II SA/Bd 1264/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru [...] w B. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. Postanowieniem z [...] maja 2021 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we [...] (PINB) nałożył na D. M. (skarżącą) obowiązek przedłożenia, w terminie do [...] listopada 2021 r., wymienionych w rozstrzygnięciu dokumentów dotyczących budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym W. , gmina [...]. Jak wynika z uzasadnienia ww. postanowienia, obowiązek ten został nałożony w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie samowolnej budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. W postanowieniu zawarto pouczenie, że przysługuje od niego zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Ww. postanowienie doręczono radcy prawnemu, reprezentującemu skarżącą, w dniu 9 czerwca 2021. Pismem z dnia 21 czerwca 2021 r. D. M. wniosła, za pośrednictwem PINB, zażalenie na ww. postanowienie do Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Strona podniosła, że uchybienie nie wynikało z jej winy bowiem pozostawała w przeświadczeniu, iż umocowany pełnomocnik (radca prawny D.G.) był upoważniony jedynie w zakresie jednorazowego wglądu do akt. O taką usługę zwróciła w kancelarii, gdzie pełnomocnik wydrukował standardowe pełnomocnictwo, nie wpisując jednak znaku sprawy, gdyż obejmowało ono tylko wgląd do akt i sporządzanie fotografii. Skarżąca wskazała, że trwała w błędnej świadomości, że oświadczenie dotyczyło tylko zakresu czynności o jaki się zwróciła. Podniosła, że o okoliczności wydania postanowienia dowiedziała się w dniu 21 czerwca 2021 r. w inspektoracie. Stwierdziła, że o wskazanym zakresie pełnomocnictwa przekonany był również radca prawny, któremu doręczono postanowienie, w związku z czym – nie informując skarżącej – przekazał on postanowienie radcy prawnemu P. Z. reprezentującemu skarżącą w innych sprawach. Wskazała, że ww. pełnomocnik z kolei mailowo (w dniu 16 czerwca 2021 r.) poinformował skarżącą o postanowieniu, której to jednak wiadomości elektronicznej skarżąca w terminie nie odebrała. W uzupełnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżąca 23 czerwca 2021 r. przedłożyła kopię pełnomocnictwa z dnia 20 października 2020 r. udzielonego radcy prawnemu, wskazując, że jego oryginalna treść została zmieniona w ten sposób, że dopisano numer sprawy, przy czym dopisku tego nie zrobiła skarżąca, ani umocowany pełnomocnik, zatem tak przerobiony dokument nie powinien służyć jako dowód w postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB we [...] z dnia [...] maja 2021 r. W uzasadnieniu, po przytoczeniu stanu faktycznego sprawy oraz treści art. 58 § 1 i 2 k.p.a. i art. 15 zzzzzn2 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842), organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie organu I instancji doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 czerwca 2021 r., a więc termin na wniesienie odwołania upłynął 16 czerwca 2021 r. Organ stwierdził, że nadając zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia w dniu 21 czerwca 2021 r. skarżąca zachowała 30-dniowy termin do wniesienia takiego wniosku. W ocenie WINB skarżąca nie uprawdopodobniła jednak braku winy w uchybieniu terminu. Prawidłowo postanowienie doręczone zostało radcy prawnemu reprezentującemu skarżącą na podstawie pełnomocnictwa niebudzącego wątpliwości co do tego, że było ono udzielone w zakresie pełnym. WINB zwrócił uwagę, że pisma procesowe były doręczane ww. pełnomocnikowi w okresie od 20 października 2020 r. do 21 maja 2021 r., i w tym czasie pełnomocnik nie podważał zakresu udzielonego pełnomocnictwa. O braku zachowania należytej staranności po stronie skarżącej świadczy nadto w ocenie WINB, okoliczność, że inny wyznaczony przez nią pełnomocnik poinformował skarżącą o postanowieniu PINB za pośrednictwem poczty elektronicznej, dopiero w ostatnim dniu terminu na wniesienie zażalenia. D. M. w skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzuciła naruszenie art. 58 k.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, oraz art. 81a § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie zasady rozstrzygania wątpliwości co do okoliczności faktycznych na korzyść strony. Podniosła, że organy obu instancji pominęły fakt przerobienia pisma pełnomocnictwa, a następnie użycie go jako kluczowego dowodu w sprawie. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że dokument pełnomocnictwa został przerobiony, co powinno doprowadzić do anulowania spowodowanych przez niego skutków prawnych. W jej ocenie przed przerobieniem pełnomocnictwo nie wskazywało jednoznacznie jakiej sprawy dotyczy, zwłaszcza w sytuacji, gdy PINB toczy kilka postępowań o różnych sygnaturach, obejmujących tę samą działkę. Skarżąca zarzuciła także brak odniesienia się organu do jej twierdzenia, że pisma procesowe wysyłane były osobiście przez skarżącą, co w jej ocenie mogło stanowić podstawę dla PINB przyjęcia, iż to skarżąca osobiście prowadzi sprawę, a więc do niej należy kierować pisma. Wskazała, że zarzucanie jej niedbalstwa jest niesprawiedliwe i obraźliwe, podczas gdy jest ona zaangażowaną stroną szeregu postepowań dotyczących jej działki. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia 8 grudnia 2021 r. skarżąca podtrzymała argumentację skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Przedmiot sądowoadministracyjnej kontroli legalności w niniejszej sprawie stanowiło postanowienie WINB z [...] lipca 2021 r. odmawiające skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] o nałożeniu obowiązku przedłożenia wskazanej w tym postanowieniu dokumentacji dotyczącej budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr [...] położonej w obrębie ewid. W. (osada Wójtowskie) gmina [...]. Powyższe oznacza, że podlegające rozstrzygnięciu w sprawie zagadnienie miało charakter ściśle procesowy, ocenie podlegała bowiem jedynie kwestia przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji, a nie okoliczności dotyczących zasadności jego wydania. Zgodnie z art. 141 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a."), zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Termin ten jest terminem ustawowym, niepodlegającym przedłużeniu lub skróceniu. Czynność procesowa dokonana po terminie nie wywołuje związanych z nią skutków procesowych. Przy czym w przypadku uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, w myśl art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza te okoliczność w drodze postanowienia, które jest ostateczne a administracyjnym toku instancji. W myśl art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu, należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Zgodnie z dyspozycją art. 59 § 2 k.p.a., o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Z uwagi na obowiązujący na terytorium kraju w okresie biegu terminu do wniesienia zażalenia i jego wniesienia stan epidemii (ogłoszony rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 491 ze zm.), zastosowanie w sprawie miał także przepis szczególny – art. 15 zzzzzn2 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (publ. jak wcześniej wskazano). Na tej podstawie termin do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu został ustawowo wydłużony do 30 dni. Wskazać należy, że przesłankę braku winy, o której mowa w art. 58 § 1 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła w uchybieniu terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Zwrócić jednocześnie należy uwagę, że jedną z podstawowych przesłanek dla zastosowania instytucji przywrócenia terminu, jest uchybienie terminowi do dokonania czynności procesowej przez stronę. Organ odwoławczy prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy i na podstawie analizy akt administracyjnych właściwie ustalił, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącą obowiązku przedłożenia w określonym terminie dokumentów dotyczących budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 9 czerwca 2021 r. Zgodnie bowiem z art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W aktach administracyjnych sprawy (k. 68a) zalega bowiem zwrotne potwierdzenie odbioru w tym dniu ww. postanowienia podpisane przez radcę prawnego D. G., kierowane do niej jako pełnomocnika skarżącej. W tym miejscu należy zdecydowanie zaaprobować stanowisko WINB wyrażone w uzasadnianiu skarżonego postanowienia co do tego, że w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym D. M. od dnia 20 października 2020 r. była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego D. G.. W tym dniu radca prawny zgłosiła się do organu celem przeglądu akt i przedłożyła do akt administracyjnych niniejszej sprawy dokument pełnomocnictwa udzielonego jej przez skarżącą "w sprawie prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] na nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie nr [...] obręb W. , wieś W., Gmina [...] – w tym do przejrzenia akt i wykonania fotokopii". Treść umocowania nie budzi zatem wątpliwości, co do jego pełnego zakresu do reprezentowania w niniejszej sprawie. Nie wynika z analizy akt administracyjnych sprawy, aby na jakimkolwiek jej etapie czy czynności strona lub pełnomocnik ograniczyli zakres reprezentowania wyłącznie do przejrzenia akt. Całkowicie nieuprawnione są zarzuty skarżącej sprowadzające się do tego, że doszło do przerobienia tego dokumentu pełnomocnictwa przez nieustaloną osobę. Wobec tego stanowiska należy po pierwsze podkreślić, że w związku z nienależytą staranności przy sporządzeniu tego dokumentu, nie stanowi o jego przerobieniu wpisanie przez pracownika organu numeru sprawy, do której dokument ten ponad wszelka wątpliwość został złożony. Nie przeczy tej okoliczności wszakże skarżąca. W ocenie sądu, zasady praktyki urzędniczej i proceduralnej oraz doświadczenia życiowego pozwalają przyjąć, że tego typu dopisek na treści dokumentu złożonego do akt sprawy (bez podania numeru sprawy) stanowi zasadniczo jedynie adnotację o charakterze techniczno-porządkowym, nie wpływając na treść dokumentu pełnomocnictwa. Oczywiście w przypadku wątpliwości, czy też błędu winno to przybrać formę wezwania strony do uzupełnienia, jednak w okolicznościach tej sprawy , z przyczyn wskazanych, nie zachodziła taka konieczność. Potwierdza powyższe niekwestionowana przez skarżącą okoliczność, że postanowienie PINB było kolejnym pismem procesowym skierowanym do jej pełnomocnika radcy prawnego, w żadnym zaś momencie (do czasu wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia zażalenia) nie negowano tego, że pełnomocnik jest uprawniony do odbioru pism procesowych w imieniu skarżącej. Przyjmując bowiem hipotetycznie, że w istocie skarżąca udzieliłaby w niniejszej sprawie, wbrew jednoznacznej treści dokumentu pełnomocnictwa, upoważnienia radcy prawnej D. G. wyłącznie do przejrzenia akt i wykonania fotokopii, to obowiązkiem radcy prawnego wynikającym z zasad etyki tego zawodu zaufania publicznego, w sytuacji doręczania mu przez organ korespondencji kierowanej wielokrotnie do strony – byłoby niezwłoczne poinformowanie organu oraz mocodawcy o nieprawidłowym doręczaniu pism. Taka sytuacja w tej sprawie nie miała miejsca, a z analizy akt sprawy wynika, że wszelkie doręczenia ww. radcy prawnemu pozostawały dla strony skuteczne. Tym samym nie można dać wiary skarżącej, co do wskazywanego w zażaleniu i skardze ograniczenia zakresu pełnomocnictwa. Dodatkowo należy wskazać, że jeżeli w wyniku niedopełnienia obowiązków zawodowych przez profesjonalnego pełnomocnika lub naruszenia zasady etyki tego zawodu poniosła szkodę, winna zwrócić się do właściwej Okręgowej Izby Radców Prawnych. Wobec powyższego ustawowy 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB z dnia [...] maja 2021 r. upłynął dla skarżącej z dniem 16 maja 2021 r. Niesporne w sprawie pozostaje, że terminowi temu skarżąca uchybiła. Zażalenie wniosła bowiem, wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu – w dniu 21 czerwca 2021 r. Przedmiot sporu stanowi to, czy uchybienie nastąpiło bez winy skarżącej - jak twierdzi, czy też nie dołożyła ona (lub reprezentujący ją pełnomocnik) należytej staranności w dbałości o własny interes w sprawie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła, aby przekroczenie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło z uwagi na obiektywne przeszkody, niezależne od woli strony i dochowania należytej staranności, uniemożliwiające dokonania czynności procesowej we właściwym czasie. A contrario uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło z winy skarżącej. Wbrew twierdzeniom skargi nie można przyjąć, by okolicznością uprawdopodobniającą brak winy stanowiło nieprawidłowe doręczenie postanowienia PINB pełnomocnikowi skarżącej – radcy prawnemu D. G.. Postanowienie I instancji bowiem, co wyjaśniono wcześniej, zostało doręczone prawidłowo 9 czerwca 2021 r. – pełnomocnikowi skarżącej w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Oceniając okoliczności sprawy w kontekście zachowania przez skarżącą należytego standardu staranności w postępowaniu administracyjnym, w którym bierze ona udział, stwierdzić po pierwsze należy, że to skarżąca, jako strona postępowania administracyjnego, ponosi negatywne skutki uchybień proceduralnych dokonanych przez reprezentujących ją pełnomocników. Ewentualne problemy w komunikacji pomiędzy stroną i jej pełnomocnikiem, czy też niejasne i budzące uzasadnione wątpliwości stanowisko strony, zgodnie z którym radca prawny przekazała postanowienie nie bezpośrednio skarżącej, lecz innemu radcy prawnemu reprezentującemu skarżącą w innym postępowaniu nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia uchybionego terminu. Oznacza to, że w sytuacji skutecznego umocowania pełnomocnika do występowania w jej imieniu w postępowaniu administracyjnym mocodawca nie może co do zasady wywodzić okoliczności egzoneracyjnych z tego tytułu, że to pełnomocnik, a nie mocodawca, nienależycie wypełnił swój obowiązek związany z reprezentowaniem strony, również poza jego wiedzą. Powyższe wynika z ryzyka, jakie przyjmuje na siebie mocodawca decydując się na powierzenie kierowania swoich spraw osobie trzeciej. Z uchybienia procesowego pełnomocnika strony nie można przede wszystkim wywodzić możliwości dokonania przeterminowanej już czynności procesowej niejako w zastępstwie ustanowionego pełnomocnika. W okolicznościach niniejszej sprawy nie podlega wątpliwości, że postanowienie PINB zostało prawidłowo doręczone skutecznie umocowanemu radcy prawnemu, na którą to skuteczność wskazuje treść i podpis zawartego w aktach sprawy pełnomocnictwa. Kwestia tego, czy mocodawca albo pełnomocnik mieli inne przeświadczenie co do zakresu udzielonego pełnomocnictwa, w kontekście jego jasnej treści jest nieistotna. Nieuzasadnione jest w tej sytuacji także przenoszenie na organ odpowiedzialności za prawidłowe wskazanie adresata pism procesowych, czy też oczekiwanie, że będzie on analizował zasadność kierowania pism pod dany adres. Organ nie miał w tej sprawie podstaw do poddania w wątpliwość zakresu udzielonego radcy prawnemu pełnomocnictwa, jak również dokonywania doręczeń na inny adres niż wskazany przez pełnomocnika. Wskazać ponadto przyjdzie, że ustanowienie w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika, nie wyklucza możliwości osobistego podejmowania żadnej czynności przez stronę postępowania, w tym osobistego składania pism. Za nieuzasadnione należy zatem uznać stanowisko skarżącej, która zdaje się twierdzić, że fakt kierowania przez nią osobiście pism do organu miałby niejako "anulować" dokonane upoważnienie do reprezentowania skarżącej i obligować organ do wysyłania pism na adres skarżącej. Odwołanie pełnomocnictwa jest formalną czynnością procesową, której nie można dokonać w sposób dorozumiany, np. poprzez prowadzenie korespondencji z organem z pominięciem wyznaczonego pełnomocnika. Stwierdzić należy ponadto, że odpowiedzialnością strony postępowania administracyjnego lub kilku postępowań administracyjnych jest takie zorganizowanie udzielanych pełnomocnictw, by nie dochodziło do wątpliwości co do tego, który z pełnomocników do czego jest umocowany i w jakim postępowaniu. Opisana przez skarżącą sytuacja, w której umocowany w postępowaniu pełnomocnik przekazuje rozstrzygnięcie innemu pełnomocnikowi skarżącej bez poinformowania jej o tym, by ten z kolei przekazał postanowienie w formie wiadomości email ostatniego dnia terminu na wniesienie zażalenia (wiadomości zresztą nieodebranej przez skarżącą), wskazywać może co najmniej na nieprawidłowe skonstruowanie przez skarżącą struktury zastępstw procesowych. Jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy i prowadzonych od wielu lat postępowań przed organami nadzoru budowlanego związanych z robotami budowlanymi wykonanymi w ramach tzw. samowoli budowlanej, skarżąca nie jest osobą nieporadną i ma rozeznanie w zakresie prowadzonych postępowań i podejmowanych czynności procesowych, zmierzających do przedłużenia postępowania administracyjnego. Konsekwencje takiego stanu rzeczy, takie chociażby jak właśnie uchybienie terminu do wniesienia środka odwoławczego wynikające być może z niedomagań komunikacyjnych na linii mocodawca-pełnomocnik, obciążać zatem musza skarzacą. W tym też sensie organ zasadnie stwierdził, że skarżącej należy odmówić wymaganej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Nie chodzi tu o wytyk braku zaangażowania w postępowania jej dotyczące, ale o samodzielne stworzenie takich warunków działania strony w postępowaniu, w których wypełnianie jej praw i obowiązków procesowych jest w istocie utrudnione. Sąd zgadza się zatem z WINB, że nie można uznać, by w sprawie uchybienie terminu nie było zawinione przez skarżącą. To z kolei stanowi przesłankę negatywną do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Z tych powodów należy stwierdzić, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, odmawiając skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB z [...] maja 2021 r. nie naruszył przepisów prawa, w tym art. 58 i art. 81a § 1 k.p.a. Drugi ze wskazanych w skardze przepisów nie mógł zostać przez organ naruszony przy wydaniu przedmiotowego postanowienia w kwestii proceduralnej chociażby z tego powodu, że w tej sprawie uczestniczą poza skarżącą inne strony o spornych wobec skarżącej interesach. Wyjaśnić nadto należy, że celem art. 81a § 1 k.p.a. jest przeciwdziałanie przyjmowaniu przez organ wersji niekorzystnej dla strony w sytuacji, w której w sprawie są co najmniej dwie zasadniczo sprzeczne, ale równie prawdopodobne w realiach danej sprawy, możliwe wersje stanu faktycznego. Celem tego przepisu nie jest natomiast uchylanie się strony od odpowiedzialności administracyjnej poprzez wykazanie zaistnienia w sprawie jakichkolwiek wątpliwości, pomimo tego, że zebrany materiał dowodowy, oceniony zgodnie z art. 80 k.p.a., pozwala na przyjęcie w sposób stanowczy, że zaszły okoliczności opisane w hipotezie relewantnej normy prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.)