II SA/Bd 1262/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 21 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz odmowy uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi A. W. (dalej: skarżący) jest oznaczona w sentencji decyzja Wojewody [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] orzekającą o: 1) uchyleniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] o uznaniu skarżącego z dniem [...] maja 2014 r. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia [...] maja 2014 r. w wysokości 80% podstawowej wysokości zasiłku i 2) odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia [...] maja 2014 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia [...] maja 2014 r. W skardze z dnia 12 września 2016 r. skarżący zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że od statusu bezrobotnego, jaki został mu nadany uchyloną decyzją, zależą inne kwestie, co do których wydano w stosunku do niego decyzje – np. o przyznaniu dofinansowania do rozpoczęcia działalności gospodarczej. Skarżący bowiem podpisał umowę nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. o przyznanie jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej w ramach Projektu "Przedsiębiorczość szansą na rozwój regionu [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na tle orzecznictwa sądowego ukształtował się pogląd, że powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez tenże sąd zostałby wzruszony w wyniku uwzględnienia skargi. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 122). Zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Zasadą jest, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne (zob. postanowienie NSA z 6.212.2007 r., II GZ190/07, publ. CBOSA, postanowienie NSA z 23.07.2009 r., II FZ 282/08, LexPolonica nr 2253300). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, która nie kreuje żadnych obowiązków ani też nie daje skarżącemu żadnych uprawnień. Tym samym, trudno mówić w tym przypadku o wykonalności takiej decyzji w opisanym wyżej rozumieniu. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku i udzielenia stronie tzw. ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji w omawianej sprawie nie grozi powstaniem nieodwracalnych skutków oraz wyrządzeniem znacznej szkody. Chodzi tutaj o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z 20.12.2004 r., GZ 138/2004). W wyniku wydania zaskarżonej decyzji skarżący utracił status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku. W ocenie Sądu decyzja o takim rozstrzygnięciu nie wywołuje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Utrata statusu osoby bezrobotnej z całą pewnością nie stwarza tego rodzaju zagrożenia. Skarżący owszem traci ten status, jednakże w wyniku ewentualnego pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia sądu status ten będzie przywrócony. Ponadto podnieść należy, że na mocy zaskarżonej decyzji skarżący utracił prawo do zasiłku od dnia [...] maja 2014 r. Zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia (trybie art. 76 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Decyzja ta bezpośrednio nie powoduje żadnych obciążeń finansowych dla skarżącego. Stąd też rozstrzygnięcie organu w tym zakresie w ocenie Sądu, również nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie natomiast podlegać kontroli sądu pod względem jej zgodności z prawem dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. W związku z powyższym, na podstawie z art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.