II SA/Bd 129/12

Dnia 28 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 28 marca 2012 roku sprawy ze skargi J. O. na decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] r. w przedmiocie usunięcia z ewidencji kierowcy punktów karnych postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia [...] września 2011 r. skierowanym do Komendanta [...] Policji w [...] J. O. wezwał organ na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., do usunięcia naruszenia prawa poprzez wykreślenie z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisu ostatecznego 6 punktów dotyczącego zdarzenia z dnia [...] marca 2010 r. Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. Komendant [...] Policji w [...] odmówił usunięcia z ewidencji kierowcy 6 punktów ostatecznych. Organ w w/w piśmie uzasadnił swoje stanowisko oraz pouczył skarżącego o możliwości wniesienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu. W/w pismo zostało doręczone zgodnie z treścią pisma skarżącego z dnia [...] września 2011 r. na adres Kancelarii Radców Prawnych i Adwokatów [...] i Wspólnicy sp. k. w [...] - dnia [...] listopada 2011 r. Kolejnym pismem z dnia [...] listopada 2011 r. skarżący ponownie wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w taki sam sposób, jak opisany w piśmie z dnia [...] września 2011 r. W odpowiedzi na powyższe pismo Komendant [...] Policji w [...] pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. poinformował skarżącego o tym, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko. W/w pismo zostało doręczone skarżącemu dnia [...] grudnia 2011 r. Dnia [...] stycznia 2012 r. J. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Komendanta [...] Policji w [...] skargę na czynność w/w organu dotyczącą odmowy usunięcia z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisu ostatecznego 6 punktów zaewidencjonowanych na podstawie mandatu karnego serii [...] nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. wnosząc o jej uchylenie i stwierdzenie bezskuteczności wpisu w/w punktów. Skarżący wnosił również o uznanie istnienia po stronie organu obowiązku usunięcia w/w punktów z ewidencji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Uzasadniając swoje stanowisko w zakresie dotyczącym odrzucenia skargi organ wskazał, że została ona wniesiona po terminie wskazanym w art. 53 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na jej złożenie po upływie terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. "Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa". Sposób zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia organu opisuje cyt. wyżej art. 53 § 2 p.p.s.a., w myśl którego "W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa". Tym samym skarżący winien złożyć skargę w terminie 30 dni od [...] listopada 2011 r., tj. daty doręczenia mu odpowiedzi organu z dnia [...] listopada 2011 r. na jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] września 2011 r. Nie ulega bowiem wątpliwości to, że termin do wniesienia skargi na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., należy liczyć od momentu skierowania pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Taki sam pogląd zaprezentował również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 czerwca 2008 r. w sprawie II OSK 754/08 (LEX 506026). Co prawda orzeczenie to dotyczy skargi na akt prawa miejscowego wydany w sprawie z zakresu administracji publicznej, to pogląd w nim zaprezentowany ma w pełni zastosowanie również w niniejszej sprawie z uwagi na podobieństwo w sposobie zaskarżania tych aktów. Należy mieć na uwadze, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje na podstawie art. 53 § 3 p.p.s.a. danemu podmiotowi w stosunku do określonej czynności organu jednokrotnie i następne pisma pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. Instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest surogatem środka odwoławczego, który jest przewidziany w art. 52 ust. 1 i 2 p.p.s.a. Nie można traktować instytucji wezwania jako czynności niewywołujacej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana bez ograniczeń. Taki pogląd zdaniem Sądu pozbawiałby to działanie znaczenia prawnego, stanowiłby zaprzeczenie jego istoty i powodowałby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawiać jego bezpieczeństwo. Powodowałoby to również uprzywilejowanie podmiotów wnoszących skargi na podstawie art. 52 ust. 3 p.p.s.a. od podmiotów wnoszących skargi na innej podstawie. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 ust. 3 p.p.s.a., jest surogatem środka odwoławczego, to nie ma podstaw, by traktować je inaczej, niż określają to przepisy dotyczące klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczące tej samej czynności, stałoby w sprzeczności z art. 21 ust. 1 Konstytucji i przewidzianą w nim zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, jak i z art. 78 Konstytucji. Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, postanowić jak w sentencji. J. Bortkiewicz E. Piechowiak J. Wichrowski