II SA/Bd 1289/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wpłynęła skarga M. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r., nakładającą - na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej: "u.t.d.") - karę pieniężna w wysokości [...] zł. W petitum skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wskazano, że wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi może doprowadzić do zachwiania sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa z uwagi na wysokość kary i spadek obrotów w ostatnich miesiącach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Niezależnie od powyższego przepisy szczególne mogą przewidywać odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., a przez to z wniesieniem skargi do sądu wiązać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z tą ostatnią sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 93 ust. 1 u.t.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Natomiast w myśl art. 93 ust. 2 u.t.d., decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Jako że skarżący wniósł skargę na ostateczną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r., przed upływem 30 dni od dnia jej doręczenia, decyzja ta stanie się wykonalna dopiero w momencie zaistnienia którejś z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 93 ust. 2 u.t.d., to jest: odrzucenia skargi, cofnięcia skargi albo wydania przez tutejszy Sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Skarżący będzie wówczas zobowiązany do uiszczenia kary pieniężnej, na właściwy rachunek bankowy, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stanie się wykonalna, stosownie do art. 94 ust. 2 u.t.d. Zaskarżona decyzja nie posiada zatem na obecnym etapie postępowania przymiotu wykonalności, na co trafnie zwrócił uwagę organ administracji w odpowiedzi na skargę. Brak przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji uzasadnia odmowę uwzględnienia wniosku. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.