II SA/Bd 131/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Ł. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Ł. (zwany dalej "Burmistrzem"), po rozpatrzeniu (w wyniku ponownego postępowania) wniosku z [...] maja 2019 r., decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...] ustalił spółce [...] Sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] na działce nr [...] w miejscowości W. gmina Ł.. W pkt 2 decyzji Burmistrz ustalił następujące parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: 1) dopuszcza się budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...], 2) dopuszcza się budowę wieży wolnostojącej o wysokości do 61,95 m nad poziomem terenu, 3) dopuszcza się montaż trzech anten sektorowych na projektowanej wieży, pracujących w częstotliwościach 900MHz, - wysokość zawieszenia (środek elektryczny) dla anten sektorowych 59,3 m n.p.t, - maksymalne pochylenie głównej wiązki anten sektorowych - 6°, 4) dopuszcza się montaż dwóch anten radioliniowych na projektowanej wieży, 5) dopuszcza się montaż zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w pobliżu anten sektorowych i radioliniowych, a także urządzeń zasilających i realizujących m. in. funkcje cyfrowego przetwarzania sygnałów, umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży z wewnętrzną linią zasilającą, 6) maksymalna równoważna moc promieniowana izotropowo dla pojedynczej anteny sektorowej więcej niż 1000W i mniej niż 2000W, przy zachowaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, ponad 70 m od środka elektrycznego, 7) dopuszcza się montaż elementów torów antenowych, 8) linia zabudowy - nieprzekraczalna linia zabudowy dla posadowienia wieży -jak na załączniku graficznym do decyzji, 9) wszelkie inwestycje o wysokości równej i wyższej od 50m n.p.t. podlegają zgłoszeniu do Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W wyniku rozpatrzenia odwołań (w tym odwołania wniesionego prez J. R. – zwaną dalej "Skarżącą") Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium") decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Burmistrz pierwszą decyzję w sprawie wydał [...] września 2019 r., jednak decyzja ta została uchylona decyzją Kolegium [...] października 2019 r. nr [...] a sprawa została przekazana w całości do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ze wskazaniem konieczności wyjaśnienia i uzupełnienia wniosku inwestora. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Burmistrz decyzją z [...] lutego 2020 r. ustalił warunki lokalizacji celu publicznego. Kolegium uchyliło tą decyzję Burmistrza swoją decyzją z [...] [...] 2020 r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ze wskazaniem, że konieczne jest właściwe ustalenie kręgu stron postępowania. Kolejną decyzją z [...] lipca 2020 r. Burmistrz odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz nie zbadał stanu faktycznego pod katem zgodności z przepisami prawa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz wskazaną na wstępie decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Odwołania od decyzji wnieśli: D. P., A. J., J. R., I. S., M. K., M. i P. K.. Odwołujący podkreślili w swoich pismach negatywne dla zdrowia ludzi skutki planowanej inwestycji (szczególnie szkodliwe promieniowanie) a nadto obniżenie wartości nieruchomości w okolicy planowanego przedsięwzięcia. Ponadto E. J. podniosła, że jako właściciel działki nr [...] podpisując umowę z inwestorem nie była świadoma zagrożenia jakie płynie ze strony planowanego przedsięwzięcia. Kolegium ustaliło, że projektowane zamierzenie należy do kategorii inwestycji celu publicznego. Dla tego rodzaju przedsięwzięć, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, która określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych (art. 54 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwanej w skrócie "u.p.z.p."). Decyzja o lokalizacji celu publicznego ma charakter aktu związanego. Organ przy jego wydawaniu bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Nie można zatem odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). Kolegium uznało, że złożony w sprawie wniosek inwestora, po jego uzupełnieniu, czyni zadość wymaganiom ustawowym z art. 52 u.p.z.p. Prawidłowo także organ I instancji ustalił parametry techniczne inwestycji i krąg stron postępowania. W decyzji organu I instancji zostały prawidłowo zawarte wszystkie elementy decyzji lokalizacyjnej wskazane w art. 54 u.p.z.p. Zdaniem Kolegium, w związku z faktem, iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, co zostało udowodnione przez organ I instancji, nie można było odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w przedstawionym zakresie. Kolegium oceniło, że planowana inwestycja stanowi urządzenie infrastruktury technicznej – urządzenie telekomunikacyjne, a zatem zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie stosuje się do niego wymogów z ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. (wymóg dobrego sąsiedztwa, dostęp do drogi publicznej). Odnośnie odwołań Kolegium wskazało, że sprowadzają się one do obaw co do negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowi okolicznych mieszkańców. W tym zakresie Kolegium podniosło, że w Polsce obowiązując jedne z najbardziej rygorystycznych norm dotyczących promieniowania elektromagnetycznego w Europie – maksymalny dozwolony poziom tego promieniowania w miejscach ogólnodostępnych wynosi 0,1 W/m2, przy czym w Europie limit ten jest nawet stukrotnie wyższym. Poziom emitowanego pola elektomagnetycznego jest kontrolowany przez Główny Inspektorat Ochrony Środowiska. Kolegium stwierdziło, że przedmiotowa inwestycja spełnia wszelkie normy nałożone przez przepisy prawa krajowego. W postępowaniu dołączono analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448), w której uwzględniono rozkład występowania pól elektromagnetycznych względem miejsc dostępnych dla ludzi. Kolegium podniosło, że zgodnie z kartą kwalifikacji przedsięwzięcia, zawartą w aktach sprawy, uwzględniając pochylenia osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, w odległości 70 m brak jest miejsc dostępnych dla ludzi. Z analizy tej wynika, że w odległości od anten sektorowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w osi głównych wiązek promieniowania tych anten nie występują miejsca dostępne dla ludzi, a co za tym idzie planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W skardze do sądu administracyjnego J. R. wniosła o uchylenie decyzji Kolegium zarzucając naruszenie: 1) art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") poprzez niedokonanie jakiejkolwiek weryfikacji dokumentacji złożonej przez inwestora w celu ustalenia na podstawie kart katalogowych anten mocy maksymalnych oraz pochyleń anten, 2) art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm., zwanej w skrócie "P.o.ś.") w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199 poz. 1227) w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 a – d w związku z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy i tiltów anten. W uzasadnieniu Skarżąca zwróciła uwagę, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego imitowanego pola, co w przypadku grupy anten wymaga skumulowania ich pól elektromagnetycznych, tak aby można dokonać prawidłowej kwalifikacji inwestycji w świetle ww. rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Uczestnik postępowania Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do Życia" podniosło, że inwestor zaniża moce EIRP anten w celu obejścia procedury środowiskowej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych uczestnik podniósł, że w sprawie konieczne jest uwzględnienie maksymalnie emitowanego z urządzenia pola jak i maksymalnego pochylenia wiązki promieniowania, ukształtowania terenu i istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Podstawą prawną działań organów w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej w skrócie "u.p.z.p.") Stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uszczegółowienie tej regulacji następuje w art. 50 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa na podstawie uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli nie stwierdzi niezgodności zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, to obowiązany jest wydać decyzję zgodną z żądaniem inwestora, natomiast może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej. Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma więc obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Wynika to z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Jednocześnie pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Dotyczy to także obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, jeżeli ta wymagana jest dla planowanego przedsięwzięcia. Zauważyć przy tym należy, że stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (albo o warunkach zabudowy), czy pozwolenia na budowę, obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na lokalizację bądź realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena, czy w przypadku przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej konieczne jest przedłożenie decyzji środowiskowej wymaga kwalifikacji inwestycji w świetle wskazywanego przez Kolegium rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Należy zauważyć, że Kolegium oparło się w swojej ocenie na przedstawionych przez inwestora dokumentach (analizie występowania obszaru pól elektromagnetycznych, karcie kwalifikacji przedsięwzięcia) uwzględniających ewentualne miejsca dostępne dla ludności odległe od środka elektrycznego anteny o 70 m. Taka odległość, jak wynika z treści § 3 pkt 8 lit. d) – e) ww. rozporządzenia, jest właściwa w przypadku kiedy równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 1000 W. Tymczasem, jak słusznie podnosi Skarżąca oraz Uczestnik postępowania, w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia. Systemowa wykładnia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które mogą zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można powiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości graniczne, uzasadniające przyjęcie poszczególnych wskazywanych w rozporządzeniu odległości od miejsc dostępnych dla ludności. Przyjęcie, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziaływuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania pozwalającą na kwalifikowanie jej jako nieodziaływującą nawet potencjalnie znacząco na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się stworzy moc znacznie przekraczającą wartości graniczne (por. opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (w skrócie "CBOSA") dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2021 r. sygn.. II OSK 1514/18 i wskazane tam orzecznictwo). W przedmiotowej sprawie inwestor przewiduje montaż 3 anten sektorowych, każda o mocy większej niż 1000 W i nie większej niż 2000 W. Po zsumowaniu zatem otrzymujemy zatem maksymalną moc promieniowania większą niż 3000 W i nie większą niż 6000 W. Oznacza to konieczność zbadania, czy nie zachodzi sytuacja wskazana w § 2 pkt 7 lit. a) i b) oraz w § 3 pkt 8 lit. e) i f) ww. rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r. – czego w przedmiotowej sprawie Organ nie zrobił. W świetle powyższego Organ nie rozważając kwalifikacji przedsięwzięcia (pod kątem konieczności uzyskania decyzji środowiskowej) po zsumowaniu mocy wszystkich anten składających się na przedmiotową inwestycję dopuścił się naruszenia wynikającego z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy – co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez stwierdzenie, że przed rozstrzygnięciem sprawy inwestor winien przedłożyć decyzję środowiskową. Ponadto należy wskazać na wadliwość samej sentencji zaskarżonej decyzji polegającą na braku wyczerpującego wskazania parametrów inwestycji. Zgodnie z art. 54 pkt 1 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji. Zgodnie natomiast z art. 54 pkt 2 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. W przypadku kiedy inwestycją celu publicznego ma być stacja bazowa telefonii komórkowej w celu zrekonstruowania normy prawnej określającej treść decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego konieczne jest odwołanie się do treści innych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (w prawomocnym wyroku z 13 marca 2014 r. sygn. II SA/Kr 1465/13, publ. CBOSA) należy przede zauważyć, że wymogi sformułowane przez ustawodawcę w przedmiocie obligatoryjnej treści decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego korespondują odpowiednio i spójnie z ustaleniami, które poczynił ustawodawca w odniesieniu do obligatoryjnej zawartości merytorycznej wniosku inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 52 u.p.z.p., wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą. a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; Decyzja lokalizacyjna, składająca się z tych wszystkich koniecznych elementów wiąże, w myśl art. 55 u.p.z.p. organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Istotne jest, że ustawodawca w cytowanym art. 52 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. wymaga wskazania parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Skoro zaś przedmiotem treści rozstrzygnięć decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego jest rodzaj inwestycji, a następnie między innymi warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, to trudno sobie wyobrazić, aby racjonalny ustawodawca posługując się w art. 52 ust. 2 pkt lit. c ustawy pojęciem parametrów technicznych i w art. 54 pkt 1, pkt 2 lit. c), d) u.p.z.p. pojęciem rodzaju inwestycji, oraz odpowiednio pojęciem ochrony zdrowia i środowiska oraz interesów osób trzecich - miał na myśli tylko parametry przestrzenne i urbanistyczne, sprowadzające się do gabarytów planowanych przedsięwzięć i kwestii związanych z ładem przestrzennym. Trzeba też zauważyć, że w art. 52 u.p.z.p. ustawodawca osobno stanowi o parametrach technicznych w oddzieleniu od wypowiedzi o gabarytach projektowanych obiektów budowlanych (zob. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b) i odpowiednio lit. c.). Jest oczywiste, że w zależności od rodzaju inwestycji będzie ona miała dla siebie swoiste parametry techniczne, co więcej te parametry techniczne decydują o rodzaju inwestycji, który jest zasadniczym punktem wyjścia i odniesienia dla treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro wartością chronioną przez decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest m in. ochrona środowiska i zdrowia ludzi oraz ochrona interesów osób trzecich, to w żaden sposób z pojęcia parametrów technicznych i rodzaju inwestycji, o których stanowi odpowiednio art 52 i art 54 u.p.z.p. nie można wyeliminować parametrów technicznych w znaczeniu atrybutów technicznych charakterystycznych dla funkcjonowania inwestycji i jej oddziaływania na środowisko, ludzi i przestrzeń. Uwzględniając przytoczone przepisy należy wobec tego jednoznacznie stwierdzić, ze decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji bazowej telefonu komórkowej, aby stanowić decyzję lokalizacyjną odpowiadającą wymogom art 54 u.p.z.p., powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w szczególności typ i charakterystykę anten, w tym emitowanych przez te anteny pól elektromagnetycznych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 15 października 2019 r. sygn. II SA/Rz 888/19, wyrok WSA w Olsztynie z 3 lipca 2020 r. sygn.. II SA/Ol 398/20 – publ. CBOSA). Oznacza to, że w decyzji lokalizacyjnej należy wskazać: - ilość anten z jakich składać ma się planowana inwestycja, - wysokość zamontowania anten, - typ anten, - moc anten, - częstotliwość w jakiej mają pracować poszczególne anteny, - kierunki usytuowania (azymuty) anten, - wartość pochylenia anten. W przedmiotowej sprawie natomiast organy nie wskazały kierunków usytuowania (azymutów) poszczególnych anten. Tymczasem w zależności od tego parametru promieniowanie elektromagnetyczne może zostać skierowane bądź na tereny dostępne dla ludzi, bądź na tereny niedostępne dla ludzi. Parametr ten jest zatem istotny i jego pominięcie stanowi naruszenie art. 54 ust. 1 u.p.z.p. mające wpływ na wynik postępowania. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. W ponownym postępowaniu organ winien rozstrzygnąć po uzupełnieniu materiału dowodowego odnośnie kwestii ewentualnego istnienia obowiązku przedłożenia przez inwestora decyzji środowiskowej ze względu na kwalifikację przedsięwzięcia w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, po skumulowaniu mocy anten. W przypadku wydania decyzji lokalizacyjnej organ winien w jej sentencji wskazać także kierunki usytuowania (azymuty) poszczególnych anten. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.