II SA/Bd 1302/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. F. na zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 lipca 2018 r. w sprawie ze skargi K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. W sprawie toczącej się ze skargi K. F. z [...] października 2015r. w dniu poprzedzającym dzień wyznaczonej rozprawy (19 czerwca 2018r.) wpłynął do Sądu wniosek skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu. Zarządzeniem z 21 czerwca 2018 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania dołączono formularz wniosku PPF. Ponadto w związku z informacja posiadana przez Sąd skarżący został zobowiązany do przedłożenia oświadczenia, czy jest adwokatem wpisanym na listę adwokatów prowadzoną przez Okręgową Radę Adwokacką w G.. Wezwanie doręczono skarżącemu [...] lipca 2018 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił wniosku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, wobec czego referendarz sądowy, zarządzeniem z dnia 30 lipca 2018 r., pozostawił wniosek bez rozpoznania. We wniesionym w ustawowym terminie sprzeciwie od powyższego zarządzenia skarżący zarzucił, że jego uzasadnienie "nie może być motywowane swoistym dochodzeniem przeprowadzonym przez sąd". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018r. poz. 1302, dalej: "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie skarżący zawarł w piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Ponieważ wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, przy piśmie z dnia [...] czerwca 2018r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] lipca 2018. Zatem termin do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy upływał w dniu [...] lipca 2018r. W zakreślonym terminie, ani do dnia wydania zarządzenia skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Zważyć należy, iż także do sprzeciwu skarżący nie dołączył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu co całkowicie uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie tego wniosku z uwagi na brak jakichkolwiek informacji o sytuacji rodzinnej i majątkowej wnioskodawcy. Wobec powyższego zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego jest zgodne z przepisami prawa. Dodatkowo wskazać należy, że Sądowi wiadomym jest, że skarżący wykonuje zawód adwokata i jest wpisany na listę adwokatów P. Izby Adwokackiej w G., co zostało potwierdzone w piśmie Dziekana P. Izby Adwokackiej w G. z dnia [...] lipca 2018r. Niezależnie zatem od zasadności pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wobec zignorowania wezwania sądu, wskazać przyjdzie, że skarżący nie spełnia przesłanek do ustanowienia dla niego w ramach instytucji prawa pomocy pełnomocnika z urzędu. Skarżący nie zaprzeczył, że jest adwokatem i wykonuje ten zawód, zatem posiada profesjonalne przygotowanie do obrony swych interesów w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w tym do sporządzenia skargi kasacyjnej. W świetle powyższego na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji