II SA/Bd 1252/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę i budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. R. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bd 1252/21 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] r. Prezydent M. [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. O. pozwolenia na budowę obejmującego rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego wraz z garażem oraz budowę budynku usługowo-gastronomicznego wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie dz. nr [...] obręb [...] [...] przy ul. [...] we [...]. Po rozpoznaniu odwołania J. R. od powyższej decyzji Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że projektowane zamierzenie jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady M. [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w zakresie obszaru położonego we [...] pomiędzy terenami kolejowymi – działki nr [...] [...], ulica [...], [...], północno-zachodnią granica działek nr [...] , [...], ulicą [...], terenami [...] i K.. Organ II instancji stwierdził następnie, że już wcześniej odniósł się do większości zarzutów skarżącego, w swojej decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] Decyzja ta co prawda została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn.. II SA/Bd 623/15, w którym jednakże Sąd uznał większość zarzutów skarżącego za niezasadne. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., [...] Wojewoda ponownie utrzymał w mocy decyzję Prezydenta M. [...] z dnia [...] września 2016 r. o pozwoleniu na budowę, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn.. II SA/Bd 189/17 oddalił skargę J. R. na wyżej wskazaną decyzję Wojewody. Jak wskazał organ II Instancji, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego, że działka inwestycyjna nie posiada zjazdu do drogi publicznej. Zgodnie z projektem budowlanym działka posiada dostęp do drogi od strony wschodniej, bezpośrednio z działki drogowej nr 169/6 i z tej strony jest możliwość oznakowania zjazdu publicznego w formie malowanych pasów kierunkowych. Wojewoda wywiódł przy tym, że możliwość wykorzystania tej części działki drogowej do celów zjazdu publicznego podtrzymał WSA w Bydgoszcz w wyrokach z dnia 31 sierpnia 2015 r. i 23 stycznia 2018 r. W ocenie organu II instancji również bezpodstawne są zarzuty skarżącego dotyczące braku wśród zgromadzonej dokumentacji zatwierdzenia geometrii układu drogowego oraz zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu. W ocenie strony uzgodnienie zagospodarowania terenu inwestycji przez M. W. w piśmie z dnia [...] marca 2021 r., [...] jest niewystarczające do uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do powyższego, Wojewoda stwierdził, że projekt organizacji zatwierdzenia ruchu drogowego nie stanowi załącznika do wniosku o pozwolenie na budowę. Ponadto nie jest wymagana zmiana organizacji ruchu, bo nie zmienia się istniejące wykorzystywanie układu komunikacyjnego, gdyż wykorzystywany będzie istniejący zjazd o szerokości około 20 m. Za niezasadne uznał również Wojewoda zarzuty skarżącego dotyczące rozwiązań projektowych w zakresie zjazdu i drogi pożarowej, podkreślając, że organ nie ma uprawnień do badania poprawności wyliczeń załączonych do projektu. Jeśli skarżący chciałby skutecznie zakwestionować takie wyliczenia powinien przedłożyć opinie osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia. Reasumując organ drugiej instancji po ocenie zgromadzonego materiału stwierdził, że przedłożony do zatwierdzenia projektu budowlanego jest kompletny i ma wymaganą formę. Został wykonany i sporządzony przez osobę posiadająca odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Nadto projekt jest zgodny z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższa decyzję J. R. w sposób bardzo obszerny odniósł się do problemów związanych z lokalizacja zjazdu z nieruchomości inwestycyjnej. Wskazał na potrzebę dostosowania układ komunikacyjny do zmiany funkcji nieruchomości z mieszkaniowej na usługowo-gastronomiczna. Zwrócił uwagę, że w zgromadzonej dokumentacji brakuje zatwierdzenia geometrii układu drogowego oraz zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu. Skarżący zwrócił uwagę, że projektowana droga nie spełnia wymogów w zakresie szerokości by być drogą przeciwpożarową. Jak wskazał skarżący, projektowany zjazd jest niemożliwy do realizacji i niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów procesowych w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była zgodność z prawem decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego utrzymującej w mocy decyzje organu I instancji o udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę. Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu; wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b; kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W oparciu o powyższą regulację w sprawie o udzielenia pozwolenia na budowę organ I instancji, a w konsekwencji odwołania, również organ II instancji, ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego o ile dla terenu, na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności organ bada zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W niniejszej sprawie kontrola, o której mowa wyżej nie została prawidłowo przeprowadzona przez Wojewodę. Rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy ograniczyło się bowiem w zasadzie do lakonicznego stwierdzenia, że projekt budowlany jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest kompletny oraz sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Ponadto organ drugiej instancji, wskazując na okoliczności przemawiające za utrzymaniem w mocy decyzję organu pierwszej instancji, przytoczył argumentację użytą w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 31 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 623/15 i z dnia 23 stycznia 2018r. sygn. akt II SA/Bd 189/17. Jak jednak zasadnie zwrócił uwagę skarżący, wyroki te dotyczyły decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę innej inwestycji niż będąca przedmiotem niniejszej sprawy. Z przywołanych wyroków wynika, że dotyczyły one decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę budynku mieszkalnego wraz z garażem oraz budowę budynku Stomatologii Dentaurus wraz z niezbędną infrastruktura towarzyszącą (kat. XI). W niniejszej zaś sprawie Prezydent M. [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. zatwierdził projekt budowlany z dnia [...] października 2020 r. i udzielił pozwolenia na budowę, polegającego na rozbiórce istniejącego budynku mieszkalnego wraz z garażem oraz budowę budynku usługowo-gastronomicznego wraz z niezbędną infrastrukturą (kategoria obiektu XVII). W świetle powyższego argumentacja Sądu użyta w powyższych wyrokach nie wiązała Wojewody i nie mogła zastępować stanowiska organu co do zasadności zarzutów skarżącego i zgodności z prawem planowanej inwestycji. W ocenie Sądu, treść uzasadnia zaskarżonej decyzji nie pozwala uznać, że organ odwoławczy uczynił zadość wymogowi ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Kwestionowana decyzja Wojewody została zatem wydana z naruszeniem zasady dwuinstancyjności, wynikającej z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021, poz. 735) - dalej jako: "k.p.a.". W świetle powyższej zasady organ odwoławczy na skutek wniesionego środka odwoławczego zobowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę zakończoną rozstrzygnięciem organu I instancji. Przy rozpoznawaniu sprawy ma on przy tym obowiązek wziąć pod uwagę całokształt jej okoliczności, w tym zarzuty podnoszone przez stronę, do których winien się ustosunkować w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja nie może pozostać w obrocie prawnym, gdyż została wydana bez należytego wyjaśnienia i oceny wszystkich, istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, co uchybia art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 w związku z art. 140 k.p.a., a jej uzasadnienie nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenia te mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest bowiem możliwa ocena, czy organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję Prezydenta M. [...], czy też winien był wydać inne rozstrzygnięcie. Organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni powyższe rozważania i usunie wskazane uchybienia. Z powyższych względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 §1 p.p.s.a. Jednocześnie należy wskazać, że z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie w związku z trwającym stanem epidemii, stosownie do treści art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym