II SA/Bd 1311/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów postanawia 1. na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić skarżącej ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 323 (trzysta dwadzieścia trzy) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. A. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów. Pismem z dnia 14 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącej – T. G. cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej P.p.s.a.), sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania m.in. w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę. Zgodnie zaś z treścią art. 60 cyt. ustawy, cofnięcie skargi wiąże sąd. Jedynie w sytuacjach, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie skarżący skutecznie cofnął skargę, albowiem czynność jego nie zmierza do obejścia prawa i w związku z tym cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne. W przypadku cofnięcia skargi sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis, o czym stanowi art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 i art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.