II SA/Bd 1294/05

Dnia 16 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta T., Dyrektora Wydziału Ewidencji i Rejestracji z dnia [...] 2005r. znak: [...] w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia nr [...] z dnia [...] 2003r. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości pow. 18 % alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży tj. w klubie "[...],, przy ul. [...]w T. prowadzonym przez W. B. Jak wynika z akt administracyjnych organ I instancji z uwagi na nie wywiązanie się posiadacza zezwolenia z obowiązków wynikających wprost z art. 111 ust. 4 i 7 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2002r. Nr 147 póz. 1231; z późn; zm.), polegających na wniesieniu opłaty za korzystanie z posiadanego zezwolenia, stwierdził jego wygaśnięcie. Od wskazanego rozstrzygnięcia W. B. złożył odwołanie, w którym wniósł o cofnięcie decyzji organu l instancji. Opisując wygląd kawiarni "[...]" argumentował, że stanowi ona dla niego i jego rodziny źródło utrzymania. Podniósł, że żądaną kwotę opłaty wpłacił 04 października 2005r. natomiast, zwłoka w jej uiszczeniu wynikała z jego złego stanu zdrowia. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy decyzję pierwszoinstancyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wskazało, że W. B. posiadał wydane przez Dyrektora Wydziału Ewidencji i Rejestracji zezwolenie nr[...] z dnia [...] 2003r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających pow. 18 % alkoholu w lokalu "[...]" w T. ważne od dnia 24 maja 2003r. do 30 czerwca 2007r. Z korzystaniem z takiego zezwolenia ustawodawca wiąże, wynikający z art. 111 wskazanej ustawy, obowiązek wnoszenia przez podmiot korzystający z zezwolenia opłaty, na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września. Nie wywiązanie się z tego obowiązku skutkuje jego wygaśnięciem - stosownie do treści przepisu art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2002r. Nr 147 póz. 1231; z późn; zm.) W. B. co jest bezsporne, nie dokonał stosownej opłaty w wymaganym terminie do dnia 30 września 2005r. przez co wyczerpana została dyspozycja zacytowanego wyżej przepisu art. 18 ust. 12 pkt 5 wymienionej ustawy wywołująca sankcję w postaci wygaśnięcia zezwolenia. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał, że decyzja organu l instancji jest prawidłowa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy W. B. wniósł o rozpoznanie jego skargi w " duchu " prawa bez jego litery. Zarzucił organom administracji brak dostatecznego wyjaśnienia okoliczności, które były przyczyną zwłoki w dokonaniu wymaganej opłaty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie i nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, podtrzymało swoją dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej poprzez ocenę zgodności z prawem wykonywanych przez nią czynności i wydawanych decyzji. Wyłącznie stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować jej uchyleniem. Sąd administracyjny nie może wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekających bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli zaskarżonej decyzji o kryterium słuszności czy też sprawiedliwości społecznej. Z niespornych i niebudzących wątpliwości okoliczności sprawy wynika, że skarżący posiadał zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych ważne od dnia 24 maja 2003r. do dnia 30 czerwca 2007r. Zgodnie z treścią art. 111 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2002r. Nr 147 póz. 1231 z późn; zm.) na skarżącym ciążył obowiązek wnoszenia stosownej opłaty w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września. Obowiązku tego w zakresie trzeciej raty do dnia 30 września 2005 roku skarżący nie dopełnił. Z art. 18 ust. 12 omawianej ustawy wynika, iż zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wygasa w przypadku likwidacji punktu sprzedaży, upływu terminu ważności zezwolenia, zmiany rodzaju działalności punktu sprzedaży, zmiany składu osobowego wspólników spółki cywilnej oraz niezłożenia oświadczenia o wartości sprzedaży lub niedokonania opłaty za korzystanie z zezwolenia w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września. Oznacza to, że wystąpienie któregoś z wymienionych zdarzeń w określonym czasie powoduje skutek w postaci wygaśnięcia zezwolenia, czego konsekwencją jest wygaśnięcie stosunku administracyjnoprawnego obejmujący uprawnienie do sprzedaży napojów alkoholowych. Brzmienie wskazanej regulacji jednoznacznie wskazuje rodzaj przewidzianej sankcji w przypadku uchybienia przez podmiot korzystający z zezwolenia jakiemukolwiek z wymienionych obowiązków. Nadto, przytoczony przepis nie uprawnia do badania jego przyczyn o co wnosił skarżący. Decyzja wydawana w tym przedmiocie nie ma charakteru uznaniowego co czyni argumenty strony bez wpływu na rozstrzygniecie w przedmiotowej sprawie. Organ orzekający z uwagi na to, iż został spełniony podstawowy przewidziany ustawą warunek uprawniający organ do wydania decyzji o wygaśnięciu zezwolenia, co bezsprzecznie miało miejsce, pozbawiony został możliwości wydania innego rozstrzygnięcia niż zaskarżone. Mając powyższe na uwadze. Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270; ze zm.) orzekł jak w sentencji.