II SA/Bd 1271/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. S. i L. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Starosta na podstawie art. 5a, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, dalej powoływana jako P.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej powoływana jako K.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Firmy Handlowej A. M. K. na zadanie: "Rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejących budynków handlowo - usługowych (handel - detaliczny, usługi - nieuciążliwe) wraz z infrastrukturą techniczną: przebudową sieci kanalizacji sanitarnej, budową nowego przyłącza kanalizacji sanitarnej (kategoria XVII, XXVI, VIII)" przy Placu w C., działki nr [...],[...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...] i [...] położone są w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...].10.2002 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. Kujawsko Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z ustaleniami ww. planu, teren objęty inwestycją położony jest w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem 6/Uk i przeznaczony jest jako teren istniejącej i projektowanej zabudowy usługowej komercyjnej nieuciążliwej, dopuszcza się realizację zabudowy usługowej w formie wolnostojącej i nieuciążliwego rzemiosła usługowego, których uciążliwość nie wykracza poza granice działki. Rozpatrując wniosek inwestora stwierdzono, że przedłożony projekt budowlany posiada prawem przewidzianą formę i zakres oraz jest kompletny. Posiada stosowne uzgodnienia rzeczoznawców do spraw p.poż i sanitarnych. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b.) oraz zaświadczenia projektantów i sprawdzających, o jakich mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Do projektu dołączono także oświadczenia projektanta i sprawdzającego, o których mowa w art. 20 ust. 4 P.b., o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Z treści art. 20 ust. 4 P.b. oraz przepisów określających zakres i treść czynności podejmowanych przez organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę wynika, że to projektanci i sprawdzający, jako osoby pełniące samodzielne funkcje techniczne o kwalifikacjach potwierdzonych zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b., ponoszą odpowiedzialność za zgodność przyjętych w projekcie rozwiązań z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył wymagane przepisami prawa oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wykazał w sposób niewadliwy, że posiada prawo do dysponowania na cele budowlane działkami. Wykonywanie przez inwestora prawa własności poprzez realizację tej inwestycji nie zakłóci korzystania przez inne osoby z należących do nich nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego jej przeznaczenia i stosunków miejscowych (art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego). Planowana inwestycja zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2010 r. Nr 213, poz. 1397) nie jest zaliczana do inwestycji mogących oddziaływać na środowisko. Ponadto, organ wskazał, że zgłaszane w toku postępowania zarzuty uczestników postępowania nie zasługują na uwzględnienie. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę obowiązkiem organu administracji jest również zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.), jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. O naruszeniu interesu osób trzecich można bowiem mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Oznacza to, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. W celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 P.b., konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego (lub jego części) odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i czy nie spowoduje pogorszenia warunków sanitarnych i uciążliwości dla otoczenia. Stwierdzenie zgodności projektowanych robót budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi co do zasady oznacza, że usprawiedliwione interesy osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie zostały naruszone. Skoro ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich podlega ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa, zatem nie wszystkie dolegliwości, jakie może spowodować projektowana inwestycja, mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające te interesy. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie faktycznych innych osób. Ochrona takich interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może sięgać tak daleko, aby całkowicie ograniczać uprawnienia inwestora i unicestwiać jego prawo do zabudowy nieruchomości, do której posiada tytuł prawny, o ile wykonując takie uprawnienie nie narusza bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Organ dysponując stosownym upoważnieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...].08.2013 r., znak [...], w postanowieniu z dnia [...].09.2013 r. dopuścił odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzania Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Z treści przepisu art. 20 ust. 4 P.b. oraz przepisów określających zakres i treść czynności podejmowanych przez organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę, wynika, że to projektanci i sprawdzający ponoszą odpowiedzialność za zgodność przyjętych w projekcie rozwiązań z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant A. P. w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w zakresie rozwiązań konstrukcyjnych i architektonicznych stwierdził, że "...na podstawie aktualnego stanu technicznego budynku, oględzin podczas wizji lokalnych oraz obliczeń sprawdzających stwierdza się, że ogólny stan techniczny budynku jak i poszczególnych elementów konstrukcyjnych jest dostateczny. Aktualny stan obiektu daje gwarancję bezpiecznego dalszego użytkowania, jednak z uwagi na planowaną nadbudowę, budynki należy częściowo rozebrać; stan techniczny budynku ocenia się jako dostateczny o pełnej wartości konstrukcyjnej, obiekt w aktualnym stanie technicznym spełnia wymagane prawem warunki do planowanej nadbudowy z rozbudową." Ustawodawca nie upoważnił natomiast organu prowadzącego postępowanie w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę do zastępowania projektanta i sprawdzającego w jego ustawowych obowiązkach. Kompetencja właściwego organu w tym przedmiocie została ograniczona do czynności formalnych o charakterze kontrolnym, bez możliwości angażowania się w meritum projektu budowlanego złożonego wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 tej ustawy. Art. 4 P.b. stanowi zaś, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W rozpatrywanej sprawie inwestor wykazał w sposób niewadliwy prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, spełnione też zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 P.b., a planowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i nie koliduje w żaden sposób z prawnie chronionym interesem skarżącego. Odwołania od powyższej decyzji złożyli M. S., L. S., G. S., M. C., A. K., A. i J. O., R. i M. O., W. B., M. B. i M. B. zarzucając jej wydanie z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych oraz prawa cywilnego w zakresie naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich oraz naruszenie zasad postępowania. Ponadto, odwołujący zarzucili pominięcie przez konserwatora zabytków ustalonej w 2001 r. koncepcji urbanistyczno-architektonicznej dotyczącej pawilonów usługowo-handlowych zlokalizowanych przy Placu. Koncepcja ta zakłada, że budynki nie mogą przekraczać 4,5 m wysokości oraz że mają być dwukondygnacyjne. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 82 ust. 3 P.b. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ I instancji dokonał obowiązkowego sprawdzenia przedłożonej przez inwestora dokumentacji w myśl art. 35 ust. 1 P.b. Organ I instancji prawidłowo ustalił, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz jest kompletny, gdyż posiada niezbędne uzgodnienia, opinie i pozwolenia. Projekt sporządzony został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, legitymujące się na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły również oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej w myśl art. 20 ust. 4 P.b. Prawidłowe jest również ustalenie organu I instancji, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, także techniczno-budowlanymi, oraz jest kompletny i posiada konieczne uzgodnienia. Zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 P.b. oraz złożeniem oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w myśl art. 32 ust. 4, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołujących, a dotyczących zaprojektowania budynku niezgodnie z koncepcją urbanistyczną z 2001 r., organ wyjaśnił, że w myśl przepisów prawa budowlanego moc wiążącą dla organów administracji architektoniczno-budowlanej mają zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie przywołana w odwołaniu koncepcja architektoniczno-urbanistyczna. Przepisy planu miejscowego ustalają bowiem sposób zagospodarowania terenu. Zgodnie z § 17 przedmiotowego planu, na terenie planowanej rozbudowy dopuszcza się realizację zabudowy usługowej w formie wolnostojącej i nieuciążliwego rzemiosła usługowego, których uciążliwość nie wykracza poza granice działki. Plan ustala też nieprzekraczalną wysokość zabudowy usługowej - do 12,5 m licząc od poziomu terenu do kalenicy (3 kondygnacje użytkowe). Plan ustala również zastosowanie dachów dwu i wielospadowych i nachyleniu połaci w granicach 20° do 35°. Jak wynika z opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu, projekt jest zgodny z ustaleniami planu w powyższych kwestiach. Inwestor projektuje bowiem obiekt dwukondygnacyjny, przykryty dachem wielospadowym o kącie nachylenia 25 i 26°. Wysokość budynku została wyznaczona na ok. 7 m. Ponadto, Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], uzgodnił inwestycję zgodnie z dokumentacją projektową, które to uzgodnienie wiąże organy architektoniczno-budowlane. Wszelkie zatem zarzuty co do uzgodnienia konserwatora zabytków, w tym nieuwzględnienie koncepcji urbanistycznej z 2001 r., strony miały możliwość podnosić w toku ewentualnego zażalenia na wskazane powyżej postanowienie. Podkreślenia wymaga, ze względu na planowane usytuowanie budynku w zbliżeniu do granicy zgodnie z udzielonym postanowieniem Starosty z dnia [...].09.2013 r., znak: [...], odstępstwem od przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, że zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej w dniu [...] stycznia 2014 r. stwierdził bez uwag rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który w myśl § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej posiada odpowiednie przygotowanie zawodowe polegające na znajomości przepisów prawa i zasad wiedzy technicznej dotyczących ochrony zabezpieczeń przeciwpożarowych, stosownie do tych wymagań. Aktualne przepisy nie przewidują uzyskania przez inwestora zgody stron postępowania na zakres planowanej budowy. Organ nie znalazł również powodów do przeprowadzenia wizji lokalnej. Powodów tych nie wskazali również odwołujący. W sprawie nie są również wymagane wiadomości specjalne, aby organ musiał zwrócić się do biegłego, czy powołać rzeczoznawcę w myśl art. 84 § 1 K.p.a. Skargę na powyższą decyzję złożyli M. S. i L. S. zarzucając jej: dopuszczenie fałszywej ekspertyzy dotyczącej stanu technicznego budynków; ponadto w wyniku przebudowy nie może powstać nowa substancja budowlana - w tym przypadku zupełnie nowy budynek budowany od podstaw; naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich, co wynika z usytuowania nowego budynku w granicach działek, bez zgody właścicieli sąsiednich działek; skarżący domagali się wizji lokalnej, która nie została przeprowadzona; naruszenie prawa materialnego i bezpieczeństwa mienia, tj. ograniczenie ewentualnej akcji gaśniczej; w postępowaniu, w którym Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w piśmie z dnia [...].08.2013 r., znak [...], upoważnił Starostę do wyrażenia zgody na odstępstwo w zakresie nadbudowy oraz rozbudowy nowego budynku w granicy działki, nie brał udziału następca prawny zmarłej J. S.; pominięcie przez konserwatora zabytków koncepcji urbanistyczno- architektonicznej z 2001 r.; naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego (nie wzięto pod uwagę ograniczeń wynikających z aktów notarialnych dotyczących sprzedaży nieruchomości) oraz stanu technicznego pawilonów, które nadają się tylko do rozbiórki. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, względnie o przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Organ w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Organy w prawidłowy sposób ustaliły, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi stawiane przez przepisy, w szczególności przez art. 35 ust. 1 P.b., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przy czym, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.). Bezspornie przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi na tym terenie zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...].10.2002 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. Nr [...], poz. [...]). Kwestie te w sposób szczegółowy opisał organ II instancji, a ponadto nie były one kwestionowane przez skarżących. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w szczególności dotyczącym ochrony przeciwpożarowej, co znajduje odzwierciedlenie w opisie technicznym (branża architektura) znajdującym się w projekcie budowlanym. Zatwierdzony w niniejszym postępowaniu projekt budowlany jest także kompletny, a w szczególności zawiera stosowne zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b., z których wynika, że jego autorzy projektu są wpisani na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Niewątpliwie inwestor posiada również prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co wynika ze złożonego przez niego stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. oświadczenia. Odnosząc się do zarzutów skarżących stwierdzić trzeba, że nie były one zasadne. Skarżący twierdzili, że organ oparł się na fałszywej ekspertyzie technicznej dotyczącej stanu budynku. Twierdzenia te są gołosłowne i niepoparte żadnymi dowodami. Faktem jest, że w tej kwestii toczy się postępowanie przed organami ścigania, jednak nie zostało ono zakończone, zatem ustalenia autora ekspertyzy dotyczące możliwości wykonania planowanych w projekcie budowlanym prac są dla Sądu wiążące i takie też były dla organów. Do projektu budowlanego zostały dołączone oświadczenia projektantów poszczególnych branż o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 P.b.). Jak słusznie zauważył WSA w Poznaniu w wyroku z 2.12.2015 r., IV SA/Po 652/15, LEX nr 1947148, zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 P.b. i tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd. Tym samym nie można uznać za zasadne twierdzeń skarżących, że stan techniczny budynków nie pozwala na wykonanie planowanych prac. W ocenie skarżących inwestor świadomie nie wystąpił o rozbiórkę budynku, ponieważ nie mógłby usytuować nowego obiektu w granicach sąsiednich działek, i de facto powstanie nowy budynek. Jak wynika z wcześniejszych rozważań, organ był związany stanowiskiem projektanta, że nie jest konieczne dokonanie całkowitej rozbiórki budynku i możliwa jest jego nadbudowa i rozbudowa, zatem zarzut powyższy nie mógł zostać uwzględniony. Skarżący twierdzili, że w wyniku przebudowy nie można zwiększyć parametrów wielkościowych budynku i nie może powstać nowa substancja budowlana. Wskazać trzeba, że planowana inwestycja obejmuje oprócz przebudowy także rozbudowę i nadbudowę, które ze swej istoty przewidują powiększenie budynku. W ocenie skarżących nie zachowano wymaganych odległości projektowanego obiektu od sąsiednich nieruchomości, przy równoczesnym braku zgody ich właścicieli na powyższe. W tym zakresie wskazać trzeba, że organ I instancji na podstawie stosownego upoważnienia Ministra Infrastruktury z dnia [...].08.2013 r., znak [...] Nr [...], w postanowieniu z dnia [...].09.2013 r. dopuścił odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzania Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zatem możliwe było posadowienie projektowanego budynku w sposób wynikający z projektu budowlanego, a obowiązujące przepisy nie przewidują konieczności uzyskania zgody na powyższe od właścicieli sąsiednich nieruchomości. Odnośnie postępowania przed Ministrem, które miało toczyć się bez udziału następcy prawnego zmarłej J. S., stwierdzić trzeba, że skarżący nie wskazali, w jaki sposób ta okoliczność miałaby mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), tym bardziej, że sam zainteresowany następca prawny zmarłej uczestniczki postępowania M. C. nie podnosił tej okoliczności. Gołosłowny i nie poparty żadnym dowodem był zarzut dotyczący rzekomego zasłonienia wskutek realizacji przedmiotowej inwestycji okna w budynku należącym do M. C. Okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji znajdującej się w projekcie budowlanym i również sam M. C. nie zgłaszał zaistnienia takiej okoliczności. Skarżący zarzucili, że organ nie przeprowadził żądanej przez nich wizji lokalnej i ekspertyzy niezależnego rzeczoznawcy. W świetle wcześniejszych rozważań dotyczących związania organu treścią oświadczenia projektanta (art. 20 ust. 4 P.b.) stwierdzić trzeba, że nie istniała potrzeba, ani nawet możliwość dopuszczenia tych dowodów, co przesądza o tym, że nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Również zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez organ koncepcji zabudowy z 2001 r. był niezasadny. Obowiązujące przepisy prawa budowlanego nie dają możliwości uwzględnienia takich koncepcji zawartych w umowie sprzedaży nieruchomości przy wydawaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Zakres czynności organu w tym zakresie określa w szczególności cyt. wcześniej art. 35 ust. 1 P.b. i nie przewiduje on uwzględniania wskazanych przez skarżących kwestii. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.