II SA/Bd 1249/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie dokonania w prawie jazdy wpisu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji zawodowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...] Starosta A., na podstawie art. 97a ustawy - Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) orzekł o wydaniu R. N. prawa jazdy z wpisem - potwierdzeniem posiadania świadectwa kwalifikacji zawodowej na kategorie prawa jazdy D, D+E, odmawiając potwierdzenia kwalifikacji zawodowej w kategorii C, C+E. W odwołaniu od powyższej decyzji zainteresowany podniósł, iż posiada prawo jazdy kategorii A, B, C, D, E i zgodnie z art. 39d ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym uczestniczył w wymaganym przepisami szkoleniu okresowym, przedkładając świadectwo kwalifikacji zawodowej, w którym potwierdzono odbycie szkolenia z bloku programowego dla kat. D, D +E i wskazał, że wg ustawy kierowca wykonujący przewóz drogowy różnymi pojazdami, dla których wymagane jest posiadanie prawa co najmniej dwóch kategorii może ukończyć szkolenie okresowe z zakresu jednego bloku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie ww. przepisu oraz art. 39f ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125 z 2007 r., poz. 874 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy ww. decyzję z dnia 28 czerwca 2010 r. Wg organu odwoławczego strona złożyła wniosek o wpis do prawa jazdy potwierdzający posiadanie kwalifikacji zawodowej w zakresie prawa jazdy kat. C, C+E i D, D+E. Do wniosku załączyła m.in. świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające ukończenie z wynikiem pozytywnym szkolenia w zakresie bloku programowego w kat. D-1, D-1+E, D, D+E. Nie ujęto natomiast w ww. świadectwie kat. C, C+E. Wg art. 97a ust. 2 pkt 1 ww. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. wpis dokonywany jest na pisemny wniosek kierowcy na podstawie przedstawionych kopii w tym m.in. świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego. Wpis dokonywany jest w formie wymiany prawa jazdy. Wprawdzie zgodnie z art. 39d ust. 6 ww. ustawy z dnia 6 września 2001 r. – kierowca wykonujący przewóz drogowy różnymi pojazdami dla których wymagane jest posiadanie prawa jazdy co najmniej dwóch kategorii, o których mowa w ust. 4, może ukończyć szkolenie okresowe w zakresie jednego bloku programowego, jednak równocześnie ustawa stanowi w art. 39f ust. 2, że zasady dokonywania wpisu, o którym mowa w ust. 1 (w tym wpisu potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego), określa art. 97a ww. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, wymagający świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego. Ponadto, zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 11 i lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami z dnia 21 stycznia 2004 r. wpis potwierdzający odbycie szkolenia okresowego w postaci kodu "95" i daty jego ważności dokonywany jest we wniosku i na dokumencie prawa jazdy w pozycji "ograniczenia" przy kategorii prawa jazdy, który dotyczy aktualnie świadectwo kwalifikacji zawodowej. Strona nie przedłożyła aktualnego świadectwa kwalifikacji zawodowej, na podstawie którego dokonywany jest wpis potwierdzający ukończenie szkolenia okresowego w zakresie dotyczącym kategorii C, C+E. Wobec tego nie można było dokonać wpisu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji zawodowej w kat. C, C+E i dlatego zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy. Składając skargę pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 39d ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i art. 6 kpa, które miało wpływ na wynik sprawy i wniósł o jej uchylenie w całości i uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty A. w części odmawiającej potwierdzenia kwalifikacji zawodowej w kat. C, C+E, oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę organ podtrzymał argumentację zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jako zasadna, podlegała uwzględnieniu. Na wstępie zwrócić należy uwagę, że stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przepis art. 97a ust. 1 – 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym stanowi, iż organy, o których mowa w art. 97 ust. 1 i 3, dokonują w prawie jazdy wpisu potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej lub szkolenia okresowego, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a wpis dokonywany jest na pisemny wniosek kierowcy na podstawie przedłożonych kopii: 1) świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej albo świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego; 2) orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań lekarskich do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 3) orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, o których mowa w przepisach ustawy wymienionej w ust. 1. Stosowny wpis dokonywany jest w formie wymiany prawa jazdy, przy czym prawo jazdy w zakresie kategorii, której dotyczy wpis, wydaje się na okres 5 lat, liczony od daty wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej, o którym mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i termin ten nie może być dłuższy niż okres ważności orzeczenia, o którym mowa w art. 39j ust. 4 lub art. 39k ust. 3 tej ustawy. Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu prawnego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie natomiast z przepisami art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że skarżący złożył wniosek o wpis do prawa jazdy potwierdzający posiadanie kwalifikacji zawodowej z zakresie prawa jazdy kat. C, C+E i D, D+E. Do złożonego odwołania dołączył świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzającej ukończenie z wynikiem pozytywnym szkolenia w zakresie bloku programowego w kat. D-1, D-1+E, D, D+E. Istotną dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność odbycia przez skarżącego szkolenia okresowego dla wskazanej kategorii należy rozpatrzyć przy użyciu językowej i logicznej metody wykładni przepisu art. 39d ust. 6 ustawy o transporcie drogowym. W myśli tego przepisu kierowca wykonujący przewóz drogowy różnymi pojazdami, dla których wymagane jest posiadanie prawa jazdy co najmniej dwóch kategorii, o których mowa w ust. 4, może ukończyć szkolenie okresowe z zakresu jednego bloku programowego. Wbrew stanowisku reprezentowanemu w sprawie przez obydwa orzekające organy administracyjne, fakt odbycia przez skarżącego szkolenia okresowego dla kategorii D -1, D-1+E, D, D+E przy jednoczesnym spełnieniu dyspozycji normy prawnej cytowanego wyżej przepisu oczywiście uprawnia do dokonania wpisu potwierdzającego uzyskanie świadectwa kwalifikacji zawodowej dla wszystkich kategorii prawa jazdy posiadanych przez skarżącego. Skarżący pozostaje bowiem zatrudniony jako kierowca pojazdów ciężarowych, autobusów oraz posiada kategorie prawa jazdy A, B, C, D, E i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami (ww. ustawa o transporcie drogowym) odbył szkolenie okresowe, w tym przypadku dla kategorii D-1,D-1+E, D, D+E, co zostało potwierdzone odpowiednim dokumentem. Zgodnie natomiast z regulacją zawartą w art. 39d ust. 6 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity z Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) kierowca spełniający przesłanki tym przepisem przewidziane, może ukończyć szkolenie okresowe z zakresu jednego bloku programowego, które niejako z mocy prawa rozciąga się na wszystkie posiadane przez niego kategorie prawa jazdy w zakresie spełnienia wymagań dotyczących posiadania świadectwa kwalifikacji zawodowej dla wszystkich kategorii prawa jazdy. Taka jest interpretacja przepisu ustawowego i nie sposób uznać, aby przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami z dnia 21 stycznia 2004 r. jako przepisy wykonawcze do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515, z późn. zm.), zmieniały w jakikolwiek sposób ratio legis ustawowych przepisów. Stosowanie przepisów wykonawczych, podustawowych w pierwszym rzędzie wymaga bowiem interpretacji zgodnej z aktami wyższego rzędu, a więc aktem ustawowym zawierającym przepis kompetencyjny upoważniający do wydania takich przepisów jak również z innymi ustawami, regulującymi kwestie wchodzące w zakres rozpatrywanej sprawy. Przeciwny pogląd narusza zasadę hierarchii źródeł prawa zawartej w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien uwzględnić podniesioną wyżej okoliczność i eliminując dotychczasowe naruszenia prawa materialnego wydać rozstrzygnięcie odpowiadające prawu. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy administracji publicznej obu instancji, rozpoznając niniejszą sprawę naruszyły przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 wymienionej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 wyżej wymienionej ustawy w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).