II SA/Bd 1317/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Wojciech Jarzembski Sędzia WSA: Małgorzata Włodarska (spr.) Asesor WSA: Anna Klotz Protokolant: Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi M. P. i G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżących kwotę 755 (siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. po rozpatrzeniu odwołania Państwa M. i G. P. od decyzji Burmistrza Miasta G. z dnia [...] 2005 r. znak: [...] odmawiającej ustalenia skarżącym warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji autogaz - stanowiska tankowania pojazdów gazem płynnym propan-butan z dwóch naziemnych zbiorników oraz budowie pawilonu handlowego na działkach ewidencyjnych nr [...] w obrębie [...] w G. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, iż organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy z uwagi na nie spełnienie warunku zawartego w art. 61 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu przestrzennym i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, póz. 717 z; późn. zm.) Skarżący zakwestionowali to stanowisko podnosząc, że na sąsiednich działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej zlokalizowane są funkcje usługowe takie jak apteka, biura, gabinety stomatologiczne. Ponadto, przedmiotową działkę nabyli po uprzednim otrzymaniu zaświadczenia o przeznaczeniu jej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę handlowo - usługową z częścią mieszkalną. Odnosząc się do wysuwanych argumentów organ odwoławczy wskazał, powołując się na teść art. 4 ust 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenów następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W takiej sytuacji lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Ponieważ inwestycja, której dotyczy przedmiotowa sprawa nie zalicza się do inwestycji celu publicznego to sposób zagospodarowania i warunki zabudowy ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Jej wydanie jest możliwe gdy spełnione są łącznie warunki wymienione w art. 61 ust. l powołanej ustawy. Organ administracji publicznej wydał decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji ponieważ sąsiednie nieruchomości dostępne z tej samej drogi publicznej, nie były zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Nieruchomość, na której miła być zlokalizowana planowana inwestycja graniczy ze szkołą oraz z nieruchomościami, na których przeważa funkcja mieszkaniowa z ewentualnymi usługami wbudowanymi. Zatem, w uznaniu organu istniejące sąsiedztwo nie pozwala na wydanie decyzji pozytywnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. i G. P. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji. Argumentowali, iż organ II instancji przed jej wydaniem winien był przeprowadzić jeszcze raz postępowanie administracyjne. Zarzucili ponadto naruszenie przepisów prawa budowlanego, jak również przepisów postępowania administracyjnego w tym zwłaszcza art. 15 k. p. a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz potwierdziło słuszność zawartej w jego uzasadnieniu argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z przepisem art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 póżn; zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z nieco innych względów aniżeli to w skardze wskazano. Zgodnie z przepisem art. 133 § l p.p.s.a. podstawą wyrokowania przez sąd są akta sprawy. Z akt przedłożonych sądowi w niniejszej sprawie wynika, że odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta G. z dnia [...] 2005r. skarżący nadali w dniu 22 września 2005r. Z akt sprawy nie wynika natomiast, kiedy skarżący otrzymali decyzje organu I instancji. Istnieje wobec tego prawdopodobieństwo, że odwołanie zostało złożone po upływie 14 dniowego terminu ustawowego określonego w art. 129 § 2 k.p.a.. Wymaga to więc wyjaśnienia przez organ II instancji. Złożenie odwołania po terminie powodowałoby bowiem konieczność stwierdzenia przez organ odwoławczy w drodze postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, stosownie do treści przepisu art. 134 K.p.a. Skutkiem tego decyzja Burmistrza Miasta G. stałaby się ostateczna. Rozstrzyganie przez organ II instancji w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organu I instancji skutkowałoby nieważnością decyzji organu II instancji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § l pkt 2 K.p.a.). Ma to więc istotne znaczenie przy ustalaniu legalności zaskarżonej decyzji przez sąd. Brak w aktach administracyjnych dowodów potwierdzających datę odbioru przez skarżących decyzji organu I instancji uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie przez sąd, czy organ odwoławczy rozważył dopuszczalność odwołania, czy też pominął tę okoliczność. Wobec powyższego, w związku z naruszeniem przez organ II instancji przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, orzeczono na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c p.p.s.a. jak w pkt l sentencji, oraz na podstawie art. 152 p.p.s.a., jak w pkt 2 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 2 pkt l lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego (Dz. U. Nr 163, poz. 1349; z późn. zm.).