszkodowania w odrębnych postępowaniach sądowych. Kolegium uznało, że organ I instancji po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 cyt. ustaw, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Ponadto, zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydent określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia oraz istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Organ I instancji w zaskarżonej decyzji uczynił również zadość wymaganiom wynikającym z art. 85 ustawy środowiskowej oraz podał do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz opinią organu, o którym mowa w art. 78 ustawy środowiskowej. Organ I instancji prawidłowo odniósł się do kryteriów wymienionych w przepisach ustawy środowiskowej, które zostały poddane analizie przy stwierdzeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z punktu widzenia konkretnego postępowania. Jest to bowiem podstawowy aspekt wydawanej decyzji. Organ prowadzący postępowanie zawarł w decyzji informacje umożliwiające stwierdzenie, że postępowanie zostało podjęte i sprawa została rozstrzygnięta na podstawie należytego rozpoznania. Kolegium na podstawie analizy akt sprawy podzieliło te ustalenia. Ocena dokonana przez organ I instancji nie jest oceną dowolną, lecz pozostaje spójna z zebranym materiałem dowodowym w sprawie. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, w szczególności z postanowieniem RDOŚ oraz kartą informacyjną planowanego przedsięwzięcia, SKO uznało, że organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję w zgodzie z przepisami prawa. Skargę na powyższą decyzję złożyli E. i A. G. zarzucając jej naruszenie: I. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu i zebraniu całego materiału dowodowego i braku podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym szczególności niewyjaśnieniu wszelkich wątpliwych oraz mogących mieć wpływ na ochronę środowiska okoliczności faktycznych związanych z planowaną budową ocynkowni, a także poprzez wydanie zaskarżonej decyzji po wybiórczej analizie materiału dowodowego; 2. art. 80 w zw. z art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i dokonanie błędnej oraz dowolnej oceny materiału dowodowego, w szczególności poprzez przyjęcie w ślad za organem l instancji ustaleń i założeń, na podstawie których został sporządzony raport środowiskowy w sprawie oraz bezkrytyczne uznanie ich za prawidłowe, a które to założenia należało uznać za nieprecyzyjne, niejasne, sprzeczne ze sobą, nielogiczne oraz w oczywisty sposób wzajemnie się wykluczające, co organy administracyjne winny poddać wnikliwej ocenie; 3. art. 8 w zw. z art. 10 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i działanie w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej z uwagi na utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji bez wyraźniej ku temu podstawy faktycznej, a ponadto wbrew obiektywnym i umotywowanym zastrzeżeniom zgłaszanym przez skarżących oraz przez uczestników postępowania, a także z rażącym i oczywistym naruszeniem ich praw; 4. art. 9 w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące brakiem należytego i wyczerpującego informowania stron postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków; 5. art. 12 w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niewnikliwy; 6. art. 136 w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów i dowodów, jak również poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji i brak zlecenia przeprowadzenia wskazanego postępowania temu organowi, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w szczególności w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, był niepełny oraz niejednoznaczny, 7. art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, pomimo że istniały podstawy do uchylenia decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 75 ust 4 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt. 4 ustawy o środowiskowej poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji przez organ I instancji oraz w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji przez organ II instancji bez dokonania porozumienia z odpowiednim organem, tj. Wójtem Gminy, podczas gdy realizacja planowanego przedsięwzięcia wykraczać będzie poza obszar gminy miejskiej poprzez bezpośrednie oddziaływanie na tereny sąsiadujące bezpośrednio z ocynkownią, a znajdujące się na terenie gminy wiejskiej, 2. art. 80 ust 1 pkt 3 w zw. z art. 37 oraz art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji wydanie przez organ I instancji oraz utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji bez wzięcia pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa, bez podania informacji o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, podczas gdy społeczeństwo było zdecydowanie przeciwne realizacji przedmiotowej inwestycji ze względu na wysokie i potencjalne ryzyko wpływu inwestycji na środowisko oraz zdrowie i komfort życia mieszkańców; 3. art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b w zw. z art. 66 ustawy środowiskowej poprzez ich błędne zastosowanie i brak wypowiedzenia się, w jakim zakresie oraz w jaki sposób organy uwzględniły ustalenia zawarte w raporcie środowiskowym oraz we wskazanych uzgodnieniach, a także poprzez niespełnienie wszystkich niezbędnych wymogów odnośnie wskazanego raportu. Mając na względzie powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również o uchylenie w całości decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że na skutek ich działań podjęta została w dniu [...].09.2016 r. uchwała Rady Gminy nr [...] w przedmiocie dokonania odrolnienia należących do nich nieruchomości i przeznaczenia ich pod budownictwo jednorodzinne. Poniesione zostały przez skarżących określone koszty, zmierzające do przygotowania nieruchomości pod zabudowę oraz ich sprzedaż. Realizacja inwestycji byłaby w pierwszej kolejności bardzo szkodliwa dla środowiska naturalnego, a ponadto miałaby zostać zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie należących do nich nieruchomości. Tym samym doprowadziłaby do całkowitego zniweczenia działań podjętych w celu przekształcenia nieruchomości na budownictwo mieszkaniowe. Skarżący wskazali, że organ dopuścił się naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Uchybienie to polegało na niewyczerpującym rozpatrzeniu oraz zebraniu całego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji organu I instancji. Organowi zarzucić można nadto brak podjęcia jakichkolwiek działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym szczególności brak wyjaśnienia wszelkich wątpliwych oraz mogących mieć wpływ na środowisko okoliczności faktycznych związanych z planowaną budową ocynkowni ogniowej. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło po przeprowadzeniu jedynie wybiórczej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Nie sposób w żaden sposób uznać, że organ należycie wyjaśnił stan faktyczny oraz, że nastąpiło wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego. SKO nie uczyniło zadość wymogom kompleksowej i wnikliwej analizy całości materiału zgromadzonego w toku postępowania, opierając się o kartę informacyjną planowanego przedsięwzięcia, o raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowiska oraz dokonanych uzgodnień. Tym samym, analizowanie w szczególności karty informacyjnej przedsięwzięcia jest dla skarżących niezrozumiałe i budzi poważne wątpliwości co do zakresu zaznajomienia się organu z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Organ przeprowadził ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów w sposób całkowicie dowolny, wybiórczy oraz niewłaściwy, w tym m.in. w zakresie oceny raportu oddziaływania na środowisko. Tym samym decyzja SKO narusza art. 80 w zw. z art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 K.p.a. Organ II instancji dopuścił się błędnej oraz dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nastąpiło to poprzez przyjęcie w ślad za organem I instancji ustaleń i założeń, na podstawie których został sporządzony raport środowiskowy w sprawie i uznanie je za prawidłowe, a które to założenia są nieprecyzyjne, niejasne, sprzeczne ze sobą, nielogiczne oraz w oczywisty sposób wzajemnie się wykluczają, co organy administracyjne winny poddać ocenie w związku z wydawaniem decyzji. Raport nie uwzględnia w kompleksowy i całościowy sposób wpływu, jaki lokalizacja przedmiotowej inwestycji będzie miała nie tylko na pobliskie grunty, lecz także na Gminę i Miasto, w tym także jako miasto uzdrowiskowe. Lokalizacja ocynkowni ogniowej w niedalekiej odległości od Parku z całą pewnością nie wpłynie atrakcyjnie na postrzeganie I. przez przebywających kuracjuszy oraz potencjalnych turystów. Raport wiele kwestii traktuje jedynie w sposób powierzchowny, potencjalny oraz niepewny i nieprecyzyjny. Organ II instancji w wadliwy sposób dokonał jego oceny. Przedmiotowy raport, czego organ nie wziął pod uwagę, nie wyklucza negatywnego oddziaływania na środowisko oraz otoczenie. Zgodnie z raportem inwestycja może negatywnie oddziaływać na środowisko - nie zostało to bowiem w sposób jednoznaczny wykluczone. Tak ukształtowane przesłanki nie powinny pozostać bez znaczenia dla wydania decyzji negatywnej. Nie sposób się zgodzić ze stwierdzeniem SKO, że organ I instancji "obwarował inwestora obowiązkami na każdym etapie przedsięwzięcia, by działalność ocynkowni w sąsiedztwie zabudowy mieszalnej nie stanowiła zagrożenia dla środowiska naturalnego i komfortu życia mieszkańców". Tak sformułowane stanowisko stoi w sprzeczności z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wielokrotnie raport oddziaływania na środowisko zawiera sformułowania, które nie wykluczają potencjalnego i negatywnego wpływu inwestycji na środowisko, co jednak pozostanie w sytuacji skażenia gruntów oraz zanieczyszczenia środowiska i rozwoju różnego rodzaju schorzeń wśród okolicznych mieszkańców ich własnym problemem. Realizacja inwestycji, która nawet wyłącznie potencjalne może mieć wpływ na zanieczyszczenie powietrza, w toku której powstaną szkodliwe odpady czy przetwarzane będą metale ciężkie, wpłynie w zdecydowanie negatywny sposób na środowisko oraz pobliskie otoczenie. Organ II instancji nie wziął pod uwagę w żadnej mierze faktu oddziaływania inwestycji na terenu sąsiadujących nieruchomości (m.in. hałas). Lokalizacja ocynkowni ogniowej może spowodować negatywny wpływ na środowisko - w tym m.in. poprzez skażenie gleby metalami ciężkimi, które mają być składowane, obrabiane i przechowywane w planowanej inwestycji. Szkodliwa będzie również produkcja odpadów oraz emisja szkodliwych substancji do powietrza. Organy nie odniosły się w żadnej mierze co do konkretnych kwestii, które uznać można za nieprecyzyjne, niejasne oraz nieścisłe. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika m.in., że "(...) określenie rodzaju i ilości wprowadzonych do powietrza substancji na etapie realizacji inwestycji, z uwagi na zróżnicowane działania i prace w tym czasie, jest bardzo trudne. Będą to głównie zanieczyszczenia wprowadzane do atmosfery w sposób niezorganizowany, a pochodzące z procesu spalania paliw w silnikach pojazdów dostarczających materiały niezbędne w trakcie budowy oraz maszyn roboczych, takie jak: tlenek węgla, tlenki azotu wyrażone jako NO2 oraz węglowodory (pozostałości niespalonego paliwa). Ponadto następować będzie również niezorganizowana emisja pyłu w czasie prac ziemnych. (...) Podane wielkości emisji mają charakter jedynie orientacyjny i obarczone są one dużym błędem szacunkowym, wynikającym z faktu, iż nie jest możliwe w chwili obecnej dokładne określenie ilości pojazdów, czy intensywność prowadzonych prac w ciągu dnia (...)". Organ w żadnej mierze nie wziął pod uwagę, że w odniesieniu do przedsięwzięć znacząco oddziaływujących na środowisko wszelkie kwestie winny zostać przez inwestora przedstawione w sposób jak najbardziej precyzyjny, spójny oraz wyczerpujący. Organ dokonał całkowicie błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Organ uzgadniający, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał w odniesieniu do przedłożonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnieniu, że zastosowanie rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych tamże wskazanych oraz właściwa organizacja prac realizacyjnych, powinna zapewnić ochronę środowiska przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji na etapie jej realizacji oraz eksploatacji. Sam organ wskazuje również, co wynika z treści w/w dokumentacji, że "oddziaływanie na zdrowie i komfort życia mieszkańców to elementy, które nie powinny doznać uszczerbku pod warunkiem zastosowania się przez inwestora do wytycznych zadartych w decyzji". Z treści wskazanego powyżej stanowiska organu, wywnioskować można zatem, że jeżeli inwestor nie będzie stosował się do wytycznych zawartych w decyzji lub nie będzie prawidłowo organizował prac, to dojdzie do negatywnego oddziaływania na środowisko, a zdrowie i komfort życia mieszkańców doznają uszczerbku. Pozostawienie w/w kwestii w całości zależnych od inwestora jest całkowicie niedopuszczalne. Przedmiotowe kwestie jednakże będą mogły zostać zweryfikowane dopiero po wystąpieniu ewentualnych naruszeń, ergo generalna konkluzja wynikająca z treści materiału dowodowego (w tym także z treści przedmiotowego raportu) nie daje podstaw do stwierdzenia, że planowana inwestycja nie będzie zagrażać ochronie środowiska, jak również lokalnej społeczności. Organ oceniając przedmiotową kwestię nie wziął w/w wątpliwości pod uwagę, czym niewątpliwie naruszył wskazane przepisy postępowania administracyjnego. Organ przez swoje działanie naruszył również dyspozycję wynikającą z treści art. 8 w zw. z art. 10 K.p.a. Nie można w żaden sposób uznać, aby działanie organu było działaniem w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej. Od samego początku organy działały wbrew woli społeczeństwa, traktując skarżących oraz uczestników postępowania jako podmioty, które nie mają jakiegokolwiek realnego wpływu na tok postępowania, jak również bagatelizując ich obawy. Powyższe skutkowało w konsekwencji utrzymaniem przez SKO w mocy zaskarżonej decyzji bez wyraźniej ku temu podstawy faktycznej, a ponadto wbrew obiektywnym i umotywowanym zastrzeżeniom zgłaszanym przez skarżących oraz uczestników postępowania, a także z rażącym oczywistym naruszeniem ich praw. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem SKO, zgodnie z którym "nie stanowią podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji kwestie subiektywnych obaw okolicznych mieszkańców, które nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy". Tak kategoryczne sformułowanie w/w kwestii (pomimo, że obawy mieszkańców de facto znajdują potwierdzenie w aktach sprawy), świadczy o nierespektowaniu podstawowych praw okolicznych mieszkańców poprzez przedłożenie nad ich zdrowie, własność oraz ochronę środowiska, majątkowego interesu inwestora. W/w zastrzeżenia należy uznać za mające uzasadnione podstawy - w tym m.in. w oparciu o treść raportu i innych dokumentów, z których wprost wynika możliwość negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na okoliczne nieruchomości (hałas, zanieczyszczenie), jak również o możliwości potencjalnego skażenia gleby czy powietrza. Organ naruszył również wytyczne wynikające z art. 9 w zw. z art. 7 K.p.a. Skutkowało to brakiem należytego i wyczerpującego informowania stron postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Nie sposób było uznać, że organ I instancji wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę m.in. wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Organ dopuścił się również naruszenia art. 12 w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niewnikliwy ze szkodą na rzecz skarżących oraz uczestników postępowania. SKO dopuściło się także naruszenia art. 136 w zw. z art, 138 § 2 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Organ II instancji w szczególności nie przeprowadził w żadnej mierze dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów i dowodów zgromadzonych przez organ I instancji, pomimo powoływanych powyżej niejasności oraz wątpliwości w zakresie wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Organ nie dokonał również, do czego był uprawniony, uchylenia decyzji organu I instancji, a także zlecenia przeprowadzenia wskazanego postępowania organowi I instancji. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w toku postępowania w I instancji, w szczególności w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i wiążącym się z tym potencjalnym ryzykiem był na tyle niepełny oraz niejednoznaczny, że jak najbardziej zasadnym rozwiązaniem było przeprowadzenie dodatkowych ustaleń, konsultacji oraz uzyskanie dowodów we wskazanym zakresie. Organ II instancji naruszył również art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. SKO utrzymało bowiem w mocy wadliwą w decyzję Prezydenta Miasta pomimo tego, że istniały podstawy do jej uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W toku postępowania administracyjnego doszło również do naruszenia art. 75 ust. 4 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o środowiskowej poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez organ I instancji, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ II instancji bez dokonania porozumienia z odpowiednim organem, tj. Wójtem Gminy. Realizacja planowanego przedsięwzięcia, wykraczać będzie poza obszar gminy miejskiej poprzez bezpośrednie oddziaływanie na tereny sąsiadujące z terenem ocynkowni, a znajdującymi się na terenie gminy wiejskiej. Zgodnie z art. 75 ustawy o środowiskowej w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, wykraczającego poza obszar jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast". Na gruncie niniejszego postępowania, przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach doszło do naruszenia wskazanego przepisu. Wydanie przedmiotowej decyzji odbyło się bowiem bez porozumienia z Wójtem Gminy. Budowa ocynkowni wykraczać będzie poprzez swój zakres oddziaływania na teren gminy wiejskiej, tj. m.in. grunty położone na terenie sołectwa K. Skarżący wskazali również na naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 37 oraz art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o środowiskowej. Wskazane naruszenie spowodowało w konsekwencji wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bez i wzięcia pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa, jak również bez podania informacji o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie ostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Nie sposób uznać, jak uczynił to organ II instancji, że Prezydent Miasta w toku postępowania "dochował wszelkiej staranności w uzyskaniu możliwie szczegółowych informacji na temat przedsięwzięcia". Nie tylko organ I instancji całkowicie zignorował głos społeczeństwa, jak również nie przeprowadził stosownych konsultacji we wskazanym zakresie. Opinia społeczeństwa winna być uwzględniona w procesie wydawania decyzji środowiskowej. Proceduralne gwarancje tego wymogu stwarzają m.in. przepisy art. 37 i art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy. Organ naruszył również treść art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b w zw. z art. 66 ustawy o środowiskowej. Do naruszenia doszło poprzez ich błędne zastosowanie i brak wypowiedzenia się przez organ, w jakim zakresie oraz w jaki sposób organy administracji uwzględniły ustalenia zawarte w raporcie środowiskowym oraz wskazane w poszczególnych uzgodnieniach, a także poprzez niespełnienie wszystkich niezbędnych wymogów odnośnie wskazanego raportu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się w niej naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej przywoływana jako P.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 tej ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie ulega wątpliwości Sądu, że planowana inwestycja - zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 13 lit. d i 15 oraz § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia środowiskowego - należy do przedsięwzięć mogących zawsze oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 61 ust. 2 ustawy środowiskowej, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej, przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, wzajemne oddziaływanie między ww. elementami, dostępność do złóż kopalin, ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 ustawy środowiskowej). Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej (właściwość organów tej Inspekcji została określona w art. 78 ust. 1 ustawy środowiskowej). Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej). Jak to wynika z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Ponadto, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2). Ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia, mianowicie organ może odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie w razie: 1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, 3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej), 4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej), W ocenie Sądu, w kontekście przywołanych regulacji prawnych, organy orzekające w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia określonego we wniosku inwestora zasadnie uznały, że nie zaistniały przesłanki do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia, które obowiązkowo wymagało wydania takiej decyzji ze względu na treść art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej. Podkreślenia wymaga, że podstawowym elementem postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia jest ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, która obejmuje weryfikację raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, uzyskanie i uwzględnienie uzgodnień i opinii, zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu, w tym rozpatrzenie uwag i zarzutów do raportu (por. art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej). Organy orzekające w niniejszej sprawie, procedując w zgodzie z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, uwzględniły w decyzjach wyniki uzgodnień oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, którego przebieg szczegółowo uzasadniono w decyzji Prezydenta (zgodnie z dyspozycją art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy środowiskowej) oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w jego uzupełnieniach. W trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej organ prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z RDOŚ, który po zapoznaniu się z przedłożonymi materiałami, w tym z raportem (i jego uzupełnieniem) o oddziaływaniu na środowisko postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. (k. 55 akt adm.) uzgodnił realizację przedsięwzięcia i zgłosił swoje warunki, które zostały uwzględnione w orzeczeniu decyzji. Zgodnie z wymogiem art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej organ pozyskał również pozytywną opinię PPIS z dnia [...] grudnia 2016 r. (k. 29 akt adm.), w której organ uzgadniający wskazał, jakie działania należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji oraz co należy wziąć pod uwagę w projekcie budowlanym pod kątem ochrony środowiska. Powyższe warunki organ I instancji uwzględnił w całości w treści decyzji. Prezydent Miasta stosownie do art. 63 i 64 ustawy środowiskowej stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i określił zakres tego raportu, co potwierdza zgromadzony materiał akt administracyjnych. Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, stanowiący podstawę przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, Sąd ocenił jako zgodny z zakresem wyznaczonym przez Prezydenta oraz odpowiadający w pełni wymogom art. 66 ustawy środowiskowej. Należy tu zaznaczyć, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej treści raportu, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Stąd ocena raportu dotyczy w szczególności kwestii, czy jest on wyczerpujący (kompletny) i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości (treści) w rozumieniu dyspozycji art. 66 ustawy środowiskowej, a więc nie może to być ocena merytoryczna. Zdaniem Sądu, przedłożony raport spełnia ww. wymogi ustawowe, a organy administracji dokonały prawidłowej jego weryfikacji na potrzeby tej sprawy. Raport kompleksowo określa oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, krajobraz, klimat akustyczny, wody powierzchniowe i podziemne, a także oddziaływanie w zakresie emisji odpadów, na zdrowie ludzi - na każdym etapie realizacji inwestycji. W szczególności z raportu i jego uzupełnienia wynika, co jest istotne z punktu widzenia możliwości wydania zaskarżonych decyzji, że planowana inwestycja przy zachowaniu zaleceń wynikających z treści raportu nie wpłynie negatywnie na środowisko. Sąd stwierdził również, że został spełniony kolejny warunek do wydania decyzji środowiskowej w tej sprawę, mianowicie inwestor zaakceptował najkorzystniejszy wariant inwestycji. Należy w tym miejscu podkreślić, że w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został wskazany wariant alternatywny. W raporcie uzasadniono i wyjaśniono powody wyboru wariantu ostatecznie przyjętego i dlaczego wariant alternatywny nie został wybrany. Przechodząc do kolejnego elementu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należało przeanalizować przedmiotowe postępowanie pod kątem udziału w nim społeczeństwa. Sąd uznał, że organ I instancji wypełnił dyspozycję art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej, który nakłada na organ administracji przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Działając zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 oraz art. 38 ustawy środowiskowej, organ administracji podawał do publicznej wiadomości informacje o wszystkich etapach postępowania, w tym o złożeniu wniosku inicjującego postępowanie, o możliwości składania pisemnych wniosków, uwag i zastrzeżeń w tej sprawie, o przystąpieniu do przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o możliwości wnoszenia uwag i wniosków do raportu oraz jego uzupełnienia i wyjaśnień pochodzących od inwestora oraz o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie oraz zgłoszonych żądań, wreszcie o wydanej decyzji i o możliwości zapoznania się z jej treścią. Zgodnie z dyspozycją art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w zw. z art. 49 K.p.a. o powyższych czynnościach organ administracji informował strony postępowania poprzez obwieszczenie wywieszone w miejscu realizacji inwestycji, na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta oraz zamieszczone na stronie internetowej Urzędu Miasta (BIP) i www.sios.pl (System Informacji o Środowisku), a także pisemnie poinformowano strony postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi, organ I instancji rzeczowo odniósł się do uwag zgłaszanych w toku postępowania na podstawie przepisu art. 34 ustawy środowiskowej. Przyczyny nieuwzględnienia uwag zostały szczegółowo omówione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Wywody organu w tym zakresie są - w ocenie Sądu - wyczerpujące, jasne i prawidłowe oraz opierają się zarówno na ustaleniach raportu jak i na analizie pozostałej dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. Podkreślenia wymaga, że sam tylko sprzeciw co do realizacji inwestycji stron lub członków społeczeństwa biorącego udział w postępowaniu, których interes faktyczny przemawia za innym sposobem zagospodarowania określonych nieruchomości, nie może być podstawą do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy zwrócić uwagę na to, że organ dodatkowo zapewnił w postępowaniu udział społeczeństwa poprzez wyznaczenie rozprawy administracyjnej służącej do wyjaśnienia społeczeństwu podjętych przez inwestora (oraz organ) kroków mających na celu zminimalizowanie niekorzystnego oddziaływania inwestycji na środowisko, a w szczególności na sąsiednie nieruchomości znajdujące się na terenie gminy K. Rozprawa ta co prawda nie doprowadziła do uzgodnienia spornych kwestii, tym niemniej stanowiła ona dodatkowe działanie organu mające na celu "ugodowe" rozstrzygnięcie sporu pomiędzy inwestorem a właścicielami pobliskich nieruchomości. Trzeba również wskazać, że lokalizacja planowanej inwestycji jest zgodna z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta w rejonie ul. K. M. i linii kolejowej I. – T., działki nr ew. [...] i [...]oznaczone są symbolem P/U - teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów z dopuszczeniem usług, natomiast działka nr ew. [...] objęta jest ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] września 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta na terenach zarezerwowanych pod drogę łączącą ul. D. z ul. D. i do niej przyległych, i oznaczona jest symbolem 16P jako tereny składów, handlu i usług, garaży, parkingów, magazynów i administracji. Tak więc i wymóg zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, niezbędny do wydania spornej decyzji, został w tej sprawie spełniony. Analizując zarzuty skargi Sąd uznał, że zgodzić należy się z organem, iż eksploatacja zakładu nie będzie wywierała znacznego negatywnego wpływu na warunki życia i zdrowie ludzi. Z postanowienia z RDOŚ wynika, że wykonane obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu wykazały, iż emisje substancji z terenu zakładu nie powinny spowodować przekroczenia standardów jakości powietrza, a w związku z realizacją inwestycji wpływ na klimat akustyczny będzie głównie związany z ruchem pojazdów, pracą urządzeń wewnątrz budynku technologicznego oraz systemem wentylacji mechanicznej. W celu ograniczenia tych uciążliwości wszystkie procesy technologiczne realizowane będą w obiektach na terenie prowadzonej działalności przy zamkniętych drzwiach. Przeprowadzona analiza akustyczna zakładu wykazała dotrzymanie dopuszczalnych poziomów hałasu w porze dziennej i nocnej przy najbliższych zabudowaniach chronionych akustycznie. Poziom hałasu nie będzie przekraczał dopuszczalnego dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej poziomu wynoszącego 50 dB(A) dla pory dziennej i 40 dB(A) w porze nocnej (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku). Przedstawione w raporcie i jego uzupełnieniach analizy oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowie ludzi, następnie przeanalizowane przez organy obu instancji, są czytelne i nie budzą wątpliwości Sądu. W sytuacji gdy weryfikacja merytoryczna raportu w tym zakresie wymaga wiedzy specjalnej, a żadna ze stron postępowania zajmująca stanowisko opozycyjne względem inwestora, w tym skarżący, nie zgłosiła tego dowodu na poparcie swych twierdzeń, których przeprowadzenie służyłoby zakwestionowaniu prawidłowości raportu, rozstrzygnięć organów współdziałających w wydaniu opinii oraz organów rozstrzygających sprawę główną, to brak jest w zasadzie podstaw do kwestionowania przyjętych w raporcie metod badań, analiz i poprawności wnioskowania. Samo sformułowanie zarzutów i wątpliwości względem raportu środowiskowego i inwestycji nie mogło stanowić samodzielnej podstawy do skutecznego podważenia prawidłowości raportu oraz rozstrzygnięć podjętych przez organy rozstrzygające w sprawie środowiskowych uwarunkowań oraz organy współdziałające. W szczególności, strona skarżąca nie skorzystała z możliwości zgłoszenia tego rodzaju wniosków dowodowych, które zmierzałyby do skutecznego podważenia miarodajności raportu środowiskowego przedstawionego przez inwestora. Należy podkreślić, że większość zarzutów skargi związanych z naruszeniem przez organ przepisów postępowania stanowi ogólnie sformułowane stanowisko skarżących nie poparte przykładami konkretnych naruszeń prawa przez organ. Słusznie skarżący wskazują, że organ nie wyklucza negatywnego inwestycji na środowisko lub otoczenie, ponieważ każda inwestycja niesie takie zagrożenie, jednak rolą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest sformułowanie takich warunków realizacji przedsięwzięcia, które zminimalizują takie zagrożenie. Nie można natomiast nigdy wykluczyć, że możliwa jest awaria lub inna sytuacja nadzwyczajna, której skutkiem będzie negatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko. Zdaniem Sądu, kwestionowana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi przewidziane w art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, albowiem zawiera wszystkie elementy tam określone. Załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia, która jest odzwierciedleniem opisu inwestycji wskazanej we wniosku inwestora oraz w raporcie. W decyzji szczegółowo określono szereg zabezpieczeń służących ochronie środowiska, ochronie przez nadmiernym hałasem i zanieczyszczeniem powietrza, ochronie środowiska gruntowo-wodnego. Uwzględniono również warunki określone w opiniach organów. W kontrolowanej decyzji zaniechano nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, co należycie uzasadniono szczegółowym i jednoznacznym opisem planowanej do zastosowania technologii oraz stosowanych środków mających na celu zmniejszenie uciążliwości dla środowiska w związku z planowanym przedsięwzięciem. Skoro zasadniczo wszystkie istotne skutki środowiskowe przedsięwzięcia są dostatecznie rozpoznane, wobec tego w zasadzie nie ma podstaw do nakładania obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Oczywiście faktyczny zakres oddziaływania inwestycji ujawni się dopiero na etapie jej realizacji i eksploatacji, zaś aktualnie można jedynie mówić o prognozowaniu określonego stanu rzeczy. Weryfikacji bowiem rzeczywistego oddziaływania zrealizowanego przedsięwzięcia na środowisko służyć ma instytucja analizy porealizacyjnej, o której mowa w art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej. Jak wynika z samej treści art. 83 tej ustawy, w analizie tej dokonuje się porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. Z przepisu tego wynika zresztą również i to, że dla wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania nie jest konieczne, aby rzeczywiste, faktyczne oddziaływanie danego przedsięwzięcia na środowisko było z góry znane (chodzi raczej o rozpoznanie wszystkich prognozowanych skutków). W kwestionowanej decyzji nałożono na inwestora obowiązek wykonania i przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu, co pozostaje w zgodzie ze stanowiskiem wyspecjalizowanych organów współdziałających w wydaniu decyzji. Organ I instancji nie stwierdził konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. W powyższym zakresie Sąd również nie dopatrzył się nieprawidłowości. Mając na uwadze powyższe Sąd nie dopatrzył się po stronie organów naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Z powodów wskazanych wyżej niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów ustawy środowiskowej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 75 ust. 4 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy stwierdzić trzeba, że również ten zarzut był niezasadny. Zgodnie z art. 75 ust. 4, w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, wykraczającego poza obszar jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast. W niniejszej sprawie całe przedsięwzięcie będzie realizowane na terenie Miasta, w żaden sposób nie będzie ono realizowane w szczególności na terenie Gminy. Planowana inwestycja co najwyżej będzie oddziaływała na teren ww. Gminy, jednak ustawodawca w cyt. przepisie wprost wskazał, że to "przedsięwzięcie", a nie zakres jego oddziaływania ma wykraczać poza obszar jednej gminy, tym samym nie było konieczne wydawanie przedmiotowej decyzji w porozumieniu z podmiotami wymienionymi w art. 75 ust. 1 ustawy środowiskowej. Tym samym zaskarżona decyzja nie narusza również przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, a decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu. W tym stanie rzeczy, wobec ustalenia, że decyzja została wydana z zachowaniem procedury środowiskowej, a jej treść odpowiada przepisom prawa, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę jako bezzasadną oddalił.