II SA/Bd 1313/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. i Z. W. na decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w sprawie świadczenia z pomocy społecznej w formie usług opiekuńczych postanawia odrzucić skargę. P. W. i Z. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. skargę, zwracając się z prośbą o weryfikację ich sytuacji, wskazując, że oboje chorują, są pod stałą kontrolą lekarską, nie mają pomocy z zewnątrz, muszą utrzymać dom, ogrzać, wyremontować itp., a to wszystko jest związane z ogromnymi kosztami. Zwrócili uwagę, że przeprowadzali wcześniej rozmowę z władzami gminy, lecz nie uzyskali w tej kwestii pomocy. Stwierdzili też, że nie interesuje nikogo, bynajmniej na ich terenie, los starego i chorego człowieka. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 listopada 2014 r. skarżący wezwani zostali do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego do Sądu aktu - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W wymaganym terminie skarżący przesłali pismo z dnia [...].12.2014 r., w którym wskazali na decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w sprawie świadczenia z pomocy społecznej w formie usług opiekuńczych, załączając kserokopię tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie skarżący przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy uczynili decyzję pierwszoinstancyjną Wójta Gminy O. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w sprawie świadczenia z pomocy społecznej w formie usług opiekuńczych. Od tej decyzji skarżącym przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania, a nie skarga do sądu administracyjnego, gdyż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl natomiast art. 52 § 2 tej ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powołanego przepisu wynika, że niezależnie od tego, czy skarżący złożyli odwołanie, czy też nie, skarga na decyzję I instancji jest niedopuszczalna. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego może inicjować jedynie skarga na decyzję organu II instancji, rozpoznając którą Sąd bada także legalność decyzji I instancji. Należy zatem stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem skargi strona bezsprzecznie czyni decyzję organu I instancji, skargę należy uznać za niedopuszczalną, zatem podlegającą odrzuceniu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd zauważa, że skarżący w toku postępowania administracyjnego zostali prawidłowo pouczeni o możliwości, terminie i sposobie zaskarżenia decyzji organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., lecz pomimo tego przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy uczynili właśnie decyzję pierwszoinstancyjną. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.