II SA/Bd 1272/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 15 października 2014r. R. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego wraz z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 4 lutego 2015 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym uznając, że skarżący nie wykazał spełnienia ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, w szczególności braku posiadania jakichkolwiek środków pieniężnych. W dniu 20 lutego 2015 r. skarżący złożył sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 245 § 1 i 2 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie natomiast częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wyraźnie wynika, iż jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie są możliwości zarobkowe i sytuacja finansowa strony. Powołany przepis nie pozostawia również wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. To wnioskodawca zatem obowiązany jest rzetelnie i rzeczowo przedstawić swoją sytuację majątkową w sposób umożliwiający jej ocenę. Jak wynika z przedłożonego przez skarżącego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z dochodu w wysokości [...] zł miesięcznie (zaświadczenia [...] Sp. z o.o. w [...] z dnia [...] października 2014 r.). Poza tym oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Podał, że ponosi wydatki związane z uiszczaniem rat pożyczki [...] zł oraz czynszu za mieszkanie [...] zł (oświadczenie z dnia [...] stycznia 2015 r.). Z załączonego zaświadczenia MOPS [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. wynika, że nie korzysta z pomocy społecznej. Z przedłożonych wyciągów z rachunku bankowego wynika, że skarżący w dniu [...] października 2014 r. uruchomił kredyt w wysokości [...] zł, którego spłata miesięcznej raty wynosi [...] zł kapitału oraz [...] zł odsetek. Według informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11 za 2014 r. oraz za 2013 r. wnioskodawca uzyskał odpowiednio dochód w wysokości [...] zł oraz [...] zł. Analiza informacji dotyczących sytuacji rodzinnej i finansowej strony, zawartych w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz sprzeciwie, nie pozwala na przyjęcie aby uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Zresztą skarżący w sprzeciwie nie przedstawił żadnych nowych okoliczności, które wskazywałyby na inną sytuację majątkową aniżeli przedstawianą we wcześniejszych pismach. Prawo pomocy jest formą dofinansowania z budżetu państwa i stanowi instytucję przyznawaną wyjątkowo i w szczególnych okolicznościach – przy czym – jak już wskazano na wstępie, okoliczności te muszą zostać przedstawione i udokumentowane przez stronę domagającą się przyznania prawa pomocy. Skarżący natomiast, zdaniem Sądu, składając wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dodatkowo podkreślić należy, że celem instytucji prawa pomocy jest wsparcie tych osób, których sytuacja majątkowa jest taka, że nie są one w stanie same ponieść kosztów toczącego się postępowania, a to pozbawiłoby je możliwości skorzystania z konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu, tym samym ma ona charakter wyjątkowy. Prawo pomocy w pierwszej kolejności winno być przyznawane osobom bezrobotnym, samotnym, bez stałego źródła dochodu i bez majątku. W omawianej sprawie taka sytuacja nie występuje, ponieważ wnioskodawca nie jest osobą bezrobotną ani bez dochodu. Skarżący we wniesionym sprzeciwie skupił się na podważaniu tez zawartych w kwestionowanym postanowieniu nie przedstawiając przy tym żadnych konkretnych argumentów czy nowych dowodów. Powoływanie się na trudną sytuację majątkową nie jest wystarczającym powodem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie posiadanych informacji uznać należy, iż nie można przyjąć, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co jest przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.