II SA/Bd 1231/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 marca 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w [...] na rzecz [...] Sp. z o.o. w B. kwotę [...] ([...] [...] [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. na podstawie art. 253a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływanej jako Ordynacja podatkowa) w zw. z art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 201, poz. 1540, dalej powoływanej jako ustawa o grach hazardowych) odmówił dokonania wnioskowanej przez M. Sp. z o.o. w B. (dalej powoływanej jako spółka) pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. zmiany udzielonego spółce decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa k.-p., poprzez zmianę lokalizacji wskazanego pod pozycją nr 8 pkt II ww. decyzji punktu gry na automatach o niskich wygranych z "S." na: "P." W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która dopuszczając możliwość zmiany udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy zezwoleń na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w art. 135 ust. 2 wyraźnie stanowi, iż zmiana taka nie może dotyczyć zmiany miejsca urządzania gier, z wyjątkiem zmniejszania liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. W związku z tym, zdaniem organu, w aktualnie obowiązującym stanie prawnym nie ma możliwości zmiany zezwolenia we wnioskowanym przez stronę zakresie. Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie domagając się jej zmiany poprzez orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem spółki. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 155 k.p.a. w zw. z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie wskazanej normy prawnej, oraz w konsekwencji niedokonanie wnioskowanej zmiany udzielonego spółce zezwolenia. Zarzuciła ona również organowi naruszenie zasady uwzględniania słusznego interesu strony. Argumentując odwołanie spółka wskazała, iż z dniem 1 stycznia 2010 r. nastąpiła nie tylko derogacja ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, ale również zmiana trybu rozpatrywania spraw dotyczących zezwoleń na urządzanie i prowadzenie działalności uregulowanej ustawą. Zdaniem spółki, na gruncie przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych obowiązywał administracyjnoprawny tryb rozpoznawania tego typu spraw. Tymczasem, wraz z wejściem w życie ustawy o grach hazardowych, na zasadzie art. 8, do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Podkreślając, że w myśl art. 118 ustawy o grach hazardowych, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej i że zgodnie z art. 129 ust. 1 tej ustawy, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń przez podmioty, których im udzielono według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej, spółka stwierdziła, że z przytoczonych regulacji wynika, iż we wskazanych sytuacjach stosuje się przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a więc należy domniemywać, iż również przepisy proceduralne, na podstawie których rozpoznawano sprawy zezwoleń i koncesji. Spółka dodała też, powołując się na regulacje art. 135 ustawy o grach hazardowych, że w przepisach tej ustawy zachodzi zasadnicza sprzeczność. Z jednej strony bowiem podmioty prowadzące działalność w zakresie prowadzenia punktów gier na automatach o niskich wygranych prowadzą swą działalność według przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a z drugiej odsyła się do przepisów nowej ustawy bądź to znów do przepisów dotychczasowych. Takie piętrowe odesłania powodują, zdaniem spółki, niejasność przepisów. Wobec tego, jak stwierdziła, nie jest jasne, czy należało stosować przepisy ustawy dotychczasowej i to również przepisy proceduralne, które zezwalały na zmianę ostatecznej decyzji także w zakresie miejsca prowadzenia działalności, czy też tylko wybiórczo przepisy ustawy o grach hazardowych. W związku z tym, iż wykładnia systemowa sprzeciwia się tego rodzaju stosowaniu przepisów organ powinien był uwzględnić słuszny interes strony i dokonać zmiany zgodnie z wnioskiem na podstawie przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Po rozpatrzeniu odwołania spółki, Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 221 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcie organ II instancji wyjaśnił, że zawarty w przepisach przejściowych i dostosowujących ustawy o grach hazardowych art. 135 ust. 1 wskazuje, że zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 (zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych) mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust 1-3, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Zatem, w opinii organu, w sprawach wniosków zawierających żądania zmiany rozstrzygnięcia w przedmiocie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, powyższy przepis nakazuje odpowiednie stosowanie artykułu 51 tej ustawy. Przepis ten wskazuje, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia może, na wniosek podmiotu, który je uzyskał, dokonać zmiany koncesji lub zezwolenia, natomiast w ustępie 2 tego przepisu ustawodawca wskazał w sposób enumeratywny katalog możliwych do zrealizowania zmian w stosunku do stanu faktycznego i prawnego ukształtowanego pierwotnym aktem administracyjnym (w formie koncesji lub zezwoleniu). Niemniej jednak przepis art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych jako lex specialis w stosunku do art. 51 ust. 2 tej ustawy czyni zastrzeżenie, że w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Zatem, zdaniem organu, nie można było dokonać wnioskowanej zmiany decyzji z dnia 6 marca 2009 r. w zakresie lokalizacji punktu gier na automatach niskich wygranych, gdyż przepis art. 135 ust. 2 ustawy o grach stanowi przepis szczególny, sprzeciwiający się dokonaniu takiej zmiany i w tym sensie jest przepisem uniemożliwiających uwzględnienie wniosku strony w trybie art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej. Na powyższą decyzję spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, która podtrzymując w całości zarzuty zawarte w odwołaniu i ich argumentację, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Spółka tak jak w odwołaniu wskazała na zasadność zastosowania w sprawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Powtórzyła również swoje stanowisko w zakresie wewnętrznej sprzeczności przepisów o grach hazardowych. W jej opinii, skoro nie jest jasne, czy należało stosować przepisy ustawy dotychczasowej i to również przepisy proceduralne, które zezwalały na zmianę ostatecznej decyzji również w zakresie miejsca prowadzenia działalności, czy też tylko wybiórczo przepisy ustawy o grach hazardowych, należało uwzględnić słuszny interes strony i dokonać zmiany zgodnie z wnioskiem na podstawie przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy o zawieszenie postępowania, wskazując na okoliczność skierowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (sprawa III SA/Gd 261/10) pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie technicznego charakteru przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na postawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływanej jako ppsa) zawiesił przedmiotowe postępowanie sądowe z uwagi na skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sprawa o sygn. akt II SA/Po 549/10) pytania prawnego dotyczącego zgodności art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z Konstytucją RP. Postanowieniem z dnia 25 października 2013 r. tut. Sąd podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję tego samego organu z dnia [...] lutego 2010 r. Decyzją organu pierwszej instancji na podstawie art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych odmówiono skarżącej spółce zmiany zezwolenia w zakresie lokalizacji wskazanego pod pozycją nr 8 pkt II tej decyzji punktu gry na automatach o niskich wygranych udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2009 r. Zasadnicze znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma ocena, czy będący materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204, s. 37 dalej: "Dyrektywa 98/34/WE"). Wskazać bowiem należy, że stosownie do uregulowań zawartych w Dyrektywie 98/34/WE wszystkie państwa członkowskie muszą być powiadamiane o przepisach technicznych planowanych przez inne państwa członkowskie. Państwa członkowskie są zobowiązane powiadamiać Komisję o swoich projektach w dziedzinie przepisów technicznych. W uzasadnieniu preambuły Dyrektywy zawarto także zastrzeżenie, że dla zapewnienia bezpieczeństwa prawnego państwa członkowskie powinny podać do wiadomości publicznej, że krajowe przepisy zostały przyjęte zgodnie z formalnościami określonymi w dyrektywie. Ww. Dyrektywa została implementowana do krajowego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.) oraz zmieniającym je rozporządzeniem z dnia 6 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 65, poz. 597). Notyfikacji, w myśl § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2002 r. co do zasady podlegają akty prawne zawierające przepisy techniczne, tj.: specyfikacje techniczne, inne wymagania, przepisy dotyczące usług, regulacje wprowadzające zakaz produkcji, przywozu lub wprowadzenia produktu do obrotu, świadczenia usług lub prowadzenia działalności polegającej na świadczeniu usług (§ 2 pkt 5). Ponadto na mocy § 5 ww. rozporządzenia notyfikacji aktów prawnych podlegają akty prawne wyłączające stosowanie zasady swobodnego przepływu towarów z wyjątkiem przypadków wymienionych w pkt 1-6 ust. 2 § 5. Poza sporem pozostaje, że przepisy ww. ustawy nie zostały poddane trybowi notyfikacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, według którego, naruszenie obowiązku notyfikacji nie tylko całego aktu, ale także konkretnego przepisu technicznego jest przesłanką odmowy zastosowania prawa krajowego (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2013 r., o sygn. akt II FSK 2513/12 i powołane tam orzecznictwo TSUE). Charakter prawny art. 135 ust. 2, jako przepisu o charakterze technicznym w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, był przedmiotem rozważań TSUE, w ramach pytania prejudycjalnego (wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zwrócił się do TSUE m.in. z pytaniem czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej Dyrektywy, należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry? Nadto wskazać należy, że zgodność art. 135 ust. 2 z Konstytucją RP była przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z 23 lipca 2013 r. sygn. akt P 4/11 orzekł o zgodności ww. przepisu ustawy z Konstytucją RP. O ile ww. wyrokiem Trybunał Konstytucyjny rozwiał wątpliwości, co do zgodności art. 135 ust. 2 ustawy z Konstytucją RP, to jednak rozważenia wymaga zagadnienie, czy art. 135 ust. 2 ustawy jest przepisem technicznym w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Stwierdzenie bowiem technicznego charakteru tej normy, wobec braku jej notyfikacji, skutkować musiałoby odmową jej zastosowania. W takiej sytuacji przepis ten nie mógłby być w istocie stosowany przez organy administracji i sądy (por. wyrok TSUE z dnia 26 września 2000 r., w sprawie C-443/98). Podstawową zasadą obowiązującą w porządku prawnym Unii Europejskiej jest to, że orzeczenie TSUE jest prawnie wiążące dla sądu krajowego, który zwrócił się z pytaniem, jednakże sądy krajowe oraz organy administracji państw członkowskich nie powinny przyjmować innej interpretacji prawa wspólnotowego, niż wskazana w orzeczeniu TSUE zawierającym wykładnię stosownych przepisów tego prawa. Celem bowiem orzeczenia TSUE jest zapewnienie jednolitego stosowania prawa wspólnotowego we wszystkich państwach członkowskich. W wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie C-213/11 TSUE uznał m.in., że art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej Dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji, zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Ponadto w wyroku tym TSUE wskazał, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami może bowiem bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami - (pkt 36). Zadaniem sądu krajowego jest ustalić, czy takie zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż tych automatów (podobnie jak w wyroku w sprawie Lindberg, pkt 78) – (pkt 37). To sąd krajowy powinien uwzględnić między innymi okoliczność, iż ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane – (pkt 38). Sąd krajowy powinien również ustalić, czy automaty do gier o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystywania ich w kasynach jako automaty do gier hazardowych, co pozwoliłoby na wyższe wygrane, a więc spowodowałoby większe ryzyko uzależnienia graczy (podobnie jak w wyroku w sprawie Lindberg – pkt 79). Mogłoby to wpłynąć w sposób istotny na właściwości tych automatów – (pkt 39). Wykładnia prawa dokonywana przez sądy państw członkowskich oraz organy państwa musi uwzględniać orzecznictwo tego Trybunału, jak bowiem wspomniano, celem orzeczenia TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. jest zapewnienie jednolitego stosowania prawa wspólnotowego we wszystkich państwach członkowskich. W dacie wydania decyzji przez organy obu instancji (w 2010 r.), opisane powyżej stanowisko TSUE nie było im znane, stąd nie mogło być uwzględnione w procesie stosowania prawa w okolicznościach faktycznych tej sprawy. Mając na uwadze interpretację Dyrektywy 98/34/WE dokonaną przez TSUE, zawartą w powyższym wyroku stwierdzić należy, że przepisy ustawy w części, w jakiej istotnie ograniczają, a nawet stopniowo uniemożliwiają prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, mogą mieć charakter przepisów technicznych i w związku z tym podlegają notyfikacji Komisji, w trybie przepisu art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE. Dokonanie jednak ostatecznej i definitywnej oceny prawnej w tym zakresie muszą poprzedzać stosowne ustalenia faktyczne (zgodnie ze wskazówkami TSUE), które nie mogą być dokonane w niniejszym postępowaniu. W tym zakresie sąd administracyjny nie może bowiem przeprowadzać środków dowodowych i dokonywać ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, poza dowodami uzupełniającymi. Wobec powyższego Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd, że jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., o sygn. akt V SA 671/00). Wobec tego to do organu administracji publicznej należy zatem w pierwszej kolejności konieczność ustalenia i wyjaśnienia, czy art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, ze szczególnym uwzględnieniem cechy "istotności" (nie wystarczy tu samo ustalenie wpływu warunków, konieczna jest kwalifikacja tego wpływu jako istotnego). Przy czym ustalenia w powyższym zakresie organ dokonać musi z uwzględnieniem wskazówek zawartych w powołanym wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. Jednoznaczne stanowisko organu, co do technicznego charakteru przepisów ustawy, będących podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia, w kontekście powyższych rozważań, jest niezbędne. Rozstrzygnięcie tej kwestii winno być poprzedzone dokonaniem ustaleń wskazanych w tezach 37-39 powołanego wyroku TSUE. Dyrektor Izby Celnej w T. winien zatem przeprowadzić ustalenia faktyczne, obejmujące między innymi porównanie liczb dotyczących miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych i liczby kasyn oraz liczb dotyczących miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier w powiązaniu ze zmienionym stanem prawnym. Ustając, że jest możliwość przeprogramowania automatów do gier o niskich wygranych organ celny winien także przedstawić dopuszczalność, sposób i koszty przerobienia (dostosowania) automatu i rozstrzygnąć, czy poprzez przeprogramowanie urządzenia nie nastąpi pozbawienie automatu o niskich wygranych podstawowych właściwości. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt 1 wyroku. W kwestii wykonalności sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 152 ustawy. O kosztach (pkt 3) na podstawie art. 200 ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania wysokości [...] zł ([...] zł wpis od skargi, [...] zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa, [...] zł opłata za czynności adwokackie).