II SA/Bd 1233/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę. Skarżący M. K. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o wydanie zaświadczenia potwierdzającego służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, w celu podwyższenia podstawy wymiaru emerytury. Komendant Główny przekazał sprawę Komendantowi Miejskiemu Policji w B. wg właściwości, który wydał dnia [...] na podstawie art. 219 Kpa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Granicznej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 329, poz. 2404) postanowienie nr [...], ponieważ posiadane dowody nie pozwoliły na uwzględnienie wniosku. M. K. zaskarżył to postanowienie wskazując, że zawiera ono wady prawne i niewłaściwe poświadcza prawdę obiektywną, organ zaniedbał swoje obowiązki i zawarł w postanowieniu "absurdy i nieprawdę", wykonał tylko czynności szablonowe i on skarżący nie ponosi winy za brak stosownych zapisów w dokumentach i wniósł o uchylenie postanowienia, żądając "postępowania zgodnego z prawem", domagając się wydania zaświadczenia. Komendant Wojewódzki Policji w B. na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 w zw. art. 144 kpa i § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższenia emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734) oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia z dnia 18 października 2004 r. postanowieniem nr [...] z [...] utrzymał w mocy ww. postanowienie, stwierdzając że dokonał analizy dokumentacji dot. służby skarżącego i zebrane dowody nie pozwalają, zgodnie z § 14 ust. 1 pk 3 ww. rozporządzenia z dnia 18 października 2004 r. na uwzględnienie wniosku. Składając skargę na M. K. zarzucił organowi § 4 pkt 1 ww. rozporządzenie RM z dnia 4 maja 2005 r. - jego błędną wykładnię i błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż w latach 1995 - 2009 w czasie służby nie wykonywał czynności uzasadniających podwyższenie emerytury, oraz naruszenie art. 218 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż wydanie zaświadczenie możliwe jest jedynie w oparciu o posiadane przez organ ewidencje, rejestry czy też zbiory innych danych oraz art. 7 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy, a także niewskazanie faktów, które uznano za udowodnione i dowodów na których oparł się organ oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówiono mocy dowodowej, a w szczególności dlaczego czynności podejmowane w latach 1995-2009 uznano za niezgodne z § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia. Zarzucił także bałagan w dokumentacji, brak koordynacji i spójności w rozpatrywaniu roszczeń przez oba organy oraz pobieżną analizę akt personalnych i wniósł o uchylenie obu postanowień oraz zwrot kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę organ powtórzył argumentację z zaskarżonego postanowienia wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego. Nie można natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. W razie zaś stwierdzenia naruszenia prawa mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, sąd administracyjny wydaje orzeczenie o charakterze kasacyjnym, nie posiadając kompetencji do rozstrzygnięcia bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania, innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w omawianym zakresie, Sąd nie stwierdził, aby naruszano obowiązujące prawo. Problematyka wydawania zaświadczeń została przez ustawodawcę uregulowana przepisami art. 217-220 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego -Dział VII Wydawanie zaświadczeń- (dalej w skrócie: Kpa). Przewidziana w dziale VII Kpa instytucja zaświadczeń ma na celu urzędowe potwierdzenie istniejącego stanu faktycznego (określonego zdarzenia) lub stanu prawnego (sytuacji prawnej). Z treści art. 217 Kpa wynika, iż ustawodawca rozróżnia dwa rodzaje zaświadczeń, tj. zaświadczenia wydawane, gdy wymaga tego przepis prawa (art. 217 § pkt 2 pkt 1 Kpa) oraz zaświadczenia wydawane na żądanie strony, która wykaże, iż ma w tym swój interes prawny (art. 217 § 2 pkt 2 Kpa). W pierwszym wypadku organ administracyjny ma obowiązek wydania zaświadczenia, o ile stosowne dane znajdują się w jego posiadaniu. Interes prawny osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia nie podlega badaniu, bowiem jest on z góry ustalony przez przepis prawa. Natomiast w wypadku, gdy podmiot domaga się wydania zaświadczenia, powołując się na swój interes prawny, organ musi przed wydaniem zaświadczenia ustalić, czy osoba ubiegająca się rzeczywiście ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Obowiązek wydania zaświadczenia powstaje wówczas z chwilą stwierdzenia istnienia interesu prawnego. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z pierwszą ze wskazanych sytuacji (art. 217 § 2 pkt 1 kpa), tj. urzędowego potwierdzenia okresów służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie świadczenia emerytalnego skarżącego. Zgodnie bowiem z treścią § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin, dokumentem stanowiącym podstawę do podwyższenia emerytury policyjnej z tytułu pełnienia służby w szczególnych warunkach jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwy organ Policji. Przepis § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. konstytuuje zatem wymóg posłużenia się zaświadczeniem w celu udokumentowania okresów służby pełnionych w szczególnych warunkach, co stanowi podstawę do podwyższenia emerytury skarżącego. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczyła kwestii zakresu przeprowadzonego przez organ administracyjny postępowania wyjaśniającego w postępowaniu o wydanie żądanego zaświadczenia oraz rozpatrzenia i ustosunkowania się przez organ do wniosku skarżącego odnośnie spełnienia przez niego szczególnych warunków uzasadniających podwyższenie emerytury określonych w § 3 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższenia emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej. W myśl przywołanych wyżej przepisów Kpa dotyczących wydawania zaświadczeń, odnosząc się do pierwszej kwestii należy stwierdzić, iż postępowanie w sprawie wydania zaświadczeń jest postępowaniem administracyjnym o charakterze uproszonym i odformalizowanym. Przepis art. 218 § 2 Kpa umożliwia przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzenie w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Postępowanie wyjaśniające uregulowane w art. 218 § 2 Kpa odnosi się zarówno do sytuacji wskazanej w art. 217 § 2 pkt 1 Kpa, jak i w art. 217 § 2 Kpa, uznając tym samym słuszność oraz legalność przeprowadzenia tegoż postępowania przez organ administracyjny w rozpoznawanej sprawie. Z treści przepisu art. 218 § 2 Kpa wynika, iż ustawodawca umożliwił organom wyjaśnienie stanu faktycznego lub prawnego, który ma być przedmiotem zaświadczenia. Celem tego postępowania wyjaśniającego z art. 218 § 2 Kpa jest zbadanie stanu faktycznego lub prawnego, nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie dla usunięcia wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy (podobnie jak i wcześniej organ pierwszej instancji), w ocenie Sądu bardzo szczegółowo wskazał zakres przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w szczególności jakie dokumenty i fakty poddał swej analizie. Z uzasadnienia obydwóch postanowień organów administracyjnych jednoznacznie wynika, iż dokonały one wszechstronnej analizy całej posiadanej dokumentacji, szczegółowo opisanej w uzasadnieniu postanowień związanej ze służbą skarżącego. W szczególności z akt postępowania administracyjnego wynika jednoznacznie, że dokonano analizy treści zakresów czynności, karty opisu stanowiska pracy oraz opinii służbowych skarżącego oraz innych dokumentów znajdujących się aktach osobowych skarżącego (protokoły powypadkowe i Orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w B.). Wynika z nich, że w dniu 22 marca 1997 r. w K. skarżący, wykonując rutynowe czynności służbowe podczas zatrzymania stawiającego opór kierowcy znajdującego się po spożyciu alkoholu został przez niego pokopany, co skutkowało zwichnięciem stawu skokowego i uszkodzeniem torebki stawowej. Natomiast w dniu 9 listopada 2000 r. w miejscowości D., w trakcie przeprowadzenia interwencji skarżący doznał urazu kręgosłupa lędźwiowego. Są to jednak jedynie dwa zdarzenia, podczas których istniało udokumentowanie zagrożenia życia lub zdrowia skarżącego. Z akt sprawy wynika także, że dokonując analizy Książki osób zatrzymanych, Książki osób zatrzymanych do wytrzeźwienia, Książki interwencji, Notatników służbowych oraz Skorowidzów do dzienników korespondencyjnych nie stwierdzono, aby skarżący podejmował, co najmniej 6 razy w roku, czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo – śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia oraz uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia. Słusznie także organ zwrócił uwagę, że sytuacje realnego zagrożenia życia lub zdrowia policjanta polegające na naruszeniu jego nietykalności, dopuszczeniu się czynnej napaści na funkcjonariusza lub wywieraniu przemocą wpływu na czynności urzędowe organu administracji rządowej określone zostały w art. 222, 223 i 224 Kodeksu karnego i dlatego przed wydaniem zaskarżonego postanowienia przeanalizowano bazy danych Krajowego Systemu Informatycznego Policji pod kątem ustalenia czy w okresie obejmującym lata 1995- 2009 skarżący był poszkodowany w wyniku przestępstwa lub było prowadzone postępowanie karne, w którym występował jako poszkodowany. W toku tych czynności nie stwierdzono, aby mogły prowadzone było jakiekolwiek postępowanie karne. Ponadto przeanalizowano również zapisy bazy systemu Rejestr Śledztw i Dochodzeń także z wynikiem negatywnym. Z prawidłowo przywołanych i zinterpretowanych przez organy przepisów w sposób oczywisty wynika, że podejmowane przez funkcjonariusza Policji czynności służbowe muszą odbywać się w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, aby mogły stanowić podstawę do nabycia przez funkcjonariusza dodatkowych uprawnień emerytalnych dotyczących wysokości emerytury warunków tych nie spełniają wszystkie co do swej istoty czynności wykonywane przez funkcjonariuszy Policji w ramach ich ustawowych obowiązków służbowych, których potencjalnie niebezpieczny charakter wynika i tak ze specyfiki służby w Policji. Z powołanego przepisu wynika natomiast, że podejmowane czynności muszą odbywać się warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, aby mogły stanowić podstawę do nabycia przez funkcjonariusza uprawnienia przewidzianego w tym przepisie. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności uznając, że nie naruszono obowiązującego prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.